Πληρώνουμε επιλογές των «δεν βαριέσαι»

«Δεν είμαστε καλά, δεν έχουμε μυαλό».Είναι η αρχή των περισσότερων ποδοσφαιρικών-οπαδικών συνθημάτων

Οι οπαδοί διακηρύσσουν στεντορεία τη φωνή ότι «δεν είναι στα καλά τους» και ότι «είναι άρρωστοι» με την ομάδα τους!

Προφανώς, αυτη ποδοσφαιρική «λογική» έχει μεταδοθεί σε μεγάλο μέχρος του πληθυσμού της χώρας. Πώς αλλοιώς να εξηγηθεί η «έξοδος των μυρίων», που νομίζουν ότι βρισκόμαστε σε περίοδο διακοπών και ότι το «μένουμε σπίτι» είναι μια καλή αφορμή ,μιας πρώτης τάξως ευκαιρία για να την «κοπανήσουμε» προς τα εξοχάς, προς τα χωριά και τα λαγκάδια;
Επιτρέψτε μου να μελαγχολώ, αγαπητοί, με τα χάλια μας. Δεν μπορεί να υπάρχουν τόσες χιλιάδες ηλιθίων. Διότι περί ηλιθίων -με μεγάλη δόση κακοήθειας- πρόκειται, όταν θέτουν σε κίνδυνο το κοινωνικό σύνολο και αγνοούν τις εντολές τις Πολιτείας, που πασχίζει να κρατήσει το πρόβλημα στην μικρότερη δυνατή έκταση.

Δεν έχουν αντιληφθεί τίποτε; Δεν έχουν καταλάβει τί έχει συμβεί στην διπλανή μας Ιταλία; Δεν έχουν αντιληφθεί ότι η πανδημία είναι-εδώ και πολύ καιρό πλέον- γεγονός;

Πώς είναι δυνατόν, την στιγμή που οι πολίτες έχουν παρακληθεί-με χίλιους τρόπους- από τους κυβερνώντες «να μείνουν σπίτι» και «να αποφεύγουν τις άσκοπες μετακινήσεις» να παίρνει ο πανηλίθιος το αυτοκίνητο, να φορτώνει την οικογένειά του (!) και να επιχειρεί ανοιξιάτικη εκδρομή;

Μήπως θα έπρεπε να έχει ήδη φροντίσει η κυβέρνηση να «μας κλειδώσει μέσα» για να ξεμπερδεύουμε «μια κι έξω»;

Βγήκα, χθες το πτωί, για περπάτημα στην περιοχή του «Σταδίου Ειρήνης και Φιλίας» (άκου όνομα κι αυτό). Ελάχιστοι οι περιπατητές και σε αποστάσεις μεγάλες ο ένας από τον άλλον. Βεβαίως, υπήρχαν και μερικά ζευγάρια με τα παιδιά τους στο γρασίδι, αλλά σε μεγάλη απόσταση από τις άλλες οικογένειες. Υπήρχε, δηλαδή, μια τάξη, τέλος πάντων.

Μαθαίνω, όμως, ότι γινόταν «χαμός» στις «Λαϊκές αγορές», με ελάχιστα από τα δέοντα μέτρα να λαμβάνονται από τους πελάτες. Αντοθέτρως, οι έμποροι και όλα τα απαραίτητα μέσα (απολυμαντικά και γάντια) διέθεταν και παρακαλούσαν τον κόσμο «να κρατάει τις αποστάσεις». Αλλά κρατιάται ο Έλληνας; Δεν κρατιέται!

Αμ’ το άλλο με τα νησιά; Που είδαν λιακάδα οι «Ελληνάρες» και αποφάσισαν να επισκεφθούν τα εξοχικά τους ή τους φίλους τους στα νησιά; Τι κακό και τούτο, πάλι! Και έτρεχε ο έρμος ο Πλακιωτάκης να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα και αναγκάσθηκε να απαγορεύσει τις μετακινήσεις των μη μονίμων κατοίκων προς τα νησιά!

Τί σημαίνουν όλα αυτά; Σημαίνουν ότι παρά τις κατακεφαλιές που δεχθήκαμε με τα μνημόνια, παρά το ότι οι σκεπτόμενοι Έλληνες έμαθαν και διδάχθηκαν από αυτά, υπάρχει ακόμη μια μεγάλη μερίδα του πληθυσμού, η οποία «δεν παίορνει χαμπάρι».

Και αυτής της μερίδας την απαράδεκτη συμπεριφορά, θα «πληρώσουμε» πλέον όλοι εμείς, οι οποίοι αποδεχθήκαμε ασμένως το «Μένουμε σπίτι».

Θα πληρώσουν, δηλαδή, για μια εισέτι φορά οι «νοικοκυραίοι» τις επιλογές των «εξυπνάκηδων»και των «δεν βαρυέσαι αδερφέ».

Δυστυχώς, τις δικές τους επιλογές πληρώνουμε ακριβά μέχρι σήμερα. Μήπως είναι καιρός να τους τραβήξει κάποιος -δυνατά όμως- το αυτί;