Ἔχω κάποιους καλούς φίλους στήν Κύπρο.
Καί αὐτόν τόν καιρό, ἀντί νά μετροῦν τά βράδυα τ’ ἀστέρια ἤ νά θαυμάζουν στήν τηλοψία τά ἀστέρια τοῦ ποδοσφαίρου (σέ ἐκεῖνο τό κατάπτυστο παγκόσμιο κύπελλο ὁμάδων πού ἐμπνεύσθηκαν οἱ φραγκο-φονιάδες τῆς ΟΥΕΦΑ γιά νά θησαυρίζουν εἰς βάρος τοῦ κάποτε λαϊκοῦ σπόρ), παραγγέλλουν πίτσες καί σουβλάκια καί κάθονται στά μπαλκόνια γιά μετρήσουν …πυραύλους καί drones!
Βρέ, πῶς ἄλλαξαν τά πράγματα. Τώρα μπορεῖς νά πολεμᾶς …ἐξ ἀποστάσεως. Νά στέλνεις, δηλαδή, ἕναν κατευθυνόμενο πύραυλο ἤ ἕνα ρυθμισμένο drone, νά ὑπερίπταται ἄλλων χωρῶν, νά κάνουν χάζι κάποιοι ἀπό τά μπαλκόνια καί τά πυρά νά φθάνουν στόν προορισμό τους λές καί εἶναι ἐκεῖνα τά παλιά γράμματα ἀλληλογραφίας, τά «Express-συστημένα»!
«Σᾶς παρακαλῶ, τρεῖς πίτσες μέ μανιτάρια καί μοτσαρέλα καί γρήγορα γιατί θά ἀρχίσει ὁ πόλεμος» ἴσως νά λένε κάποιοι στήν πιτσαρία καί, μέ τήν τηλεόραση κλειστή καί χωρίς ἀναμμένα φῶτα, παρακολουθοῦν τά βαρελότα, πού δέν εἶναι, δυστυχῶς, πασχαλινά, ἀλλά ἰρανικά καί ἰσραηλινά.
Ἔχοντας ὑπ’ ὄψιν τό γνωστό ἐμπορικό δαιμόνιο τῶν Κυπρίων ἀδελφῶν μας, δέν ἀποκλείω νά δοῦμε αὐτές τίς μέρες νά λανσάρεται πίτσα-πάτριοτ, πίτσα-drone καί πίτσα …θόλος!
Τώρα, μεταξύ μας, φαίνεται ὅτι ὁ ἰσραηλινός θόλος ἔχει ἐμφανῶς …θολώσει καί θά πρέπει καί κάποιοι δικοί μας, πού μιλοῦν γιά «ἀδιαπέραστους θόλους» νά μιλοῦν λιγώτερο ἤ νά τό ξανασκεφθοῦν. Δέν ὑπάρχει –ὅπως φαίνεται– ἀδιαπέραστος ἀντι-ἀεροπορικός θόλος, ὅπως δέν ὑπάρχουν καί ἀβύθιστα πλοῖα, παρά τό ὅτι κάθε τόσο ἀκοῦμε τήν ἀτυχῆ αὐτή φράση…
Φυσικά, οἱ φίλοι Κύπριοι δέν διασκεδάζουν μέ τήν παρακολούθηση τῶν πυραύλων τῆς φρίκης. Ἁπλῶς, γίνονται αὐτόπτες μάρτυρες ἑνός πολέμου, ὁ ὁποῖος διεξάγεται μεταξύ δύο χωρῶν, πού ἀπέχουν πολλά χιλιόμετρα καί δέν ἔχουν σύνορα μεταξύ τους.
Θυμᾶμαι μιά παλιά ταινία, πού λεγόταν «Ὁ πόλεμος τῶν κουμπιῶν». Ἦταν ἕνα ὡραιότατο γαλλικό φίλμ, πού ἀναφερόταν σέ συμμορίες (μέ τήν καλή ἔννοια) παιδιῶν στήν γαλλική ἐπαρχία, οἱ ὁποῖες πολεμοῦσαν μεταξύ τους μέ σφεντόνες! Μόνο πού δέν χρησιμοποιοῦσαν πέτρες ἀλλά …κουμπιά! Κουμπιά, τά ὁποῖα ἀφαιροῦσαν οἱ νικητές ἀπό τά ροῦχα τήν ἡττημένων καί τά μετέτρεπαν σέ πολεμοφόδια!
Ἦταν μιά ταινία τοῦ 1962 (τήν εἴχαμε δεῖ μέ τό σχολεῖο) πού ἀναφερόταν σέ ἕναν πόλεμο τιμῆς καί πίστεως, ὁ ὁποῖος εἶχε παραμείνει ζωντανός γιά πολλές γενιές. Ἦταν βαρύς ὁ ἐξευτελισμός μέ τό ξήλωμα τῶν κουμπιῶν, ἦταν ἡ πιό τρομακτική ἧττα. Δέν εἶναι καθόλου εὔκολο, ὅμως, νά εἶσαι σ’ ἕναν στρατό πιτσιρίκων, νά δίνεις μάχες καί νά μή βρίσκεις τόν μπελᾶ σου ὅταν γυρίζεις σπίτι μέ σκισμένα ροῦχα καί χαμένα κουμπιά.
Θυμᾶμαι, λοιπόν, τόν καθηγητή μας, στήν Ἰωνίδειο, τόν Ἀχιλλέα Λαζάρου, ὁ ὁποῖος τότε, στήν πρώτη Γυμνασίου, μᾶς εἶχε πεῖ, μέ ἀφορμή τήν ταινία. «Ἔπειτα ἀπό ἀρκετά χρόνια, οἱ πόλεμοι θά εἶναι ὅλοι “πόλεμοι τῶν κουμπιῶν”. Ὄχι ὅπως αὐτός πού εἴδατε στό σινεμά, ἀλλά πόλεμος μέ “κουμπιά” τά ὁποῖα θά πατοῦν οἱ χειριστές τῶν μηχανῶν καί θά ἐκτοξεύουν πυραύλους χιλιόμετρα μακρυά.»
Ὁ Ἀχιλλεύς Λαζάρου, πού ἀπεβίωσε προσφάτως, ἦταν ἀναγνώστης μας καί δέν πρόκαμα νά τοῦ πῶ πόσο προφητικά ἦταν τά λόγια του πρίν ἀπό ἀρκετά χρόνια!
Μ.Η.Τ. 232122