Μιά ἐξαιρετική βραδυά στήν μαγική Ἐπίδαυρο

Εἶχα τήν τύχη νά ἔχω παπποῦ (ἐκ μητρός) τόν σπουδαῖο συγγραφέα, φιλόλογο καί γλωσσαμύντορα Ἰωάννη Πατσουρᾶκο, ἀλλά κι ἕναν πατέρα, τόν ἰατρό Ἀθανάσιο Καπρᾶνο, λάτρη ἐπίσης καί γνώστη τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γραμματείας, ἄριστο χειριστή τῆς γλώσσας καί στενό φίλο τῆς ἀρχαίας τραγωδίας καί κωμωδίας.

Ἔτσι, ἀπό παιδί τοῦ δημοτικοῦ σχολείου καί ὡς μαθητής γυμνασίου, εἶχα τήν εὐκαιρία νά παρακολουθήσω σπουδαῖες παραστάσεις, συνοδεύοντας τόν πατέρα μου, πού μέ ἔπαιρνε συχνά μαζί του, συνήθως μόνο ἐμένα, ἀλλά ἐνίοτε καί μέ τά ἀδέλφια μου.

Ἔτσι, ἀνήκω στούς εὐτυχεῖς πού εἶδαν τήν «Μήδεια» τοῦ Κερουμπίνι στήν Ἐπίδαυρο, μέ τήν Μαρία Κάλλας, τόν «Πλοῦτο» μέ τόν Χριστόφορο Νέζερ καί τόν Παντελῆ Ζερβό, τούς «Ὄρνιθες» τοῦ Ἀριστοφάνη, τήν περίφημη παράσταση τοῦ Θεάτρου Τέχνης σέ σκηνοθεσία Καρόλου Κούν καί μουσική Μάνου Χατζιδάκι (πρίν τήν καταργήσει ὁ Κων. Τσάτσος, πού τοῦ ἔμεινε ἡ κοτούλα στα χέρια), τήν «Μάνα Κουράγιο» μέ τήν Κατίνα Παξινοῦ, τό «Ἔγκλημα καί τιμωρία» μέ Χόρν καί Ἀλεξανδράκη, τό «Ἀπόψε Αὐτοσχεδιάζουμε», μέ Μυράτ, Ζουμπουλάκη, τήν ὀνειρώδη «Ὁδό Ὀνείρων» τοῦ Μάνου καί τήν «Ὄμορφη Πόλη» τοῦ Μίκη… Ὁ πατέρας, λοιπόν, ὅταν εἶχε κέφια, ἑρμήνευε, χτυπῶντας τό χέρι, ὡς τύμπανο, στό τραπέζι καί κινούμενος μέ τόν ρυθμό, ἤ κάποια βουκολικά ἄσματα ἤ (πιό συχνά) κάποια χορικά ἀπό τραγωδίες, μέ ἀγαπημένο του τό: «Ὦ τέκνα, Κάδμου τοῦ πάλαι νέα τροφή, / τίνας ποθ᾽ ἕδρας τάσδε μοι θοάζετε / ἱκτηρίοις κλάδοισιν ἐξεστεμμένοι; / πόλις δ᾽ ὁμοῦ μέν θυμιαμάτων γέμει, / ὁμοῦ δέ παιάνων τε καί στεναγμάτων· / ἁγώ δικαιῶν μή παρ᾽ ἀγγέλων, τέκνα, / ἄλλων ἀκούειν αὐτός ὧδ᾽ ἐλήλυθα, / ὁ πᾶσι κλεινός Οἰδίπους καλούμενος», ἀπό τόν «Οἰδίποδα Τύραννο» τοῦ Σοφοκλέους…

«Πάψε, χριστιανέ μου, θά μᾶς κοροϊδεύει ἡ γειτονιά» τοῦ ἔλεγε ἡ μητέρα, ἀλλ’ ὅταν ὁ ἰατρός εἶχε πάρει φόρα, δέν τόν σταματοῦσε οὔτε… ἀσθενοφόρο! Σᾶς βεβαιῶ ὅτι προχθές, στήν Ἐπίδαυρο, παρακολουθῶντας τίς «Βάκχες» τοῦ Εὐρυπίδη, καρπό ἐξαίσιο τῆς συνεργασίας τοῦ Κρατικοῦ Θεάτρου Βορείου Ἑλλάδος καί τοῦ Ἐθνικοῦ Θεάτρου τῆς Βουλγαρίας, μέ τούς καταπληκτικούς μουσικούς «Τάιγκερ Λίλλις» σέ ἕναν ρόλο «μουσικοῦ- ἀφηγητοῦ», ἦταν σάν νά ἄκουγα (ὅταν ἔβγαιναν τά ἐξαιρετικά χορικά τῆς παραστάσεως) καί νά ἔβλεπα τόν πατέρα μου. Δέν νομίζω νά ὑπάρχει σέ βίντεο ἡ παράσταση τοῦ «Οἰδίποδος» σέ σκηνοθεσία Ἀλέξη Μινωτῆ, ἀπό τήν ὁποία –προφανῶς– ὁ πατέρας εἶχε «ξεσηκώσει» τό ἐν λόγῳ χορικό, τό ὁποῖο ἀπεστήθισε καί ἀπέδιδε, ὅταν ἐρχόταν, συνήθως πρωί-πρωί, στό κέφι…

Τήν παράσταση τήν εὐχαριστήθηκα, τήν εἶδα καί τήν ἄκουσα μέ ἀπόλυτη προσοχή καί, ἐν πολλοῖς, κατάνυξη, οὐδόλως ἐπηρεασμένος ἀπό τόν θαυμασμό μου πρός τούς τρεῖς «Τάιγκερ», ἀλλά παραδιδόμενος στόν ρυθμό, τήν ἐπιμελῶς «φαλτσέττο» μουσική ἐπένδυση καί στίς ἑρμηνεῖες ἠθοποιῶν καί χοροῦ τοῦ ἐξαίρετου μεικτοῦ (Ἕλληνες, Βούλγαροι καί Βρεταννοί) θιάσου… Τύχῃ ἀγαθῇ, συνάντησα στόν χῶρο τόν καλλιτεχνικό διευθυντή τοῦ Φεστιβάλ, Μιχαήλ Μαρμαρινό, καί τοῦ ἐξέφρασα τά θερμά μου συγχαρητήρια ὡς θεατής ἀλλά καί ὡς –παλαιότερα– στέλεχος τῆς διοικήσεως τοῦ Φεστιβάλ Ἀθηνῶν, τόσο γιά τήν ἐπιλογή τῆς συγκεκριμένης παραστάσεως ὅσο καί γιά τό «τάληρο» μέ τό ὁποῖο κοστολογήθηκαν τά «ὀρεινά» εἰσιτήρια.

Ἐκεῖ, στά «ὀρεινά», οἱ πολυάριθμοι νέοι θεατές χειροκρότησαν μέ θέρμη ἀλλά καί μέ νεανικές ζητωκραυγές καί ἄλλους, νεανικούς θορύβους τόν θίασο καί τούς σπουδαίους «Τάιγκερ Λίλλις», οἱ ὁποῖοι «ἔδεσαν» ἀπολύτως μέ τήν παράσταση.

Οὐδόλως ἐνόχλησε τό ἠλεκτρικό μπάσσο, τό ἠλεκτρικό πιάνο, τά (χαμηλῆς ἐντάσεως) μικρόφωνα καί τά τύμπανα.

Ὁδήγησα πίσω, στήν Ἀθήνα, δυό ὧρες γεμᾶτες, μέ πολύ καλή καί ἐλαφρά διάθεση. Τό ἐρχόμενο Σάββατο, θά ξαναδῶ τήν παράσταση στό «Βεάκειο», μέ σκοπό νά τήν ἀναλύσω προσεκτικά…