Ἀπό τήν γιορτή στόν θρῆνο, μιά λάμψη δρόμος

Ἄς ἐλπίσουμε ὅτι θά ἐντοπισθοῦν οἱ ὑπεύθυνοι γιά τά αἴτια τῆς τραγωδίας των Τρικάλων.

Καί μόνο μέ τήν σκέψη ὅτι πέντε νέες γυναῖκες, μητέρες, ἔχασαν τήν ζωή τους κατά τρόπο τραγικό, μέσα στόν χῶρο ἐργασίας τους, στόν ὁποῖο, χωρίς ἀμφιβολία, κάτι δέν ἔγινε σωστά, συγκλονίζει! Σκεφθεῖτε, ἕνα μεγάλο ἐργοστάσιο, μιά μεγάλη βιομηχανία, στήν ἑλληνική περιφέρεια, κοντά σέ μιά μεγάλη πόλη καί γύρω χωριά. Ὁπωσδήποτε, ἡ ἐπιχείρηση ἀπασχολεῖ κόσμο ἀπό τήν περιοχή. Καί ὅταν ἡ ἐπιχείρηση αὐτή παράγει μπισκότα, εἶναι βέβαιο ὅτι ὁ ἐργαζόμενος ἐκεῖ αἰσθάνεται ἀσφαλέστερος ἀπ’ ὅ,τι ἄν ἐργαζόταν σέ μιά «βαρειά» βιομηχανία.

Κι ὅμως, ἐκεῖ, σ’ ἕναν κόσμο πού ἔμοιαζε μέ ἐκείνους πού παρουσιάζονται στόν κινηματογράφο («Σοκολά», «Ὁ Τσάρλυ καί τό ἐργοστάσιο σοκολατοποιΐας»), τό αἰώνιο πρόβλημα τῆς διαρροῆς προπανίου προκάλεσε τήν ἐκκωφαντική ἔκρηξη, πού ἀκούσθηκε (τέσσερεις τά χαράματα) σέ ἀκτῖνα πολλῶν χιλιομέτρων καί ξύπνησε τά γύρω χωριά, ἀλλά καί κάποιες συνοικίες τῆς πόλεως τῶν Τρικάλων!

Γιά φαντάσου! Νά ἔχεις πάει, λίγες ὧρες πρίν, στήν τελετή τῆς κοπῆς τῆς βασιλόπιτας τοῦ ἐργοστασίου καί, λίγες ὧρες ἀργότερα, νά σοῦ τύχει τό φοβερότερο πού μπορεῖ νά φαντασθεῖ ὁ ἄνθρωπος!

Φυσικά, ὅλη ἡ χώρα πενθεῖ. Κι ἐγώ κάθομαι καί σκέπτομαι πῶς, τό 1977, ὅταν βρέθηκα στήν Νορβηγία καί πῆγα γιά ψάρεμα (ἐπαγγελματικό) μέ ἕνα «τρόλερ» –ἔτσι ὀνομάζονται νά ψαροκάικα πού ψαρεύουν στήν Βόρειο Θάλασσα–, ἔπρεπε, γιά νά ψαρέψω, νά φορέσω εἰδική στολή, πλαστικό κράνος, νά φορέσω σωσίβιο καί εἰδικές μπότες, νά ἔχω περασμένο στή μέση μου ἕνα σχοινί πολύ καλά στερεωμένο σέ ἕναν δυνατό χαλκᾶ, πού ἦταν ἐνσωματωμένος στήν στολή μου.

«Γιατί τόση σχολαστικότητα;» ρώτησα τόν καπετάνιο, ὁ ὁποῖος μέ κοίταξε μᾶλλον μέ ἀπορία. «Σχολαστικότητα τό ὅτι κοιτάζουμε νά σοῦ ἐξασφαλίσουμε μέ κάθε τρόπο τήν βεβαιότητα ὅτι δέν πρόκειται νά πάθεις κάτι κακό;» μέ ρώτησε, γεμᾶτος ἀπορία καί συνέχισε: «Καλά, πῶς ψαρεύετε ἐσεῖς στήν Ἑλλάδα;». Τί μποροῦσα νά τοῦ ἀπαντήσω; «Ναί, λαμβάνουμε καί ἐμεῖς τά μέτρα μας» τοῦ εἶπα. Ντρεπόμουν νά τόν πληροφορήσω ὅτι στήν Ἑλλάδα, ὅπου εἶχα ἤδη κάνει ψαρέματα μέ ἐπαγγελματικά ψαροκάικα, ἡ λέξη «ἀσφάλεια» ἦταν ἄγνωστη. Ξυπόλητοι, δίχως προστατευτικά μέτρα καί –ὅλοι μας– μέ τήν διάθεση νά κάνουμε καί κανένα «ἀεροπλανικό» ἄν μᾶς δινόταν ἡ εὐκαιρία.

Καί ἐπειδή διαβάζω εἰδήσεις πού ἀναφέρονται σέ δυστυχήματα πού συμβαίνουν σχεδόν καθημερινά στήν πατρίδα μας, νομίζω ὅτι ἀπέχουμε ἀκόμη παρασάγγας ἀπό τά πολιτισμένα καί ὑπεύθυνα κράτη, τά ὁποῖα διασφαλίζουν τήν προστασία τῶν ἐργαζομένων μέ κάθε δυνατό καί ἔξυπνο τρόπο.

Χθές, λοιπόν, τό μεσημέρι, μοῦ ἦλθε «σῆμα» στό τηλέφωνο: «Τραυματισμός ἡμεδαποῦ ἐργαζομένου στήν Ἐπισκευαστική Βάση Περάματος. Διεκομίσθη στό Κρατικό Νοσοκομεῖο Νικαίας».

Ἔσπευσα ἀμέσως νά μάθω τί συνέβη. «Ἄ, δέν εἶναι σοβαρό. Ἕνας βοηθός σωληνουργοῦ, ἀπό ἰδιωτικό συνεργεῖο, κατά τήν διάρκεια ἐργασιῶν σέ ἐπιβατηγό πλοῖο ἔσπασε τό πόδι του» μοῦ εἶπαν.

Εἶναι βέβαιο ὅτι ἄν δέν εἶχε προηγηθεῖ τό φοβερό συμβάν στήν «Βιολάντα», ἡ ἐν λόγῳ ἀνακοίνωση ἴσως νά μήν εἶχε γίνει, καθ’ ὅτι «ἔλα μωρέ, ἕνα πόδι ἔσπασε»…

Γιά τό τραγικό δυστύχημα τῶν Τρικάλων, δυστυχῶς, ἡ πλευρά πού ἔπρεπε νά φανεῖ εὐαίσθητη καί νά μιλήσει ἀπό τήν πρώτη στιγμή ἀντέδρασε μέ… χρονοκαθυστέρηση μιᾶς ἡμέρας. Μᾶλλον ἄλλαξαν οἱ ἐπικοινωνιολόγοι καί ἐξ αὐτοῦ ὑπῆρξε σιγή. Κρῖμα…