Ἔ, ἀφοῦ ἐπαινέσαμε τόν Παπαχελᾶ, ἄς μιλήσουμε καί γιά μιά ἄλλη –ἐξαιρετική– ἐκπομπή, πού εἴδαμε προχθές στόν «Ἄλφα», μέ τόν φίλτατο Σταῦρο Θεοδωράκη (εὐτυχῶς, ἐγκατέλειψε τήν πολιτική καί ἐπανέκαμψε στούς κόλπους μας) νά συναντᾶ στίς κλιτύες καί τίς κορυφές τοῦ Ὀλύμπου, Ἕλληνες καταδρομεῖς καί μιά ὁμάδα ἀνδρῶν καί γυναικῶν, καταδρομέων, ὑποψηφίων μονίμων ὑπαξιωματικῶν.
Κατ’ ἀρχάς, αἰσθανθήκαμε ὑπέροχα, πού είδαμε τόσο κοντά τό γνώριμο τοπίο τοῦ Ὀλύμπου, τοῦ ἐξαισίου ὄρους τῶν Θεῶν, πού τό ἔχουμε «πατήσει» ἀπό τούς πρόποδες μέχρι τίς κορυφές Στεφάνι καί Μύτικα.
Ἐκεῖ, λοιπόν, ὑπό συν-θῆκες παγετοῦ, ἐκπαιδεύονται οἱ ὑποψήφιοι (γυναῖκες καί ἄνδρες) μόνιμοι λοχίες καταδρομῶν. Ἦταν ἐκπληκτικά τά εἰκοσάχρονα κορίτσια, πού στίς ἐλεύθερες ὧρες τους ἀκοῦν μουσική καί διαβάζουν, κάνουν ποδηλασία ἤ παίζουν μπάσκετ, ἀλλά «ἔχουν ἀποφασίσει ἀπό μικρές ὅτι ἤθελαν νά ἐνταχθοῦν στίς ἔνοπλες δυνάμεις»! Σέ μιά ἐποχή πού ἡ «λούφα» ἔχει γίνει συνώνυμο τῆς καθημερινότητος, τό νά βλέπεις κορίτσια «σάν τά κρύα τά νερά» νά ἀνεβοκατεβαίνουν χιονισμένες κλιτύες, μέ φορτίο εἴκοσι κιλῶν στίς πλάτες καί τό ὅπλο στόν ὦμο, δέν εἶναι καί ὅ,τι πιό συνηθισμένο.
«Ἀκολουθοῦμε τό ἴδιο ἀκριβῶς πρόγραμμα καί ἀντιμετωπίζουμε τίς ἴδιες ἀκριβῶς δοκιμασίες μέ τούς ἄνδρες συναδέλφους μας» εἶπαν στόν δημοσιογράφο τά κορίτσια, πού κοιμοῦνται σέ αὐτοχέδια «ἰγκλού», ἐν πλήρει πολεμικῇ ἐξαρτύσει, μέσα στόν ὑπνόσακό τους.
«Καί γιά οἰκογένεια; Τό σκέπτεστε τό θέμα;» ἐρωτᾶ ὁ Σταῦρος. Ἡ ἀπάντηση εἶναι, ἀπό ὅλες, «ναί». Φυσικά, ὁ σύζυγος θά πρέπει νά γνωρίζει ὅτι τό ταίρι του θά ἀλλάζει κάθε τόσο τόπο ἀσκήσεως τοῦ ἐπαγγέλματός του κι αὐτός εἶναι ἕνας λόγος γιά τόν ὁποῖο εὐδοκιμεῖ ἡ συμβίωση μεταξύ στρατιωτικῶν.
«Ἔτσι ὑπάρχει δυνατότητα γιά ἀμοιβαία κατανόηση» ἀπαντοῦν τά κορίτσια, πού θά φθάσουν σέ κάποια στιγμή τῆς ἐκπαιδεύσεώς τους στόν Μύτικα, τήν ὑψηλότερη κορυφή στήν Ἑλλάδα (2.917 μ.), στό σημεῖο, δηλαδή, ὅπου ὁ Ζεύς, ἀπό τόν θρόνο του, κανοναρχοῦσε τά σύννεφα (νεφεληγερέτης) καί ἐκτόξευε τούς κεραυνούς του στούς θνητούς, ὅταν «τόν ζόριζε» ἡ Ἥρα μέ τί ζήλειες της!
Καί τώρα πού ἔγραψα τήν λέξη «νεφεληγερέτης», δηλαδή ἐκεῖνος πού κωπηλατεῖ τά σύννεφα (ἐρέτης= κωπηλάτης) ἐξ οὗ καί ὁ «Ὅμιλος Ἐρετῶν», τό ἀρχαιότερο ἑλληνικό ἀθλητικό σωματεῖο, ἰδού μιά παρατήρηση πρός τούς πολιτικούς. Τούς ἀκούω κάθε τόσο νά μοῦ λένε «πάω σέ μιά ἐκδήλωση πού ἔχουν οἱ …ἐρετοί» καί ἐννοοῦν τούς ἐρέτες! Ἄλλος ὁ ἐρέτης καί ἄλλος ὁ αἱρετός! Οὐδεμία ἐτυμολογική ἤ ὀρθογραφική συγγένεια μεταξύ τῶν δύο λέξεων…
Πᾶμε πίσω στούς «Πρωταγωνιστές» τοῦ Σταύρου, πού μᾶς κράτησαν σέ ἐγρήγορση, παρά τό ὅτι στούς γειτονικούς διαύλους ὀργίαζε τό θέμα τοῦ πολέμου στό Ἰράν καί τά πέριξ.
Ἐπιτρέψτε μας νά τονίσουμε ὅτι τόσον οἱ ἔμπειροι καταδρομεῖς, μόνιμοι ἀξιωματικοί, μέ τούς ὁποίους συνομίλησε ὁ δημοσιογράφος, ὅσο καί οἱ ἐκπαιδευόμενοι, ὑποψήφιοι μόνιμοι λοχίες (γυναῖκες καί ἄνδρες), μᾶς ἔκαναν ἄριστη ἐντύπωση. Ὅπως ἐξαιρετικός ἦταν καί ὁ «Σέφ» πού μαγειρεύει γιά τόν Λόχο Καταδρομέων. Ξεχάστε, οἱ παλαιότεροι, τό κρέας τύπου …«Γκοτζίλλα» πού καταναλώσαμε, ὅπως καί τίς κλασσικές «καραβάνες». Τώρα, μέχρι καί τά «ρεβύθια μπλούμ» ἔχουν γίνει «γκουρμέ»!
Μ.Η.Τ. 232122