Σέ τί συμφωνοῦν λαός καί Κολωνάκι

Ο ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ δήλωσε προχθές –γιά πρώτη φορά– στήν διάρκεια τῆς ἑξαετοῦς θητείας του ὅτι «πρωθυπουργό ἐκλέγει ὁ λαός καί ὄχι οἱ παράγοντες.»

Καί ὅτι τά σενάρια «πολιτικῆς κουζίνας» γιά ἀντικατάστασή του στήν Προεδρία τῆς ΝΔ ἐν κινήσει ἤ γιά ὁρισμό τρίτου προσώπου στό ἀξίωμα «πού διακινοῦν χίλιοι ἄνθρωποι στά καφενεῖα πέριξ τοῦ Κολωνακίου» δέν ἀφοροῦν τόν κόσμο, ὁ ὁποῖος ἔχει τίς ἔγνοιες του.

Ὁ κύριος Μητσοτάκης ἦταν ἀκριβής. Πράγματι στό «Ἀλφιέρε», στό «Mayor» (τέως JK), στήν «Βιβλιοθήκη», στό «Da Capo», στό «Dry», στήν Μαντζάρου, στά καφέ τῶν Μουσείων Μπενάκη καί Θεοχαράκη, στήν «Λυκόβρυση», στό Perros, στό «Φίλιον», τά βράδια στό «Καφενεῖο», στό «17», στό «Ἀμπρεβουάρ» καί στοῦ «Παπαδάκη» (παλαιότερα στοῦ Jimmy’s στήν Βαλαωρίτου, στό JB Corner, τῆς «Μεγάλης Βρεταννίας» στό «Πρυτανεῖο» καί στό «Ἰντεάλ»), «ζυμώνεται» ὅλη ἡ πολιτική Ἀθήνα γιά τίς ἐπερχόμενες ἐξελίξεις.

Θαμών αὐτῆς τῆς πλειάδας καταστημάτων καφέ καί ἑστιάσεως τά ὁποῖα ἐκτοξεύτηκαν τήν περίοδο τοῦ ἐκσυγχρονισμοῦ (ὁ Γιῶργος Λακόπουλος ἔγραψε τό μυθιστόρημα «ποιός δολοφόνησε τόν πρωθυπουργό» μέ ἐξώφυλλο τό Da Capo, τόν καιρό πού συγκαλοῦσε ἐκεῖ πρωινές «συσκέψεις» ὁ Ψυχάρης) ἦταν καί παραμένει ὁ ἴδιος ὁ κύριος Μητσοτάκης. Στό «Ἀλφιέρε» τῆς Σέκερη τόν γνώρισα νέο βουλευτή τό 2004 μέ πρωτοβουλία τοῦ Μακάριου Λαζαρίδη. Θαμῶνες εἶναι ἐπίσης ἀκόμη καί σήμερα συνεργάτες του. Στοῦ «Πήτ» συχνάζει ὁ Θανάσης Νέζης, μέχρι προσφάτως πρίν ἐκλεγεῖ Πρόεδρος, καί ὁ Νικήτας Κακλαμάνης.

Στούς χώρους αὐτούς συναντοῦσε ὁ Πρωθυπουργός ὡς βουλευτής καί ὑποψήφιος ἀρχηγός τούς περίφημους «παράγοντες» πού τώρα τοῦ ξινίζουν… Μικρούς, μεσαίους καί ἀνώτερους. Σέ πολλούς ἀπό αὐτούς πού σήμερα χλευάζει στηρίχτηκε μάλιστα γιά τήν ἐκλογή του στήν ἀρχηγία τῆς ΝΔ.

Αὐτό δέν σημαίνει βεβαίως ὅτι ὅλοι ὅσοι σύχναζαν καί συχνάζουν στό Κολωνάκι ἔχουν τήν διορατικότητα νά προβλέψουν μέ ἀκρίβεια τίς ἐξελίξεις. Ὅσο δυνατοί καί ἄν εἶναι. Ὅμως σέ αὐτούς τούς χώρους τοῦ Κολωνακίου μαζί μέ τήν Πλατεῖα Προσκόπων στό Παγκράτι («Καραβίτης», «Μουζίκ», «Μαῦρος Γάτος», «Ἀερόστατο») καί τήν «Παλαιά Ἀγορά» τοῦ Ἀχιλλέα στό Ψυχικό, ὅπου ἔχει ἐπεκταθεῖ ἡ πολιτική ἀγορά, μπορεῖς νά συλλάβεις τήν ἀτμόσφαιρα.

Οἱ παράγοντες στήν πατρίδα μας ἐνίοτε «ἐκλέγουν» κυβέρνηση, ὑπό τήν ἔννοια ὅτι στηρίζουν ἕναν ἀρχηγό στήν προεκλογική του ἐκστρατεία εἰς βάρος ἄλλου (ἔτσι «τελείωσαν» τόν Ἔβερτ τό 1996 πρός ὄφελος τοῦ Κώστα Σημίτη), ἀλλά ἐνίοτε δέν τά καταφέρνουν. Εἶναι ὅμως νόμος: Ἐάν αὐτή ἡ πολιτική ἀγορά ἀρχίσει δειλά-δειλά νά συζητᾶ ψιθυριστά τήν ἀλλαγή ἀρχηγοῦ στό ἑκάστοτε κυβερνῶν κόμμα ἐν κινήσει, ἤ ὁρισμό τρίτου προσώπου στήν θέση πρωθυπουργοῦ (σέ περίπτωση μή αὐτοδυναμίας), αὐτό σημαίνει ὅτι ἀνιχνεύει τήν ὑποχώρηση τῆς Κυβερνήσεως στήν κοινωνία, τήν ἐξασθένηση τῶν ποσοστῶν της ὡς πλειοψηφούσης δυνάμεως καί τήν μείωση τῆς ἰσχύος τοῦ πρωθυπουργοῦ.

Τό Κολωνάκι, ὅπως ἔχουν ἐξελιχθεῖ τά πράγματα, δέν ἐκλέγει κυβερνήσεις. Βλέπει ὅμως ἐγκαίρως τήν πτώση τῶν κυβερνήσεων. Εἶναι βαρομετρικό χαμηλό. Πρίν «πέσουν» οἱ κυβερνήσεις στήν Βουλή «πέφτουν» στό Κολωνάκι. Ἡ συζήτηση πού ὅπως παραδέχθηκε ὁ Πρωθυπουργός εἶναι σέ ἐξέλιξη στά καφέ τοῦ Κολωνακίου (καί σέ περίπτωση πού δέν τό ἔχει καταλάβει καί σέ ὅλα τά καφενεῖα τῆς χώρας) γίνεται γιά πρώτη φορά κατά τήν ἑπταετῆ διακυβέρνηση τῆς ΝΔ. Ὅσο ὁ Πρωθυπουργός ἦταν ἀπόλυτος κυρίαρχος καί τά πήγαινε καλά μέ τό σύστημα, κοινῶς τό ἐξυπηρετοῦσε, κανείς δέν διανοεῖτο νά ἀνοίξει συζήτηση στήν καρδιά τοῦ Κολωνακίου γιά ἀντικατάστασή του. Τό γεγονός ὅτι τώρα συμβαίνει καί ὁ ἴδιος νοιώθει τήν ἀνάγκη νά τό εἰρωνευτεῖ δείχνει πώς κάτι ἀλλάζει.

Θά συμφωνήσουμε σέ κάτι μέ τόν κύριο Μητσοτάκη: οἱ παράγοντες πού ἀνοίγουν συζήτηση γιά τήν ἀντικατάσταση ἀπό τό ἀξίωμά του προφανῶς δέν τό κάνουν γιά τήν ψυχή τῆς μάνας τους. Καθείς ἔχει τούς λόγους του. Ὀσμίζονται ὅμως τήν ἐπερχόμενη ἀλλαγή, καταλαβαίνουν ὅτι δέν μποροῦν νά τήν «πνίξουν» ὅπως παλιά καί κάνουν πολιτικό «placement» γιά τά συμφέροντά τους. Κοινῶς: Ποντάρουν στό ἑπόμενο «ἄλογο».

Τήν ἀλλαγή ὅμως αὐτή στήν στάση τους δέν τήν ἀποφασίζουν μόνοι. Ἰδού τό μυστικό: Τήν ἐπιβάλλει κατά βάθος ὁ κυρίαρχος λαός. Δέν βαρέθηκαν τόν κύριο Μητσοτάκη οἱ παράγοντες. Βλέπουν ὅμως ὅτι χάνει ἔδαφος στίς ἀπόρρητες δημοσκοπήσεις καί ἀντιλαμβάνονται ὅτι ἕνας ἀδύναμος, lame duck, πρωθυπουργός, χωρίς ἰσχύ δέν μπορεῖ πλέον νά ἐξυπηρετήσει τά συμφέροντά τους. Οἱ δημοσκοπήσεις λοιπόν ἀλλάζουν καί τούς μεγάλους, ἀλλάζουν καί τό Κολωνάκι ἀλλάζουν καί τόν κύριο Μητσοτάκη τόν ἴδιο, πού ὡς καλός λαϊκιστής ἄρχισε νά μοιράζει λεφτά στό «πόπολο» γιά νά στερεωθεῖ καί ἄν χρειαστεῖ θά ξαναμοιράσει.

Τά πράγματα, ἐπί ἑπτά χρόνια, παρέμεναν παγωμένα. Τώρα ὁ συσχετισμός διαμορφώνεται ἀπό τήν ἀρχή. Εἶναι θέμα χρόνου ἡ ἔναρξη ἑνός νέου πολιτικοῦ κύκλου. Συμφωνοῦν σέ αὐτό καί ὁ λαός καί τό Κολωνάκι.