Ἕνα κι ἕνα δέν μπορεῖ νά κάνουν ἕνδεκα

Ἀρκεῖ μία καί μόνη ματιά στό σημερινό –ὁμιχλῶδες καί δυσδιάκριτο– πολιτικό μας σκηνικό, γιά νά περιπέσουμε σέ βαθειά μελαγχολία.

Δέν εἶναι μόνον ἡ πνιγηρή ἀτμόσφαιρα πού δημιουργεῖ ἡ γνωστή ἱστορία τοῦ ἰλιγγιώδους εἰκονικοῦ πολλαπλασιασμοῦ τῶν αἰγοπροβάτων καί τῶν ἐλαιοδένδρων. Εἶναι καί ἡ ἀνίκητη ἐμμονή τῶν πολιτικῶν μας σέ «ἱστορίες γιά ἀγρίους», σέ μιά προσπάθεια νά κερδίσουν λίγο χῶρο στόν στίβο, καθώς προβλέπεται ἀνταγωνισμός σκληρός στόν δρόμο πρός τήν ἐκλογική ἀναμέτρηση (ὅποτε καί ἄν γίνει), ἡ ὁποία μᾶλλον θά ἔλθει ἐνωρίτερα ἀπό τό κανονικό…

Τελευταῖο κροῦσμα αὐτῆς τῆς –ἀκατανόητης– ἐμμονῆς, τό πομπῶδες αἴτημα πρώην πρωθυπουργοῦ «νά δοθοῦν στήν δημοσιότητα τά πρακτικά τοῦ συμβουλίου τῶν πολιτικῶν ἀρχηγῶν τοῦ 2015.» Βεβαίως, ὁ αἰτῶν γνωρίζει ὅτι δέν τηρήθηκαν πρακτικά, γνωρίζει ὅτι ἡ ἐν λόγῳ σύναξη ἦταν μιά προσπάθεια-πρωτοβουλία τοῦ τότε Προέδρου τῆς Δημοκρατίας «νά σώσει ὅ,τι σώζεται»! Πρωτοβουλία τήν ὁποία θεώρησε ἀναγκαία ἔπειτα ἀπό ὅσα εἶχε ἀκούσει κατά τίς ἀγωνιώδεις ἐπαφές του μέ τούς κορυφαίους παράγοντες τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως.

Γνωρίζει ἐπίσης ὅτι (καί αὐτό ἐμεῖς οἱ δημοσιογράφοι τό ἔχουμε πληροφορηθεῖ ἀπό τούς τότε πολιτικούς ἀρχηγούς) ὅτι καί ὁ ἴδιος παρεδέχθη ὅτι ἡ προκήρυξη τοῦ ἀστείου –καθ’ ὅλες τίς πλευρές του– δημοψηφίσματος, ὑπῆρξε ἀτυχής.

Ἔλα, ὅμως, πού τό πολιτικό σκηνικό (ἀπό τό ὁποῖο ἐντέχνως καί μέ κάθε μέσο, τά τελευταῖα χρόνια, ἀποκλείονται ὅσοι πράγματι ἐπιθυμοῦν νά βοηθήσουν τήν πατρίδα καί ἐπιλέγονται ἀπό τούς ἀρχηγούς ἐκεῖνοι «πού δέν ἀποτελοῦν ἀπειλή» γιά τούς ἰδίους) προσφέρεται σήμερα γιά «ἐπικοινωνιακές παρεμβάσεις»…

Πετᾶ ὁποιοσδήποτε μιά «τρακατρούκα», ἐμφανίζεται κάπου καί ἀναμοχλεύει πάθη τοῦ παρελθόντος, γίνεται καί ὁ σχετικός «ντόρος» ἀπό τούς ἀφθονοῦντες τηλεπαρουσιαστές-δημοσιολόγους (ἐλάχιστη ἡ σχέση μέ τήν δημοσιογραφία) καί ἀρχίζει ἡ διαδικασία τοῦ …κουβέντα νά γίνεται.

«Καί γιατί δέν τά δίνουν στήν δημοσιότητα τά πρακτικά; Ἐδῶ τά δίνει ἡ CIA καί δέν τά δίνει τό Προεδρικό Μέγαρο;» λέει ὁ ἕνας …εἰδικός.

«Δέν τά δίνουν γιατί θά φανεῖ ὅτι ἡ προσπάθεια νά πάει ἡ χώρα μπροστά ὑπονομεύθηκε ἐκ τῶν ἔσω» λέει ὁ ἄλλος.

Καί, ἔτσι ξαφνικά, ἔρχεται καί ἡ ἀντίθετη πλευρά, πού βρίσκει τήν εὐκαιρία νά ὑπενθυμίσει τά «ἐγκλήματα» στά ὁποῖα ὑπέπεσαν οἱ προηγούμενοι. Καί ἔτσι, μέ βάση τά (ἀνύπαρκτα) πρακτικά, γίνεται κουβέντα καί ντόρος ἐπί θεμάτων τά ὁποῖα περισσότερο ἀποπροσανατολίζουν παρά βοηθοῦν τήν ἀναγκαία ἀνάκαμψη τῆς ἐμπιστοσύνης τῶν πολιτῶν πρός τό παραπαῖον πολιτικό μας σύστημα.

Τί πρέπει νά γίνει, λοιπόν; Τί ὀφείλουν νά πράξουν οἱ πολιτικοί –ὅσοι ἔχουν ἀπομείνει πλέον– οἱ ὁποῖοι, πράγματι, ἀνησυχοῦν γιά τό μέλλον τῆς πατρίδας καί ὄχι τόσο καί γιά τό ποιά θά εἶναι ἡ τύχη ὅσων συναδέλφων τους ἔχουν παρεκκλίνει τῆς ἀποστολῆς τους;

Κατ’ ἀρχάς, νά εἰπωθεῖ ἡ πᾶσα καί ἀπόλυτη ἀλήθεια πρός τούς πολῖτες. Νά ἀναληφθοῦν οἱ εὐθῦνες ἀπό ἐκείνους οἱ ὁποῖοι –πραγματικά– τίς ἔχουν καί νά ἀποσυρθοῦν ἀπό ὅποια θέση κατέχουν, μέχρι νά διαλευκανθεῖ ἡ –ὅποια– ὑπόθεση στήν ὁποία ἐμπλέκονται. Νά διευκρινισθεῖ ἐπίσης ἀπό ὅλους ὅτι ὑπάρχει πάντοτε τό τεκμήριο τῆς ἀθωότητος καί νά μήν γίνεται «σπέκουλα» μέ «κοπτο-ραπτική» καί «παπαγαλάκια».

Μόνο μέ αὐτόν τόν τρόπο θά ἠρεμήσει ἡ, ἀναβράζουσα αὐτό τόν καιρό, κοινή γνώμη. Δηλαδή, μέ τήν ἁπλή λογική τοῦ «ἕνα κι ἕνα δέν μπορεῖ νά κάνουν ἕνδεκα»!