Διαβάζω τήν κυριακάτικη ἀνάρτηση τοῦ Πρωθυπουργοῦ γιά τόν ἀπολογισμό στό κυβερνητικό ἔργο, ἀλλά, παραμονές τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καμμία ἀναφορά σέ αὐτήν.
Δέν ἐντυπωσιάζομαι, δέν ἐντυπωσιαζόμαστε. Τό τριήμερο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶναι γιά τόν Πρωθυπουργό ἕνα ἁπλό weekend, γιά νά τό ποῦμε στά ἄψογα ἀγγλικά του. Καμμία βαθύτερη σχέση μέ τήν Ὀρθοδοξία, κατά βάθος χαμένη ὑπόθεση γι’ αὐτήν ὁ κύριος Μητσοτάκης. Ἄν ὅμως ἔβλεπε πόσες χιλιάδες κόσμος ἐπισκέφτηκε καί προσκύνησε χθές τό μοναστήρι τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου στήν Αἴγινα, ὅπου καί ἡ ὁμώνυμη ἐκκλησία τῆς Ἁγίας Τριάδος, εἰδικά πόσα νέα παιδιά μέ τό σακίδιο στήν πλάτη, θά ἐντυπωσιαζόταν καί δέν θά θυμόταν μόνο νά φωτογραφηθεῖ μέ τόν Ἀρχιεπίσκοπο καί νά ἐπικαλεστεῖ καί πάλι τήν Ὀρθοδοξία παραμονές ἐκλογῶν. Καί νά κατηγορεῖ ὅσους ἐμπνέονται ἀπό αὐτήν ὅτι τάχα τήν ἐργαλειοποιοῦν.
Εἴπαμε, ὡς πρός αὐτό τοὐλάχιστον, ὁ Πρωθυπουργός εἶναι χαμένη ὑπόθεση. Γιατί σέ ἄλλα, ὅπως τά ἐπιδόματα, εἶναι πράγματι μία κερδισμένη ὑπόθεση. Ὡστόσο, ἐπειδή διαμαρτύρονται πολύ ἀπό τό Μαξίμου, τί εἶναι αὐτό πού ἐνοχλεῖ δεκάδες νεοδημοκράτες καί ἀπομακρύνονται ἀπό τό κόμμα, θά ἀναφερθῶ σήμερα σέ μία ἀκόμα ὑπόθεση πού ὑπέπεσε στήν ἀντίληψή μου τό Σαββατοκύριακο. Ἀφορᾶ τόν θεσμό τῆς οἰκογένειας. Ἡ Νέα Δημοκρατία σέ αὐτήν τήν ἑπταετία ἔκανε δύο ἐπεμβάσεις στό Οἰκογενειακό Δίκαιο ἀκολουθῶντας ἁπλῶς τήν μόδα τῶν καιρῶν. Ξεχνῶντας ὅτι εἶναι ἕνα συντηρητικό κόμμα τῶν ἀξιῶν. Τῆς παραδόσεως. Μαγεύτηκε ἀπό τίς ὑποτιθέμενες μεταρρυθμίσεις. Οἱ περισσότεροι Ἕλληνες θυμοῦνται ὡς πλῆγμα στόν θεσμό τῆς οἰκογένειας τόν περίφημο γάμο καί ἰδιαίτερα τή νομιμοποίηση τῆς υἱοθεσίας ἀπό ὁμόφυλα ζευγάρια. Νά μεγαλώνεις μέ δύο πατέρες ἤ δύο μητέρες. Γιά νά ἱκανοποιηθεῖ ὁ ἐγωισμός κάποιων πού ἔκαναν τίς ἰδεοληψίες τους πολιτική ἀτζέντα.
Καί ὅμως! Δέν εἶναι τό μοναδικό πλῆγμα στήν οἰκογένεια. Τό 2021, ἡ Νέα Δημοκρατία νομοθέτησε τήν συνεπιμέλεια τέκνων μεταξύ γονέων σέ περίπτωση διαζυγίου. Τόν ἰσομερῆ χρόνο παραμονῆς τῶν τέκνων καί μέ τόν ἕναν σύζυγο καί μέ τόν ἄλλο. Συγγραφεῖς τοῦ σχετικοῦ νόμου ἦταν ἀκριβῶς οἱ ἴδιες καθηγήτριες πού συνέγραψαν καί τόν νόμο γιά τόν γάμο τῶν ὁμόφυλων ζευγαριῶν. Τότε ἡ ἐφημερίδα μας μαζί μέ μερικούς ἄλλους ἦταν ἡ μόνη πού ἀντέδρασε σέ αὐτό τό νομοθέτημα προειδοποιῶντας γιά τίς συνέπειές του. Διότι γνωρίζαμε πολύ καλά ὅτι ὁ νόμος αὐτός δέν βασιζόταν σέ κανένα κοινωνικό δεδομένο παρά μόνο σέ μιά παραγγελία πού εἶχαν δώσει κάποιοι ἐγωίσταροι σέ φίλους τους στό Μέγαρο Μαξίμου, νά περάσουν τόν νόμο καί νά ἐκδικηθοῦν τίς συζύγους τους.
Καί πιθανόν καί κάποιοι ἐπιχειρηματίες πού μέ βάση τόν νόμο γιά τήν συνεπιμέλεια ἤθελαν νά ἐπαναδιαπραγματευτοῦν μέ τίς συζύγους τους τό ὑψηλότατο ποσό διατροφῆς πού τούς κατέβαλλαν. Κανένας δέν σκέφτηκε τά παιδιά (ἡγετικό στέλεχος γυναικείας ὀργανώσεως πού ἔκανε κριτική στόν νόμο τρόμαξε μόλις ἄκουσε ποιά ἐπώνυμα ἰσχυρῶν οἰκογενειῶν ἐμπλέκονταν τότε καί ἔκανε πίσω). Γράψαμε καί ξαναγράψαμε ὅτι τό παιδί δέν μπορεῖ νά μεγαλώσει σωστά μέ μία βαλίτσα στό χέρι, τήν μία ἑβδομάδα στόν ἕνα γονέα καί τήν ἄλλη ἑβδομάδα στόν ἄλλο γονέα, σέ διαφορετικό ἀξιακό περιβάλλον. Πειθαρχία τή μία ἑβδομάδα, χαλαρότητα τήν ἄλλη. Ἄλλη διατροφική μέθοδος τή μία ἑβδομάδα, άλλη τήν ἄλλη. Καί σίγουρα τό παιδί, ὅπως εἴχαμε γράψει τότε, δέν εἶναι ἕνα μπαλάκι τοῦ τένις γιά νά τό πετάει ὁ ἕνας στόν ἄλλο σέ σέρβις.
Οἱ προοδευτικοί μεταρρυθμιστές μᾶς χλεύασαν ὡς συνήθως. Ἐμᾶς, τήν «παλιά» ΝΔ. Ἀπέρριψαν μέχρι καί τό πόρισμα ἐπιστημονικῆς ὁμάδος ὑπό τόν τέως Πρόεδρο τοῦ Ἀρείου Πάγου κύριο Τέντε, πού πρότεινε σύσταση ad hoc οἰκογενειακῶν δικαστηρίων χωρίς δεσμευτικό κανόνα. Ἀλλά ἕνα θαῦμα τρεῖς ἡμέρες, τό μεγάλο τέσσερεις. Χθές, πέντε ὁλόκληρα χρόνια μετά τήν ψήφιση τοῦ νόμου καί τήν ἐφαρμογή του στήν πράξη, ἡ ἐφημερίδα «Καθημερινή» δημοσιεύει ὁλοσέλιδο ἀφιέρωμα στόν νόμο γιά τήν συνεπιμέλεια, στό ὁποῖο μιλοῦν ψυχίατροι, ἐπαναλαμβάνουν τά ἐπιχειρήματα πού εἰσφέραμε τότε στόν δημόσιο διάλογο, μέ παραδείγματα καί ἀπό δικαστικές ἀποφάσεις αὐτή τή φορά, καί οὐσιαστικά ἐκπέμπουν SOS γιά τίς συνέπειες πού ἔχει αὐτός ὁ νόμος γιά τήν συνεπιμέλεια στήν ψυχική ὑγεία τῶν παιδιῶν. Τό νά μεγαλώνει ἡ μητέρα τό παιδί καί νά τό βλέπει ὁ πατέρας σέ τακτά χρονικά διαστήματα θεωρήθηκε «συντήρηση» καί «ὀπισθοδρόμηση».
Τό νά ἔχουν διαλυθεῖ οἱ ζωές τῶν παιδιῶν, πού ἔχουν καταστεῖ σάκος τοῦ μπόξ μεταξύ γονέων πού στέλνουν ὁ ἕνας τήν Ἀστυνομία στόν ἄλλον κάθε φορά πού τό παιδί καθυστερεῖ νά ἀλλάξει κατοικία, εἶναι «πρόοδος». Τό νά φτάνουν δικαστές νά ἀπορρίπτουν αἴτημα γιά συνεπιμέλεια εἶναι «νίκη» τῆς μεταρρυθμίσεως. Τό νά ἀποροῦν δικαστές ὅταν γίνεται διαμάχη γιά τήν συνεπιμέλεια ἑνός μωροῦ ὀκτώ μηνῶν καί νά ρωτοῦν ποιός θά τό θηλάζει ὅταν βρίσκεται στό σπίτι τοῦ πατέρα εἶναι «πρόοδος». Καί ὅλο αὐτό ὀνομάζεται Νέα Δημοκρατία. Μακριά ἀπό τήν Ὀρθοδοξία, μακριά ἀπό τήν πραγματική οἰκογένεια, μακριά ἀπό τίς ἀξίες. Ὅπως ἔλεγε καί ἕνας φίλος, ὅ,τι κι ἄν ἔχεις στή ζωή σου, μά εἶναι γάμος, μά εἶναι φιλία, μά εἶναι σχέση, χρειάζεται συντήρηση. Χωρίς συντήρηση δέν πᾶμε πουθενά. Χωρίς συντήρηση σαπίζουν ὅλα. Ὄχι μόνο τά τρόφιμα.
ΥΓ: Υἱοθετημένα παιδιά ΛΟΑΤΚΙ οἰκογενειῶν μέ τραύματα, πού δέν γνώρισαν ποτέ τόν πατέρα τους, διηγήθηκαν προσφάτως δημοσίως τό κενό πού ἔνιωθαν σέ ὅλη τους τήν ζωή μέχρι νά τόν ἀνακαλύψουν καί νά σταθοῦν ἀπέναντί του.
Μ.Η.Τ. 232122