Η Αγαπημένη μου καθηγήτρια Διεθνοῦς Δικαίου Παρούλα Νάσκου Περράκη, ἡ ὁποία στά ὡραῖα χρόνια τῆς Νομικῆς Θράκης μᾶς εἰσήγαγε στούς θεσμούς τῆς διεθνοῦς δικαιοσύνης καί στούς διεθνεῖς ὀργανισμούς τῆς μεταπολεμικῆς τάξεως τοῦ 1945, μοῦ ἐδώρισε προσφάτως ἕναν μεγάλο τόμο μέ τήν ἐργασία πού ἔκανε γιά τήν κωδικοποίηση τῶν διεθνῶν συμβάσεων γιά τά δικαιώματα τῶν παιδιῶν.
Ἀπό τό 1989 πού συνήφθη ἡ σύμβαση καί ἔχει κυρωθεῖ μέ νόμο ἀπό τήν Ἑλληνική Δημοκρατία ἡ ὀπτική ἔχει ἀλλάξει. Τό Διεθνές Δίκαιο θεωρεῖ τά παιδιά αὐθύπαρκτα ὄντα, ὄχι παθητικούς δέκτες. Ἡ UNICEF, τά κονδύλια τῆς ὁποίας στήν Ἑλλάδα πηγαίνουν γιά ρουσφέτια πολιτικῶν, ὡς φαίνεται, καί ὄχι γιά τά δικαιώματα τῶν παιδιῶν, ἀναφέρει σχετικά στήν ἱστοσελίδα της: «Ἡ Σύμβαση γιά τά Δικαιώματα τοῦ Παιδιοῦ υἱοθετήθηκε ἀπό τή Γενική Συνέλευση τοῦ ΟΗΕ τό 1989, γιά νά ἀλλάξει τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο ἀντιμετωπίζονται τά παιδιά, μετατρέποντάς τα ἀπό παθητικούς ἀποδέκτες φιλανθρωπίας σέ ἀνθρώπινα ὄντα μέ ξεχωριστό σύνολο δικαιωμάτων.
Ἡ Σύμβαση ἀναγνωρίζει ὅτι ἡ παιδική ἡλικία εἶναι μιά εὐάλωτη στιγμή καί ὅτι τά παιδιά χρειάζονται εἰδική φροντίδα καί προστασία». Εἶναι τό πρῶτο παγκόσμιο σύνολο νομικά δεσμευτικῶν δικαιωμάτων πού ἰσχύουν γιά ὅλα τά παιδιά. Ἔχει ἐπικυρωθεῖ ἀπό κάθε χώρα τῆς γῆς, μέ ἐξαίρεση τίς Ἡνωμένες Πολιτεῖες, καθιστῶντας την τήν πιό εὐρέως ἐπικυρωμένη συμφωνία γιά τά ἀνθρώπινα δικαιώματα στήν παγκόσμια Ἱστορία.
Μέσῳ τῶν 54 ἄρθρων της, ἡ Σύμβαση γιά τά Δικαιώματα τοῦ Παιδιοῦ θέτει τά πρότυπα γιά τήν εὐημερία τῶν παιδιῶν σέ κάθε στάδιο τῆς ἀναπτύξεώς τους. Ἰσχύει γιά ὅλα τά παιδιά κάτω τῶν 18 ἐτῶν (ὁ ὁρισμός τοῦ παιδιοῦ), ἀνεξαρτήτως φύλου, προελεύσεως, θρησκείας, ἀναπηρίας.
Ἡ Σύμβαση καθοδηγεῖται ἀπό τέσσερις θεμελιώδεις ἀρχές πού ἰσχύουν γιά κάθε παιδί:
Ὄχι στίς διακρίσεις (ἄρθρο 2).
Τό καλύτερο συμφέρον τοῦ παιδιοῦ (ἄρθρο 3).
Ἐπιβίωση, ἀνάπτυξη καί προστασία (ἄρθρο 6).
Ἐλευθερία γνώμης καί συμμετοχή (ἄρθρο 12).
Προχτές δημοσιεύτηκε στήν ἐπίσημη ἱστοσελίδα τοῦ Πρωθυπουργοῦ στό διαδίκτυο ἡ φωτογραφία του μέ τά ζῶα συντροφιᾶς πού ἐπαναπατρίστηκαν ἀπό τό Ντουμπάι. Ἡ δημοσίευση αὐτῆς τῆς φωτογραφίας συνέπεσε μέ τήν δημοσιοποίηση τῆς ἀποφάσεως τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας, τό ὁποῖο, ἐπικαλούμενο διεθνεῖς τάσεις καί διεθνεῖς συμβάσεις κόντρα στό ἄρθρο 21 τοῦ Συντάγματος, ἀποφάσισε ὅτι οἱ ὁμόφυλοι πού συνάπτουν γάμο ἔχουν δικαίωμα υἱοθεσίας τέκνων.
Τό ἐρώτημα πού προκύπτει μετά ταῦτα εἶναι τό ἑξῆς: Τά ζῶα ἔχουν δικαιώματα καί μεριμνᾶ γιά τήν τήρησή τους ἀκόμα καί ὁ κρατικός προϋπολογισμός. Οἱ ὁμόφυλοι ἔχουν δικαιώματα καί μεριμνᾶ γιά τήν τήρησή τους τό Κοινοβούλιο. Τά παιδιά τά ὁποῖα δίνονται γιά υἱοθεσία σέ οἰκογένειες πού δέν ἔχουν μητέρα ἤ δέν ἔχουν πατέρα ἔχουν δικαιώματα; Γιατί ἡ Σύμβαση γιά τά Δικαιώματα τοῦ Παιδιοῦ, πού ἔχει γίνει νόμος τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους καί δέν ἐλήφθη, δυστυχῶς, ὑπ’ ὄψιν ἀπό τό Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας, ἀναφέρεται στό ἄρθρο 3 της στό «συμφέρον τοῦ παιδιοῦ». Αὐτό τό συμφέρον πῶς ὑπηρετεῖται; Μεγαλώνοντας σέ μία οἰκογένεια χωρίς τό μητρικό χάδι ἤ τήν πατρική στοργή; Δέν ἀμφισβητῶ ὅτι συμπολῖτες μας ὁμόφυλοι, ἕκαστος, ἔχουν συναισθήματα γιά νά φέρουν σέ πέρας αὐτή τήν ἱερή ἀποστολή. Δέν μποροῦν ὅμως μαζί νά φέρουν σέ πέρας αὐτή τήν ἀποστολή. Γιατί πάντα θά λείπει ὁ ἕνας ἤ ἡ μία. Δέν φταῖνε αὐτοί. Τούς τό ἀπαγορεύει ἡ φύση. Ὁ ἐγωισμός δέν εἶναι ὅμως οὔτε πολιτική οὔτε κοινωνική ἀτζέντα καί σέ κάθε περίπτωση στήν ζωή ἀναλαμβάνουμε τίς συνέπειες τῶν ἐπιλογῶν μας, ἄλλοτε θετικές, ἄλλοτε ὄχι. Οὔτε ἰσχύει αὐτό πού λέγεται ἀπό κάποιους, ὅτι αὐτά τά προβλήματα τά ’χει λύσει ἴδια ἡ ζωή μέ τίς νέες μορφές οἰκογένειας.
Τίποτε δέν ἔχει λύσει ὁριστικά ἡ ζωή. Τά ἔχει λύσει στιγμιαῖα, ὅσο γιά νά ἱκανοποιηθοῦν οἱ ἐγωισμοί κάποιων μέ γενόσημα. Ἀλλά δέν τά λύνει διά βίου.
Στό διαδίκτυο κυκλοφορεῖ ἀκόμα τό βίντεο μέ τήν ὁμιλία μιᾶς ἀνήλικης ἡ ὁποία μεγάλωσε μέσα σέ ὁμόφυλη οἰκογένεια γυναικῶν στήν Αὐστραλία καί ἡ ὁποία εἶχε τήν κρυφή ἐπιθυμία νά γνωρίσει τόν πατέρα της.
Καί, ὅπως εἶπε ἀπό τοῦ βήματος σέ μία ἐκδήλωση, ὅταν γνώρισε τόν πατέρα της καί φυσικό της γονέα ἔκλεισε μία τρῦπα στήν ψυχή της. Θεωροῦσε ὅτι εἶναι μισή καί βασανιζόταν. Τέτοιες ρυθμίσεις λοιπόν δέν εἰσάγουν καινοτομίες ἐπειδή τό λέει σήμερα ἡ κυρίαρχη πολιτική ὀρθότητα, ἀλλά εἰσάγουν διακρίσεις κατά τῶν παιδιῶν, τά ὁποῖα δέν μποροῦν νά ἐρωτηθοῦν γιά τό συμφέρον τους ὅπως ὁρίζει ἡ Διεθνής Σύμβαση.
Τό ἐπιχείρημα πού ἀκούγεται συνήθως σέ αὐτές τίς περιπτώσεις, ὅτι σέ μιά χώρα πού ἀντιμετωπίζει δημογραφικό πρόβλημα τό νά ὑπονομεύεις τήν κλασσική οἰκογένεια μέ τήν τεκνοθεσία καί τήν υἱοθεσία, καταργῶντας τήν κυοφορία, δέν χρειάζεται κἄν νά τό χρησιμοποιήσουμε. Παρέλκει. Τό καταλαβαίνει καί ὁ πλέον ἀδαής. Τέτοιες ἀποφάσεις δημιουργοῦν ντόμινο: ὅταν χτυπᾶς τήν κλασσική οἰκογένεια χτυπᾶς τίς γεννήσεις καί ὅταν χτυπᾶς τίς γεννήσεις χτυπᾶς τό δημογραφικό καί ὅταν χτυπᾶς τό δημογραφικό χτυπᾶς καί τήν προοπτική τοῦ ἔθνους. Παρέλκει ἐπίσης νά σημειώσουμε πώς ταυτίζεται ὁ κύριος Μητσοτάκης μέ τόν κύριο Κασσελάκη ὁ ὁποῖος θέλει νά υἱοθετήσει παιδιά μέ τόν σύζυγό του Τάιλερ. Ἐπί ΝΔ θά ἱκανοποιηθεῖ καί αὐτή ἡ ἐπιθυμία του.
Μία ἀπορία μόνο γιά τό Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας καί τόν πρόεδρό του κύριο Μιχάλη Πικραμμένο, ἐπί τῶν ἡμερῶν τοῦ ὁποίου συμβαίνουν αὐτά. Τό Ἀνώτατο Διοικητικό Δικαστήριο ἀποφασίζει μέ βάση τό Σύνταγμα, τούς νόμους καί τίς διεθνεῖς συμβάσεις. Ἀλλά ὅταν τό Σύνταγμα εἶναι ξεκάθαρο, ὑποτίθεται ὅτι τό Συμβούλιο εἶναι ὁ φρουρός τῆς ἡμετέρας συνταγματικῆς τάξεως. Τό Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας ὅμως, δύο φορές τελευταῖα, ὅταν χρειάστηκε νά ἀξιολογήσει ὑποθέσεις πού ἀφοροῦσαν τό ἄρθρο 16 τοῦ Συντάγματος καί τό ἄρθρο 21, τά ὁποῖα εἶναι ἀπόλυτα στήν διατύπωσή τους, γνωμοδότησε ἐναντίον αὐτῶν τῶν ἄρθρων.
Εἶμαι ὀπαδός τῶν ἰδιωτικῶν πανεπιστημίων, ἀλλά τό ἄρθρο 16 χρησιμοποιεῖ τό ρῆμα «ἀπαγορεύεται» γιά τήν ἵδρυση ἰδιωτικῶν πανεπιστημίων. Τό Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας τό προσπέρασε αὐτό τό «ἀπαγορεύεται» ἐπικαλούμενο τό Ἑνωσιακό Δίκαιο, ἀλλά ὅλοι γνωρίζουν ὅτι ἡ ρύθμιση εἶναι στόν ἀέρα. Ἄν δέν ἦταν στόν ἀέρα, δέν θά ἦταν στίς ὑπό ἀναθεώρηση διατάξεις τώρα πού θά ἀρχίσει ἡ συζήτηση γιά τό Σύνταγμα καί τό ἄρθρο 16 γιά νά ξεκαθαριστεῖ μέ σαφήνεια τί ὁρίζεται γιά τήν ἀνώτατη ἰδιωτική ἐκπαίδευση. Τό ἄρθρο 21 ἐπίσης εἶναι ξεκάθαρο γιά τήν προστασία τῆς οἰκογένειας, τῆς μητρότητας καί τά λοιπά. Πιό καθαρό δέν θά μποροῦσε νά εἶναι. Καί ὅμως τό δικαστήριο ἔρχεται, ἐπικαλούμενο διεθνεῖς ἀντιλήψεις, νά ἀνατρέψει τό ἄρθρο 21 τοῦ Συντάγματος καί νά ἐπεκτείνει δικαιώματα πού ἀπορρέουν ἀπό αὐτό καί στίς νέες μορφές οἰκογένειας.
Δέν μπαίνω στήν οὐσία παρά μόνον ἐπισημαίνω στόν ἀγαπητό κύριο Πρόεδρο καί τά μέλη τῆς ὁλομελείας του ὅτι σέ καιρούς κρίσεως καί ἀμφισβητήσεως τῆς Δικαιοσύνης ἡ Δικαιοσύνη γιά μιά ἀκόμη φορά, μέ μία ἄλλη ἀφορμή, δείχνει νά ἐνσωματώνεται στήν κυβερνητική πολιτική καί νά ἀποτελεῖ παρακολούθημα αὐτῆς. Ἀκόμη κι ἄν χρειαστεῖ νά ἀποστεῖ ἀπό τήν ἐφαρμογή ἄρθρων πού ἀνάγονται στόν σκληρό πυρῆνα τοῦ Καταστατικοῦ μας Χάρτη. Ὑφῆρπε αὐτό στό παρελθόν μέ τίς ἀποφάσεις τοῦ Συμβουλίου γιά θέματα περιβαλλοντικῆς πολιτικῆς καί (μή) προστασίας δασῶν, πού ἱκανοποιοῦν πλήρως τήν κυβερνητική πολιτική, ἀλλά αὐτή τήν φορά εἶναι τόσο κοντά χρονικά οἱ ἀποφάσεις γιά τά πανεπιστήμια καί τήν οἰκογένεια, ἡ μία πίσω ἀπό τήν ἄλλη, ὥστε αὐτό καθίσταται σχεδόν ἐπίσημο. Γιά ἕναν θεσμό ὅπως τό Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας, ἡ ἱστορία τοῦ ὁποίου εἶναι συνδεδεμένη μέ τήν Δημοκρατία καί τήν τήρηση τοῦ Συντάγματος, ξενίζει.
Μ.Η.Τ. 232122