Στά ὀγδόντα ἕξι καί ἐνεργός ὁ μέγας Ρίνγκο

Τά ὀγδόντα ἕξι του χρόνια συμπλήρωσε ὁ Ρίνγκο Στάρ, ὁ ἐμβληματικός μουσικός, τό λιγώτερο «λαμπερό» πλήν πολύτιμο μέλος τοῦ κουαρτέτου τό ὁποῖο ἄλλαξε τήν μουσική, τόν περασμένο αἰῶνα!

Ὁ Ρίνγκο καί ὁ Πώλ Μακάρτνεϊ εἶναι οἱ ἐπιζῶντες Beatles, ἀφοῦ οἱ Λέννον καί Χάρισσον ἔχουν ἀπό καιρό φύγει ἀπό τήν ζωή

Ὁ τρόπος μέ τόν ὁποῖο χειρίσθηκε ὁ Ρίνγκο τά τύμπανα (γενικῶς τά κρουστά) ἦταν μοναδικός. «Μετρονόμο» τόν ἔλεγαν οἱ συνάδελφοί του, ἀλλά δέν ἦταν μόνον αὐτό. Μποροῦσε νά δώσει στά τύμπανά του (ἐκείνη τήν ἐποχή) τόν ἦχο πού ταίριαζε ἀπολύτως σέ κάθε τραγούδι. Μποροῦσε νά παίζει τόσο ἁπλᾶ καί «στακάτα», ὥστε νά ὑποχρεώνει τόν ἀκροατή νά παραδεχθεῖ ὅτι «τό ἁπλό εἶναι τελικά τό δυσκολότερο».

Φυσικά, δέν ἦταν «συνθετική ἰδιοφυΐα», ὅπως οἱ Λέννον-Μακάρτνεϊ καί Χάρισσον, οὔτε τοῦ προσφερόταν ἡ εὐκαιρία νά ἐπιδείξει φωνητικές ἱκανότητες, τίς ὁποῖες, οὕτως ἤ ἄλλως, δέν εἶχε. Ὅταν τοῦ ἐπετράπη, ὅμως, νά τραγουδήσει, τό ἔφερε εἰς πέρας μέ τρόπο πού προσέδιδε στό τραγούδι ἕνα μοναδικό «ἀργόσυρτο», σχεδόν νωχελικό ὕφος… Ὁ Ρίνγκο Στάρ, κατά κόσμον Ρίτσαρντ Στάρκι, γεννήθηκε στίς 7 Ἰουλίου 1940 στό Λίβερπουλ. Τά παιδικά του χρόνια δέν ἦταν εὔκολα. Ἀντιμετώπισε σοβαρά προβλήματα ὑγείας, περνῶντας μεγάλα διαστήματα σέ νοσοκομεῖα καί σανατόρια ἐξ αἰτίας ἐπιπλοκῶν ἀπό σκωληκοειδίτιδα καί πλευρίτιδα.

Ἐκεῖ, εἶχε γιά πρώτη φορά ἐπαφή μέ τά τύμπανα, ὅταν ἕνας νοσοκόμος χάρισε στούς μικρούς ἀσθενεῖς κάποια παιδικά μουσικά ὄργανα γιά νά περνοῦν δημιουργικά τόν χρόνο τους. Κανείς τότε δέν μποροῦσε νά φαντασθεῖ ὅτι αὐτή ἡ τυχαία γνωριμία θά ἄλλαζε τή ζωή του. Πρίν γίνει μέλος τῶν Beatles, συμμετεῖχε στό συγκρότημα Rory Storm and Hurricanes, ἕνα ἀπό τά πιό δημοφιλῆ σχήματα τῆς βρεταννικῆς σκηνῆς τῶν ἀρχῶν τῆς δεκαετίας τοῦ 1960.

Τό «Ρίνγκο» τοῦ τό «κόλλησαν» ἐπειδή φοροῦσε δαχτυλίδια σχεδόν σέ κάθε δάχτυλο, ἐνῷ τό «Στάρ» ἦταν «ὑποκοριστικό» τοῦ ἐπωνύμου του. Τό καλοκαίρι τοῦ 1962 ἀντικατέστησε τόν Πίτ Μπέστ ὡς ντράμερ τῶν Beatles, μιά ἀπόφαση τῶν Λέννον-Μακάρτνεϊ, πού ἀπεδείχθη ἱστορική. Μέ τήν μπάσα, πολύ κοντά στήν «κάντρυ» μουσική, φωνή του, ἑρμήνευσε μερικά ἀπό τά πιό ἀγαπημένα τραγούδια τοῦ συγκροτήματος, ὅπως τά «Yellow Submarine», «With a Little Help from My Friends», «Act Naturally», «Honey Don’t» καί «Boys». Νά θυμίσουμε καί τό ἁπλούστατο, σχεδόν παιδικό «Octopus’s Garden», πού συμπεριελήφθη στό ἱστορικό ἄλμπουμ «Abbey Road» τό 1969.

Τό 1966, ὅταν φτιάξαμε μέ τόν Γιάννη Μπερμπεριάν τό πρῶτο μας συγκρότημα, καθίσαμε καί μελετήσαμε κάθε δίσκο τῶν Beatles πού εἴχαμε στήν διάθεσή μας. Μέ ἐντυπωσίασε ὁ Ρίνγκο, ἀπό τήν πρώτη στιγμή. Κατ’ ἀρχάς ἡ εἰσαγωγή του, μέ τά τύμπανα, στό «What you’re doing» καί ἔπειτα ἡ ἀπολύτως «κάντρυ» ἑρμηνεία του στά τραγούδια «What goes on» καί «Act naturally», μοῦ τόν ἔκαναν πολύ συμπαθῆ, Καί, καθώς τότε ὁ –ἀείμνηστος– Ἄγγελος Μαστοράκης (μετέπειτα συνεργάτης τοῦ Διονύση Σαββόπουλου, λογοτέχνης καί διευθυντής τοῦ «9» τῆς «Ἐλευθεροτυπίας») ἦταν ὁ τραγουδιστής τοῦ συγκροτήματος, ἐμένα μοῦ «ἐπετράπη» νά τραγουδῶ… τά τραγούδια τοῦ Ρίνγκο!

Νά ἔχει τήν ὑγεία του, νά συνεχίζει νά γράφει (προσφάτως κυκλοφόρησε καινούργια τραγούδια) καί ἐμεῖς, πού μεγαλώσαμε μέ τήν μουσική τῶν Beatles, εἴμεθα εὐγνώμονες καί ἐς ἀεί θαυμαστές του. Ὅπως καί νά γίνει, οἱ Λέννον, Μακάρτνεϊ, Χάρισσον καί Στάρ παραμένουν τό σπουδαιότερο μουσικό συγκρότημα, τό σχῆμα πού ἄλλαξε τήν μουσική καί κατηύθυνε τούς νέους σέ κόσμους γεμάτους μελωδία καί ρυθμό…