Σάν ἱστορία ἀπό τήν ἐποχή τοῦ Ντίκενς

Ἐκεῖνος εἶναι, ὡς λέγεται, δεκαπέντε ἐτῶν. Ἐκείνη, δεκατριῶν.

Ἐκεῖνος, κατά τό πῶς γράφεται παντοῦ, εἶχε πλήρη ἐπιρροή στό κορίτσι. Ἐκεῖνος καί ἐκείνη σχεδίασαν, καί λίγο ἔλειψε νά πραγματοποιήσουν, τήν δολοφονία τῆς μητέρας της, ἐπειδή «ἦταν ἐμπόδιο στήν σχέση τους.»

Τό σενάριο θά μποροῦσε νά τό ἔχει γράψει ἕνας συγγραφέας τῆς ἐποχῆς τῶν «Ἀθλίων» καί τοῦ «Ὄλιβερ Τουίστ», και ὁ νεαρός θά μποροῦσε νά εἶναι ἕνας ἐκ τῶν μικρῶν μαθητῶν τοῦ Φέιγκιν, τῆς φιγούρας ἐκείνης τοῦ Ντίκενς, ὁ ὁποῖος ἐκπαίδευε παιδιά γιά νά τά κάνει ἀπό κλέφτες μέχρι δολοφόνους!

Γιά σκεφθεῖτε, ὅμως, τούς γονεῖς τῶν παιδιῶν αὐτῶν. Καί ἄς μήν βιαστοῦμε νά καταφύγουμνε στήν κριτική εἰς βάρος τους. Μήν μᾶς ξεφεύγει τό ὅτι ἡ μητέρα τῆς μικρῆς «ψυλλιάστηκε» ὅτι τό τσάι πού ἐπέμενε νά τῆς σερβίρει ἡ κόρη της, περιεῖχε …ποντικοφάρμακο!

Τί συμβαίνει, λοιπόν, μέ τά παιδιά; Συμμορίες, μαχαιρώματα, «ραντεβοῦ θανάτου», ὀπαδισμός, χουλιγκανισμός, οὐσίες, ὁπλοκατοχή, ὁπλοχρησία. Ὄχι, βέβαια, ὅτι εἶναι γενικό τό φαινόμενο, ἀλλά, ὁπωσδήποτε, εἶναι ἐπικίνδυνο.

Γιά ἀνοῖξτε τό βράδυ γιά λίγο τήν τηλεόραση. Γιά ρίξτε μιά ματιά στίς ταινίες πού βλέπουν τά παιδιά τῶν 13 καί τῶν 15 ἐτῶν. Βία, ναρκωτικά, εὔκολος πλουτισμός. Γεμᾶτοι νέους οἱ χῶροι ὅπου ἐμφανίζονται οἱ τράπερ, οἱ ὁποῖοι μιλοῦν γιά γκόμενες, λεφτά, χλίδα καί σιδερικά. Δέν λέω, πάντα ὑπῆρχε τό περιθώριο. Καί οἱ ρεμπέτες ὑμνοῦσαν τά ναρκωτικά, ἀλλά δέν εἶναι ὁ ἴδιο.

Σήμερα, τό περιθώριο δοξάζεται ἀπό τά ΜΜΕ. Εἶδα ἐκεῖνο τό χάλι στό διάλειμμα τοῦ ἀμερικανικοῦ «Super bowl». Κάθε κίνηση, κάθε κουβέντα τοῦ ράπερ πού ἐμφανίσθηκε, ἡ ὅλη χορογραφία, ἀπέπνεε θυμό! Δέν χρειάζεται νά ἔχει καλή φωνή ὁ καλλιτέχνης. Ὅλα εἶναι στήν κίνηση, στήν ὀργή καί στόν θυμό πού ἀποπνέει ἡ μουσική (;) καί ὁ χορός. Θά μοῦ πεῖτε μέ ἕνα τόσο σκληρό σπόρ ὅπως τό «ἀμερικανικό φούτ-μπώλλ» δέν θά ταίριαζε ἡ Γουίτνεϋ Χιοῦστον ἤ ὁ Φράνκ Σινάτρα.

Τί βλέπουν, λοιπόν τί εἰσπράττουν καί τί παράγουν οἱ νέοι; Βία, μῖσος κατά τοῦ συστήματος, γενικῶς, ἐπεισόδια στά γήπεδα, συμπλοκές μεταξύ «φιλάθλων», ἀνταλλαγή ὕβρεων μεταξύ πολιτικῶν ἤ ἀθλητικῶν παραγόντων.

Στό 90% τῶν ἑλληνικῶν σήριαλ, ἔχουμε δολοφονίες, κερατώματα, ἀπαγωγές, δωροδοκίες. Ἔ, δέν κολλάει σέ ὅλα αὐτά μιά δολοφονία τῆς μάνας μέ ποντικοφάρμακο; «Πρέπει νά τήν φᾶμε τήν μάνα σου, δέν μᾶς ἀφήνει νά χαροῦμε τόν ἔρωτά μας» ἔλεγε, πιθανῶς, ὁ νεαρός στήν μικρή. «Τό παιδί μας ἔχει ἀδυνατίσει καί τήν ἔπιασα νά καπνίζει» πιθανότατα νά ἔλεγε ἡ μητέρα στόν ποτέρα τῆς μικρῆς. «Ἐν τάξει, θα τῆς μιλήσω αὔριο» πιθανῶς νά ἔλεγε ὁ πατέρας, ἀλλά τήν ὥρα πού θά ἔπρεπε νά τῆς μιλήσει, ἡ μικρή ἔπρεπε νά πάει σχολεῖο κι ἐκεῖνος στήν ἐργασία του.

Ἔτσι ὅπως τήν ἔχουμε κάνει τήν ζωή μας, χωρίς χρόνο γιά τά παιδιά, χωρίς χρόνο γιά τόν ἑαυτό μας, χωρίς χρόνο δικόν μας, ἔχουμε κι ἄλλα πολλά νά δοῦμε ἀκόμη.

Φυσικά, οἱ γονεῖς θά ὑπερασπιστοῦν τά παιδιά τους. Καί θά ἐπιδιώξουν τώρα νά τά πλησιάσουν περισσότερο. Κι ὕστερα, μᾶς κάνει ἐντύπωση ἡ ὑπογεννητικότητα. Μά, εἶναι ζωή αὐτή, ὅπως τήν ἔχουμε καταντήσει;