Μεῖζον ἐθνικό θέμα ἡ διαφθορά γιατί διαβρώνει συνειδήσεις

Ἡ προηγμένη σκέψη τοῦ Κέντρου βουλιάζει

Η ΥΠΟΘΕΣΗ Καρυστιανοῦ μέ τόν τρόπο πού ἐξελίσσεται ἔχει καί μία ἄλλη χρησιμότητα: Φέρνει στήν ἐπιφάνεια τόν σκουριασμένο καί ξεπερασμένο τρόπο μέ τόν ὁποῖο ἐξακολουθεῖ νά σκέπτεται καί νά προσεγγίζει τά πράγματα μεγάλο τμῆμα τῆς κεντρώας καθεστηκυίας διανοήσεως. Καί τεχνικά καί ἐπί τῆς οὐσίας. Σταχυολογῶ μερικά παραδείγματα ἀπό ὅλα ὅσα ἔχουμε ἀκούσει ἕως τώρα:

– «Ὁ λόγος της εἶναι διχαστικός καί ἀκροδεξιός ἐπειδή μιλᾶ γιά φυλακή καί δημεύσεις πολιτικῶν. Τά ἴδια ἔλεγαν στά μνημόνια τά ἀκραῖα κόμματα.» (Τό ἄκουσα ἀπό τόν μετριοπαθῆ σοσιαλδημοκράτη Γιῶργο Σιακαντάρη γιά τόν ὁποῖο ἔχω ἀκούσει καλά λόγια ἀπό τήν παλαιά φίλη Τζίνα Μοσχολιοῦ.)

– «Περιστοιχίζεται ἀπό ἀντιεμβολιαστές, θρησκόληπτους καί Μακεδονομάχους.»

– «Ἀρκεῖ ἡ διακήρυξη γιά τήν πάταξη τῆς διαφθορᾶς γιά νά ἱδρύσεις ἕνα κόμμα;»

– «Ὅσα λέει τά ἔχουμε ἀκούσει ξανά καί στήν περίοδο τῆς οἰκονομικῆς κρίσης, τίποτε τό καινούργιο. Τά εἶπαν καί ἄλλοι καί ἀπέτυχαν.»

Πρίν ξεκινήσω νά σχολιάζω, μία ἐπισήμανση. Τό ζήτημα πού θέτουμε πρός διερεύνηση δέν εἶναι οἱ ἀπόψεις τῆς Καρυστιανοῦ, ἀλλά ὁ τρόπος πού σκέπτεται ἡ σύγχρονη πολιτική μας τάξη. Ἡ Καρυστιανοῦ μπορεῖ νά ἐκτοξευτεῖ σάν πύραυλος, μπορεῖ καί νά ξεφουσκώσει σάν μπαλόνι. Τό θέμα εἶναι πῶς συμπεριφέρεται στίς νέες συνθῆκες ἡ ὑποτιθέμενη πρωτοπορία. Στήν ὁποία δέν περνᾶ ἀπό τό μυαλό ἡ ἰδέα ὅτι τό ἀντισυστημικό ρεῦμα τῶν μνημονίων μπορεῖ καί νά πατάχθηκε μέ τό ἄγχος τῆς ἐξόδου ἀπό τό εὐρώ, ἀλλά αὐτά πού ἀπαίτησε τό ὑπερκομματικό 62% τοῦ δημοψηφίσματος ἀπό τήν ἡγεσία του παραμένουν σέ ἐκκρεμότητα. Δέν σκέφτεται ὅτι τό ἀνολοκλήρωτο ρεῦμα πιθανόν ἐπιστρέφει ὡριμότερο. Καί ἐπειδή ἡγεῖται αὐτοῦ ἀστή καί ὄχι κάποιος «μπολεσβῖκος» πού εἶναι εὔκολος στόχος, δικαιολογημένα φοβίζει. Δέν μοιάζει κἄν μέ τούς μπράβους τοῦ 2011. Ἐπιστρέφει γιά νά ἀποδειχθεῖ τελικῶς ὅτι μέ τό νά καταπιέζεις τήν ἀντίδραση καί νά «πνίγεις» τήν διαφορετική γνώμη, ἁπλῶς ἀναβάλλεις γιά εὐθετότερο χρόνο.

Πᾶμε τώρα στά ἐπιχειρήματα. Εἶναι λοιπόν ἀκροδεξιό νά λές ὅτι πρέπει νά μποῦν καί πολιτικοί φυλακή. Μάλιστα! Προσπερνοῦμε ὅτι τό σχῆμα, παλαιό καί νέο, τό υἱοθέτησε κατόπιν ὑποδείξεως τῆς ἀμερικανικῆς ἑταιρείας Evergreen ὁ ἀριστερός ΣΥΡΙΖΑ τοῦ Ἀλέξη Τσίπρα στίς ἐκλογές τοῦ 2015 καί ἐπισημαίνουμε: ὅποιος τό λέει αὐτό, καλόν εἶναι νά κοιτάξει γύρω του. Δέν εἴδαμε μέχρι τώρα πουθενά στόν κόσμο νά βάζει ἡ ἀκροδεξιά φυλακή τό σύστημα. Τό ἀντίθετο βλέπουμε: Τό σύστημα βάζει φυλακή τήν (ἀκρο)δεξιά.

Ὁ Μακρόν ἔβαλε φυλακή τόν Σαρκοζύ. Ὁ Μακρόν ἐπιχείρησε νά βάλει φυλακή τήν Λέ Πέν. Ὁ Μπάιντεν ἐπιχείρησε νά βάλει φυλακή τόν Τράμπ. Ὁ Λούλα θέλει νά βάλει φυλακή τόν Μπολσονάρου. Ἡ Ἑλληνική Δημοκρατία ἔβαλε φυλακή τήν Χρυσή Αὐγή. Κάποιοι ἀπό αὐτούς μπῆκαν φυλακή γιατί παραβίασαν τόν νόμο καί ἄλλοι ἐδιώχθησαν ἐλέῳ κομματικῶν σκοπιμοτήτων.

Πῶς εἶναι δυνατόν λοιπόν νά ἰσχυρίζεται κανείς ὅτι ἡ ἀκροδεξιά εἶναι ἐκδικητική, διχαστική καί ρεβανσιστική ὅταν σέ ὅλον τόν κόσμο φυλακή εἶναι οἱ ἀκροδεξιοί; Μᾶλλον μοιάζει μέ ἀνέκδοτο. Ἡ Ἀριστερά στήν Ἑλλάδα ἐπιχείρησε νά βάλει μιά φορά φυλακή συστημικούς πολιτικούς, ἀλλά ἦταν τόσο φανατική καί ἄγαρμπη, πού στό τέλος ἀναγκάστηκε νά ἀπολογεῖται καί νά τούς ζητᾶ συγγνώμη.

Καί γιατί ἆρά γε ὅποιος ζητᾶ τήν ἐφαρμογή τοῦ νόμου ὑπέρ τῆς προστασίας τοῦ φορολογουμένου πολίτη θεωρεῖται ἀκροδεξιός; Ἡ διαφθορά εἶναι ἔννοια προοδευτική; Πρός προστασία; Ἰδού τό πρῶτο μεγάλο φάουλ τῆς συλλογικῆς σκέψεως τῆς καθεστηκυίας πολιτικῆς μας τάξεως. Γιά νά ἀναμηρυκάσει τά παλαιά της δόγματα δέν μπῆκε στόν κόπο νά κοιτάξει γύρω της γιά νά καταλάβει ὅτι ὁ κόσμος ἄλλαξε.

Ἑπόμενη στάση, ἑπόμενο φάουλ: Ἀρκεῖ μόνον ἡ σημαία τῆς διαφθορᾶς γιά νά ἱδρύσει κανείς κόμμα σήμερα στήν Ἑλλάδα; Κατ’ ἀρχάς ὄχι. Γιά νά διεκδικήσεις τήν ἐξουσία πρέπει νά ἔχεις ἀναλυτικές θέσεις γιά τήν οἰκονομία καί γιά τήν ἐξωτερική πολιτική. Γιά τήν θέση τῆς Ἑλλάδος στόν νέο κόσμο. Καί ἐκεῖ ἡ Καρυστιανοῦ, μέχρι ὥρας, ὑστερεῖ. Γενικότητες ἔχουμε ἀκούσει. Αὐτό ὅμως δέν σημαίνει ὅτι πρέπει νά ὑποβαθμίζεται τό θέμα τῆς διαφθορᾶς. Τό νά ἔχεις ἔρθει σέ ἐπαφή μέ ἄρρωστους θεσμούς, νά ἔχεις ζήσει τήν ὀδυνηρή διαδικασία τῆς συγκαλύψεως καί νά θές κατ’ ἀρχάς νά συλληφθοῦν οἱ κλέφτες σέ ὅποια ἐπίπεδα ὑπάρχουν, εἶναι ἔνδειξη πολιτικῆς ὑγείας, ὄχι ἀκραίου φανατισμοῦ.

Καί ἄν σήμερα δίνεται ἡ δυνατότητα σέ πρόσωπα νά κάνουν τόν διαχωρισμό, «οἱ παλαιοί εἶναι βρώμικοι καί οἱ νέοι καθαροί», αὐτό ὀφείλεται στό ὅτι ὑπάρχει κοινωνικό ὑπόβαθρο. Ἄν τό ΚΚΕ βυθίζεται στό 5%, ἐφ’ ὅσον ἰσχύουν οἱ ἀριθμοί τῶν δημοσκοπήσεων, αὐτό ὀφείλεται στό γεγονός ὅτι δέν ἔχει καταφέρει νά ἀπαντήσει πειστικά στίς ἐπικρίσεις τῆς «Πλεύσης» πού τό ἀποκαλεῖ συστημικό –κακῶς τοῦ φταίει ἡ Καρυστιανοῦ.

Κατά τρόπο παράδοξο, λοιπόν, γιά τήν σκουριασμένη ἀστική σκέψη, μπορεῖ ἕνα κόμμα νά σταθεῖ μέ μόνη σημαία τήν διαφθορά. Εἶναι τόση καί τέτοια ἡ ἔκταση τῆς διαβρώσεως καί ἡ διάχυσή της στό πολιτικό σύστημα, στό κράτος καί στήν κοινωνία, πού «ναί»! Ἡ διαφθορά μπορεῖ νά γίνει μοναδική σημαία κάθε κόμματος, ἐπειδή εἶναι πλέον ἐθνικό θέμα. Δέν διαβρώνει μόνο τήν πολιτική τάξη καί τό ἀνθρώπινο δυναμικό τῆς διοικήσεως σέ σημεῖο πού ὅλοι νά μονολογοῦν «ἄν δέν δώσεις, δέν κάνεις τήν δουλειά σου.» Διαβρώνει καί τήν ἐθνική συνείδηση. Χαλαρώνει τίς ἀντιστάσεις. Μᾶς κάνει ὑποχωρητικούς στά πάντα, εἰδικά στά ἀστικά κέντρα, γιατί προηγεῖται ἡ προστασία καί διάσωση τῶν κεκτημένων μας ἔναντι τῆς κυριαρχίας καί τῶν κυριαρχικῶν δικαιωμάτων. Βάζουμε τίς τσέπες μας πάνω ἀπό τά σύνορα! Μερίδα τῆς κοινωνίας, διαπιστώνοντας ὅτι οἱ διεφθαρμένοι προάγονται καί δέν τιμωροῦνται, δέν σοκάρεται πλέον οὔτε ἀπό τήν ἐπ’ αὐτοφώρῳ διαφθορά. Ἀκόμη καί ἄν αὐτή εἶναι καταγεγραμμένη σέ βίντεο ὅπως στήν Κύπρο.

Ἀντιθέτως. Ἡ σύλληψη τῆς διαφθορᾶς ἀποθρασύνει τούς διεφθαρμένους νά ἐμφανίζονται ὡς διωκόμενοι καί μέ τό ἐπιχείρημα τῆς «ὑβριδικῆς ἐπιθέσεως» καί τῆς σκευωρίας μέ ΑΙ («δέν εἶμαι ἐγώ, τεχνητή νοημοσύνη εἶναι»), νά ζητοῦν καί τόν λόγο.

Πρόκειται λοιπόν γιά θέμα ὑπαρξιακό στόν βαθμό πού γιά τά ἐθνικά θέματα ἐξαγοράζονται συνειδήσεις πιθανόν καί πολιτικοί καί στόν βαθμό πού μιά ἀλλοτριωμένη ἀπό τά πλούτη ἐλίτ ἔμαθε νά παρασύρει τόν λαό νά δίνει ἄφεση ἁμαρτιῶν στήν διαφθορά, ἀντί νά τήν καταγγέλλει. Ἰδού λοιπόν γιατί ἡ διαφθορά δέν μπορεῖ νά εἶναι προνόμιο τῆς ἀτζέντας τῶν ἀκραίων ἀλλά κάθε ὑγιοῦς πολιτικῆς δυνάμεως, παλαιᾶς καί νέας. Ὁ χαρακτηρισμός ὡς «ἀκροδεξιᾶς» καί «τοξικῆς» κάθε τέτοιας πρωτοβουλίας ἔχει ἕνα καί μοναδικό στόχο: Τό σύστημα λερώνει μέ ἐτικέττες τῆς μεταπολιτεύσεως ὅσους τοῦ «τρίβουν» στό πρόσωπο μιά ἀλήθεια πού δέν ἀντέχει νά ἀκούει. «Πασέ» τέλος, τό τρίτο φάουλ, εἶναι ὁ χλευασμός πολιτικῶν ὡς ἀντιεμβολιαστῶν, θρησκόληπτων καί ἐθνικιστῶν.

Αὐτή τήν στιγμή πού μιλᾶμε ἀθωώνονται ἀπό πειθαρχικά συμβούλια καί ἀπό δικαστήρια ἐπιστήμονες ἰατροί πού ἀμφισβήτησαν τά ἐμβόλια. Ἡ πολιτεία ἀρνεῖται νά ἐμβολιάσει ζῶα γιά τήν εὐλογιά μέ τό ἐπιχείρημα ὅτι τά νέα ἐμβόλια δέν εἶναι δοκιμασμένα, ἀλλά αὐτό δέν τό ἐφάρμοσε ἐπί ἀνθρώπων. Τά θέματα ταυτότητας φιλοσοφικά, θρησκευτικά καί ἐθνοτικά, ἐπιστρέφουν μέ ἔνταση στόν νέο ταραγμένο κόσμο πού ζοῦμε.

Ἰδού λοιπόν μέ ἐπιχειρήματα γιατί ἡ προηγμένη σκέψη βουλιάζει μηρυκάζοντας πράγματα γιά τά ἐπικοινωνιακά λάθη τῆς Καρυστιανοῦ καί τίς ἀπολογίες της. Τά νέα ρεύματα σκέψεως τῆς κοινωνίας ἐπωάζονται σιωπηρά τήν τελευταία διετία καί τώρα πού κάρπισαν-φύτρωσαν, μεγαλώνουν. Καί ἄν καταπολεμηθοῦν μέ τίς παραδοσιακές μεθόδους τῆς διαβολῆς, τοῦ κουτσομπολιοῦ, τοῦ κρυμμένου μισογυνισμοῦ, τῆς διχόνοιας καί τῆς σκανδαλοθηρίας, τό ἀποτέλεσμα εἶναι βέβαιον: Ἐκτόξευσις γιά τό νέο κόμμα, πυρόσφαιρα γιά τά παλαιά. Ἐκτός καί ἄν…