«Παράνομες ἤ τυπικά νομιμοφανεῖς παρακολουθήσεις πλήττουν τήν Δημοκρατία»

«Κλονίζεται τό ἀφήγημα τῆς δυτικῆς ὑπεροχῆς – Χειραγωγεῖται ἡ Δικαιοσύνη – Γάγγραινα τά “τρόλλ” τοῦ διαδικτύου – Ἐξωφρενικός ὁ νόμος γιά τήν “Γαλάζια Πατρίδα” – Δυσανάλογο τό κόστος ἀπό τά “ἤρεμα νερά” – Δέν εἶναι ἀναμάρτητη ἡ Εὐρώπη στήν Οὐκρανία – Ὑπό κατάρρευση ἡ συνοχή τῆς Δύσεως»

Στήν Eφιαλτική διαπίστωση ὅτι ὁ κόσμος διολισθαίνει πρός τήν ἀναρχία προέβη ὁ πρώην Πρωθυπουργός κ. Κώστας Καραμανλῆς μιλῶντας χθές κατά τήν παρουσίαση τοῦ βιβλίου «Ἡ νέα παγκόσμια τάξη / Τό δίκαιο τῆς ἰσχύος» τῶν καθηγητῶν Κωνσταντίνου Ἀρβανιτόπουλου καί Κωνσταντίνου Φίλη. Ὅπως χαρακτηριστικά εἶπε:

«Ὁ σημερινός κόσμος ἀπομακρύνεται ὁριστικά ἀπό τά δεδομένα τῆς μεταπολεμικῆς τάξης πραγμάτων. Τόσο ὁ διπολικός κόσμος τῆς ἐποχῆς τοῦ Ψυχροῦ Πολέμου ὅσο καί ἡ ἡγεμονία τῆς μοναδικῆς ὑπερδύναμης στά χρόνια πού ἀκολούθησαν τήν κατάρρευση τοῦ σοβιετικοῦ μπλόκ, πρόσφεραν ἕνα σημαντικό βαθμό σταθερότητας. Σίγουρα ὁ κόσμος δέν ἦταν εἰδυλλιακός, ὑπῆρχαν ἐντάσεις, συγκρούσεις, περιφερειακοί πόλεμοι, ἀλλά τό σύστημα ἦταν σχετικά σταθερό. Σήμερα, ὡστόσο, αὐτός ὁ παράγοντας τῆς σταθερότητας ἀλλάζει ταχύτατα καί σέ βάθος. Ἕνας νέος, πολυπολικός κόσμος ἀναδύεται».

Ἀναφερόμενος ἐξ ἄλλου στήν παρουσία τῆς Δύσεως στήν διεθνῆ σκηνή ἐπεσήμανε:

«Αὐτό, σέ συνδυασμό μέ τήν ἀπογοητευτική ἀδυναμία τῆς ΕΕ νά ἀναλάβει ἕνα διεθνῆ ρόλο ἀνάλογο μέ τήν πραγματική της δυνατότητα, ὁδηγεῖ στό νά διολισθαίνει ἡ Δύση προοδευτικά σέ θέση ἀμηχανίας. Παράλληλα, βρίσκεται ὑπό κατάρρευση ἡ παραδοσιακή συνοχή τῆς Δύσης. Στό παρελθόν, ΗΠΑ καί ΕΕ εἶχαν μέν πάντα διαφορές, ἀλλά πλέον αὐτές φαίνονται ἀγεφύρωτες. Αὐτή ἡ πραγματικότητα ἐπιτρέπει σέ ἄλλες δυνάμεις νά γεμίσουν τό κενό ἤ τοὐλάχιστον νά τό ἐκμεταλλευτοῦν. Ἀμφισβητῶντας ὁλοένα καί περισσότερο τήν πρωτοκαθεδρία τῆς Δύσης καί τήν τάξη πού βασίζεται σέ κανόνες πού αὐτή ἔχει ἐπιβάλει στό διεθνές σύστημα,

Ὁ, δυστυχῶς, παρατεινόμενος καί αἱματηρός πόλεμος τῆς Οὐκρανίας ἀναδεικνύει ἀνάγλυφα πολλές ἀπό τίς ἀντιφάσεις τῆς διεθνοῦς ζωῆς. Ἡ Ρωσσία ἀδίκως καί παρανόμως εἰσβάλλει στήν Οὐκρανία. Ἡ συμπεριφορά τῆς συλλογικῆς Δύσης προηγουμένως δέν εἶναι ἀναμάρτητη, ἀφοῦ ποικιλοτρόπως ἐπιχείρησε νά ἐντάξει τήν Οὐκρανία στό δυτικό στρατόπεδο.

Μία καίρια ἐπισήμανση τοῦ βιβλίου εἶναι ὅτι τό τοπίο γιά τή Δύση ἐπιβαρύνεται πολύ ἀπό τίς ἀρνητικές ἐπιπτώσεις τῆς παγκοσμιοποίησης, τῶν κοινωνικῶν ἀνισοτήτων καί τοῦ μεταναστευτικοῦ στίς κοινωνίες τῶν δυτικῶν χωρῶν. Στήν Εὐρώπη, ὁ εὐρωσκεπτικισμός ἀμφισβητεῖ τίς ἀρχές τῆς ἑνιαίας ἀγορᾶς καί τῆς οἰκονομικῆς ὁλοκλήρωσης καί στίς ΗΠΑ τά πλεονεκτήματα τοῦ ἐλεύθερου ἐμπορίου ἀμφισβητοῦνται ἀνοιχτά.

Τό γεγονός ὅτι ὅλο καί περισσότερος πλοῦτος συσσωρεύεται στά χέρια λιγώτερων ἀτόμων καί τό χάσμα μεταξύ τῶν ἐχόντων καί τῶν μή ἐχόντων διαρκῶς διευρύνεται εἶναι ἀνησυχητικό, ὅσον ἀφορᾶ τήν κοινωνική συνοχή, τήν πολιτική σταθερότητα καί τήν ποιότητα τῶν δυτικῶν δημοκρατιῶν. Αὐτό πού κάνει, ὡστόσο, τίς κοινωνικές ἀνισότητες μιά μεγάλη καί πιεστική παγκόσμια πρόκληση τῆς ἐποχῆς μας εἶναι ἡ προοπτική ὅτι, ἐξ αἰτίας τῶν οἰκονομικῶν ἐξελίξεων καί τῶν τεχνολογικῶν ἀνακαλύψεων, πιθανότατα θά κλιμακωθοῦν δραματικά».

Ὁ κ. Καραμανλῆς ἔκανε ἰδιαίτερη ἀναφορά στήν ἀνάγκη σωστῆς ἐνημερώσεως καυτηριάζοντας τίς προσπάθειες χειραγωγήσεως καί τήν γάγγραινα τῶν ἀνωνύμων πενῶν (τρόλλ) τοῦ διαδικτύου. Ἀνέφερε σχετικῶς:

«Ὁ ρόλος τῶν μέσων μαζικῆς ἐνημέρωσης καί τό ζήτημα τῆς ἀκριβοῦς καί ἀμερόληπτης πληροφόρησης εἶναι καθοριστικῆς σημασίας. Ὅταν οἱ πληροφορίες ἐξυπηρετοῦν κατεστημένα συμφέροντα ἤ καταντοῦν ἀπροκάλυπτη ἀπόπειρα χειραγώγησης, ἡ Δημοκρατία πλήττεται. Παράνομες ἤ τυπικά νομιμοφανεῖς παρακολουθήσεις πλήττουν ἐπίσης τή Δημοκρατία. Τό μεγαλύτερο ἴσως πλῆγμα εἶναι ἡ διευρυνόμενη βεβαιότητα τῆς μεγάλης πλειοψηφίας τῶν πολιτῶν ὅτι οἱ θεσμοί, πρωτίστως μάλιστα ἡ Δικαιοσύνη ὡς τό θεμέλιο τῆς ἐλεύθερης καί δημοκρατικῆς κοινωνίας, χειραγωγοῦνται.

Ὅλα αὐτά ἀνατρέπουν τό ἀφήγημα τῆς δυτικῆς ὑπεροχῆς. Ὅμως, ἀντί συγκροτημένης προσπάθειας ἀνάσχεσης τῶν ἀρνητικῶν συνεπειῶν τους, βλέπουμε συχνά τήν ἐμμονή τῶν κρατούντων στίς ἐκπτώσεις αὐτές.

Καταφεύγουν μέ εὐκολία στήν προσπάθεια μείωσης καί συκοφάντησης ἐκείνων πού τολμοῦν νά ἀμφισβητήσουν τό δικό τους ἀφήγημα. Συχνά, μάλιστα, μέ καθοδηγούμενες, ἀλλά ἀνώνυμες πένες τοῦ διαδικτύου.

Πῶς νά ἀπορεῖ κανείς, λοιπόν, μέ τήν ἐκρηκτική ἐνδυνάμωση ἀντισυστημικῶν τάσεων;».

Τέλος, ἀναφερόμενος στήν Τουρκία, ὑπεγράμμισε τό δυσανάλογο γιά τήν χώρα κόστος τῆς πολιτικῆς τῶν «ἤρεμων νερῶν», χαρακτηρίζοντας ταυτοχρόνως ἐξωφρενικό τόν νόμο πού προωθεῖ ἡ Ἄγκυρα γιά τήν «Γαλάζια Πατρίδα»:

«Ὁ νόμος πού ἑτοιμάζει ἡ Τουρκία, σύμφωνα μέ πρόσφατες διαρροές, εἶναι ἐξωφρενικός. Τό ἀδιανόητο “Δόγμα τῆς Γαλάζιας Πατρίδας”, πού πολλοί θεωροῦν ὅτι προορίζεται γιά ἐσωτερική κατανάλωση, ἀφοῦ πλέον διδάσκεται στά σχολεῖα καί γαλουχεῖ, παραπλανᾶ καί φανατίζει τίς νέες γενιές, τώρα παίρνει τήν πλέον ἐπίσημη μορφή καί γίνεται νόμος τοῦ κράτους, προκειμένου νά δεσμεύει καί ὅλες τίς ἑπόμενες κυβερνήσεις. Νά δεσμεύει τό ἴδιο τό κράτος. Φυσικά καί δέν ἔχει καμμία νομική ἀξία γιά τήν ἐπιβολή τετελεσμένων, ἀλλά δέν ἀφήνει πλέον καμμία ἀμφιβολία γιά τίς ἀπαράδεκτες ἀξιώσεις τῆς Τουρκίας στό μισό Αἰγαῖο καί δεσμεύει τό κράτος τῆς Τουρκίας γιά ἐπιβολή τοῦ νόμου αὐτοῦ στό πεδίο. Καί πάντως ἀποτελεῖ ἀδιαμφισβήτητη ἀπόδειξη ὅτι ἡ Τουρκία, μεθοδικά καί συστηματικά, προωθεῖ τήν ἀναθεωρητική ἀτζέντα της καί ἐπιχειρεῖ νά μεθοδεύσει σταδιακά τή διαμόρφωση εὐνοϊκῶν γι’ αὐτήν συνθηκῶν.

Μέ αὐτά τά δεδομένα, πρέπει νά μᾶς προβληματίσει ἡ ἀποτελεσματικότητα τῆς πολιτικῆς τῶν “ἤρεμων νερῶν”. Διότι, ὅσο κατανοητή καί ἄν εἶναι ἡ προσπάθεια ἀποφυγῆς ἐντάσεων, ἐφ’ ὅσον ἡ συμπεριφορά αὐτή παρερμηνεύεται ὡς ὑποχωρητικότητα στήν ἄσκηση καί τοῦ παραμικροῦ δικαιώματός μας, ἀκόμα καί στήν καρδιά τοῦ Αἰγαίου, ἤ ἀπαλλάσσει τήν Τουρκία ἀπό τό βάρος τῆς ἐπιθετικῆς της συμπεριφορᾶς στά μάτια τῶν τρίτων –ὑποκριτικά βέβαια, γιατί τούς βολεύει–, τό κόστος καθίσταται δυσανάλογα μεγαλύτερο ἀπό τό ἐπιδιωκόμενο ὑποτιθέμενο ὄφελος».