Σαμαρᾶς: Κίνδυνος παγιώσεως τετελεσμένων εἰς βάρος τῆς Ἑλλάδος

ΜΕ ΑΙΧΜΕΣ κατά τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη κυρίως σέ ὅ,τι ἀφορᾶ στήν ἐξωτερική πολιτική καί εἰδικά σέ σχέση μέ τήν Τουρκία, ἐπραγματοποιήθη ἡ συνάντησις τοῦ Ἀντώνη Σαμαρᾶ μέ τόν Κωνσταντῖνο Τασούλα, στό Προεδρικό Μέγαρο.

Ὁ πρώην Πρωθυπουργός ἐξέφρασε στόν Πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας τήν βαθύτατη ἀνησυχία του γιά τά ἐθνικά θέματα ἐπισημαίνοντας ὅτι ἡ πρόσφατη ἐπίσκεψις τοῦ Πρωθυπουργοῦ στήν Τουρκία σέ συνδυασμό μέ τίς δηλώσεις πού ἠκολούθησαν καί τήν πραγματικότητα ἐπί τοῦ πεδίου, ἐπέτειναν τήν αἴσθηση τοῦ κινδύνου παγιώσεως τετελεσμένων σέ βάρος τῆς Ἑλλάδος. Τόνισε μέ νόημα: «Ἔχει κατανοήσει ἡ κυβέρνηση ὅτι μέ συνεχεῖς ἀναφορές στήν δῆθεν “θετική ἀτζέντα” καί μέ τήν ἐπίκληση τῆς συνθήκης τῶν Ἀθηνῶν περί Φιλίας, “ξεπλένει” οὐσιαστικά τήν Τουρκία στά μάτια τῆς διεθνοῦς πολιτικῆς σκηνῆς καί τῆς κοινῆς γνώμης; Δέν βλέπει τήν κλιμάκωση τῶν Τουρκικῶν ἀπαιτήσεων καί διεκδικήσεων, ὄχι μόνο ἐπί χάρτου ἀλλά καί ἐπί τοῦ πεδίου;».

Εἰδικώτερα, ὁ Ἀντώνης Σαμαρᾶς στάθηκε, μεταξύ ἄλλων, στά ἑξῆς σημεῖα:

– Τήν ἀναφορά τοῦ Πρωθυπουργοῦ γιά ἐπίλυση τῶν διαφορῶν σέ «διεθνές δικαιοδοτικό ὄργανο». Σχολίασε χαρακτηριστικά: «Τί σημαίνει αὐτό; Ὑπενθυμίζεται, ὅτι ἡ θέσις τῆς Ἑλλάδος εἶναι ὅτι ἡ μία καί μόνη διαφορά μπορεῖ νά ἐπιλυθεῖ στό Διεθνές Δικαστήριο τῆς Χάγης. Ὅμως, προϋπόθεση γιά αὐτό εἶναι ἡ ἀποδοχή ἐκ μέρους τῆς Τουρκίας τοῦ Διεθνοῦς Δικαίου τῆς Θάλασσας καί ἡ ὑπογραφή σχετικοῦ συνυποσχετικοῦ πού κυρώνεται ἀπό τά Κοινοβούλια. Ἡ Τουρκία, ὡς γνωστόν, δέν ἀποδέχεται τό Δίκαιο τῆς Θάλασσας». Κοντολογίς ἡ θέσις τοῦ Ἀντώνη Σαμαρᾶ εἶναι πώς ἀπό τήν ὥρα πού ἡ Τουρκία δέν ἀποδέχεται τό Διεθνές Δίκαιο τῆς Θάλασσας δέν τίθεται θέμα περαιτέρω συζητήσεως. Τό Διεθνές Δίκαιο τῆς Θάλασσας ἀποτελεῖ προϋπόθεση γιά οἱαδήποτε περαιτέρω συζήτηση.

– Τήν ἀναφορά σέ συνεργασία γιά τό Μεταναστευτικό μέ τήν Τουρκία, ἀναφερόμενος στήν τραγωδία τῆς Χίου καί τήν ἐργαλειοποίηση τοῦ ζητήματος ἀπό τούς γείτονες, διότι ἡ Τουρκία ἀπό τήν πρώτη στιγμή ἔθεσε τό ζήτημα δικαιοδοσίας στήν ἔρευνα καί διάσωση. Καί τόνισε ὁ κ. Σαμαρᾶς «γιατί δέν καταδικάστηκε αὐτή ἡ ἐργαλειοποίηση; Γιατί δέν ζητήθηκε ἀπό τήν Τουρκία νά ἀναλάβει ἐπί τέλους τίς εὐθῦνες της, ὥστε νά μήν χρησιμοποιεῖ ἀνθρώπινες ζωές γιά πολιτικούς λόγους;»

– Τήν δέσμευση στήν κοινή δήλωση γιά «μηχανισμούς ἐπικοινωνίας γιά τήν ἐξάλειψη ἀδικαιολόγητων πηγῶν ἔντασης πρός ἀποφυγή κλιμάκωσης καί κινδύνων.» Ὅπου σχολίασε: «Τί σημαίνει αὐτό; Μήπως προσυνεννόηση; Καί ποιές εἶναι οἱ πηγές ἔντασης; Διότι κατά τήν Τουρκία τέτοιες εἶναι ἡ ἄσκηση τῶν κυριαρχικῶν μας δικαιωμάτων ἔξω ἀπό τά 6 ν.μ, ἡ θαλάσσια ἔρευνα, ἡ χωροταξία, ἡ πόντιση καλωδίων. Γιά αὐτά θά ἀπαιτεῖται προσυνεννόηση; Ἡ Ἑλλάδα, ἄραγε, θεωρεῖ τίς τουρκικές ἔρευνες στήν περιοχή μεταξύ Λιβύης καί Κρήτης πηγή ἔντασης; Τό τουρκολιβικό μνημόνιο; Τό Κυπριακό;».

– Τήν ἀναφορά στό ὅτι «οἱ δύο χῶρες ἐξέφρασαν τήν ἀποφασιστικότητά τους νά ἀξιολογήσουν ὑφιστάμενες εὐκαιρίες συνεργασίας στόν τομέα τῆς ἐνέργειας –ἰδίως στήν διασύνδεση ἠλεκτρικῆς ἐνέργειας καί στίς ἀνανεώσιμες πηγές– μέ στόχο τήν ἐνίσχυση τῆς περιφερειακῆς σταθερότητας.» Εὐλόγως ὁ κ. Σαμαρᾶς ἔθεσε τό ἐρώτημα «τί ἀκριβῶς σημαίνει αὐτό; Μήπως ὅτι θά ἀπαιτεῖται ἄδεια τῆς Τουρκίας ἀκόμα καί γιά τό καλώδιο στήν Κάσο; Κάτι πού θά σήμαινε ἔμπρακτη ἀποδοχή τῆς Τουρκικῆς δικαιοδοσίας; Μήπως εἶναι ὁ δρόμος γιά τή συνδιαχείριση τῶν ἐνεργειακῶν πηγῶν τοῦ διαδρόμου τοῦ Αἰγαίου καί τῆς Ἀνατολικῆς Μεσογείου;». Ἐπίσης ἐπέρριψε εὐθῦνες στήν Κυβέρνηση γιά «τήν παντελῆ ἔλλειψη καταδίκης τῆς τουρκικῆς ἐπ’ ἀόριστον Navtex ἡ ὁποία διχοτομεῖ πρακτικά τό Αἰγαῖο», καθώς καί στό γιατί ἡ ἑλληνική πλευρά δέν ἀνεφέρθη «στίς συνεχιζόμενες θηριωδίες ἐναντίον τοῦ Χριστιανικοῦ πληθυσμοῦ στήν Συρία;».

Ὁ Ἀντώνης Σαμαρᾶς ἀνέφερε ἀκόμη στόν ΠτΔ τήν ἐθνική ἀνάγκη γιά ἀντιμετώπιση σειρᾶς ἄλυτων οὐσιαστικῶν προβλημάτων τῆς χώρας, ὅπως τό δημογραφικό, μέ ἰδιαίτερη ἀναφορά στήν ἐρήμωση τῆς Ἀνατολικῆς Θράκης σέ συνδυασμό μέ τήν τουρκική διείσδυση στήν περιοχή, τήν ἀκρίβεια πού καλπάζει καί μειώνει τήν ἀγοραστική δύναμη τῶν Ἑλλήνων, τήν ἀνεπαρκῆ χρηματοδότηση τῶν μικρο-μεσαίων ἐπιχειρήσεων, τό κόστος παραγωγῆς τῶν ἐπιχειρήσεων, τό κόστος τῆς ἐνέργειας στά νοικοκυριά καί τό ἀγροτικό καί διατροφικό ζήτημα, μέ εἰδική ἀναφορά στήν συμφωνία Μερκοσούρ.