Περί πολιτικῆς, ἰσορροπιῶν καί ἀμφισβητήσεων

«Μά, τί γίνεται στήν Νέα Δημοκρατία; Γιατί, ἐνῷ παραμένει σταθερά πρώτη, ἡ ἡγεσία της ἀμφισβητεῖται ἐκ τῶν ἔσω;» μέ ρώτησε φίλος, πού ἀγωνιᾶ γιά τήν παράταξη, τήν ὁποία στηρίζει ἀνελλιπῶς ἀπό τήν ἡμέρα τῆς ἱδρύσεώς της.

Τοῦ ἀπάντησα ὅτι ἡ πολιτική κυριαρχία δέν ἐγγυᾶται αὐτομάτως καί ἐσωτερική ὁμοψυχία. Ἀντιθέτως, πολλές φορές γεννᾶ προσδοκίες, φιλοδοξίες καί, κυρίως, ἀμφισβητήσεις.

«Βλέπεις ὅτι τό τελευταῖο διάστημα δέν εἶναι λίγες οἱ φωνές πού προέρχονται ἀπό τόν ἴδιο τόν χῶρο τῆς Νέας Δημοκρατίας καί ἀφήνουν αἰχμές ἤ ἐκφράζουν ἐπιφυλάξεις γιά ἐπιλογές τῆς ἡγεσίας. Ἄνθρωποι μέ σπουδαία κομματική διαδρομή, θεσμική ἐμπειρία, ἐπιλέγουν νά τοποθετοῦνται κριτικά, ἄλλοτε ἐμμέσως καί ἄλλοτε μέ πιό ἄμεσο τρόπο. Τό φαινόμενο δέν εἶναι πρωτοφανές οὔτε ἀποκλειστικά ἑλληνικό, ἀλλά σύνηθες σέ κόμματα πού κυβερνοῦν γιά μεγάλο χρονικό διάστημα» τοῦ εἶπα.

«Ναί, ἀλλά ὅλες αὐτές οἱ ἐσωτερικές διαφοροποιήσεις, μέ καυστικές μάλιστα δηλώσεις, καταγράφονται σέ μιά περίοδο ὅπου ἡ Νέα Δημοκρατία δέν ἀπειλεῖται σοβαρά ἀπό κάποιον ἑνιαῖο ἀντίπαλο. Νομίζω ὅτι ἡ δημόσια ἀμφισβήτηση τῆς ἡγεσίας, ἀκόμη κι ὅταν γίνεται μέ πρόθεση “γιά νά πᾶμε καλύτερα”, ἔχει συχνά τό ἀντίθετο ἀποτέλεσμα, καθώς προσφέρει χῶρο στά ἀντιπολιτευόμενα κόμματα νά ἐνισχύουν τίς θέσεις τους» ἀντέτεινε.

«Μά, ἡ ἀντιπολίτευση δέν χρειάζεται πάντα νά κάνει πολλά. Ἀρκεῖ νά παρακολουθεῖ, νά σχολιάζει καί νά ἀξιοποιεῖ τίς ὅποιες ρωγμές στό κυβερνητικό οἰκοδόμημα. Κάθε ἐσωκομματική διαφωνία πού βγαίνει πρός τά ἔξω μετατρέπεται εὔκολα σέ πολιτικό ἐπιχείρημα γιά τούς ἀντιπάλους, οἱ ὁποῖοι ἐπιχειροῦν νά παρουσιάσουν μιά εἰκόνα φθορᾶς ἤ κοπώσεως τῆς κυβερνητικῆς πλειοψηφίας. Αὐτό δέν γίνεται κάθε φορά;

Μπορεῖς νά ἀγνοήσεις ὅτι ἡ ὕπαρξη διαφορετικῶν ἀπόψεων ἀποτελεῖ στοιχεῖο ζωντανῆς δημοκρατίας;» εἶπα, ἀπολαμβάνοντας ἕναν καλό «μακιάτο».

«Ναί, ἀλλά ζητούμενο εἶναι τό πῶς καί τό πότε αὐτές ἐκφράζονται. Ὅταν ἡ κριτική γίνεται χωρίς στρατηγικό σχεδιασμό ἤ χωρίς ἐπίγνωση τῶν πολιτικῶν συσχετισμῶν, τότε κινδυνεύει νά λειτουργήσει περισσότερο ὡς αὐτογκόλ παρά ὡς βελτιωτικός μοχλός. Εἶναι καιρός τώρα γιά τέτοια; Καί τί σημαίνει αὐτό τό “δέν σχολιάζουμε δηλώσεις πρώην Πρωθυπουργῶν;”. Σεβασμό δείχνει ἤ προσπάθεια ἀπαξιωτική;» ἐπέμεινε ὁ συνομιλητής.

Ἡ συζήτηση εἶχε φθάσει σέ καλό σημεῖο, ἀλλά ἔπρεπε νά τελειώσει, διότι «ἔχουμε καί δουλειές», ὅπως τοῦ εἶπα, ἑτοιμάζοντας τόν σύντομο ἐπίλογό μου, καθώς ἔπρεπε νά σπεύσω σέ ἕνα ἐνδιαφέρον ναυτιλιακό συνέδριο.

«Ἄκουσε, ἡ Νέα Δημοκρατία, ὁ μοναδικός, αὐτή τήν στιγμή, συμπαγής καί εὐρείας ἀποδοχῆς πολιτικός σχηματισμός στήν χώρα, καλεῖται, ὀφείλει καί πρέπει νά διαχειρισθεῖ ὄχι μόνο τήν ὑπεροχή της, ἀλλά καί τίς ἐσωτερικές της ἰσορροπίες. Διότι, ὅσο παραμένει πρώτη δύναμη, τόσο μεγαλύτερη εἶναι καί ἡ εὐθύνη νά διατηρεῖ τήν συνοχή της, εἰδικά δέ ὅταν οἱ ἀντίπαλοι περιμένουν ἁπλῶς τήν κατάλληλη στιγμή γιά νά κερδίσουν ἔδαφος. Τό πῶς θά γίνει αὐτό, εἶναι θέμα τῆς ἡγεσίας, ἡ ὁποία πρέπει νά σκεφθεῖ, νά μεθοδεύσει καί νά ἐκτελέσει τούς κατάλληλους χειρισμούς. Μεγάλη παράταξη καί ἱστορική εἶναι, δέν μπορεῖ νά μήν ὑπάρχουν τρόποι γιά ἐξασφάλιση τῶν ἰσορροπιῶν» εἶπα καί ἄνοιξα τήν ὀμπρέλα μου…