Τό πρόβλημα τῆς ΝΔ εἶναι στά δεξιά

Οἱ διαρροές τοῦ Μαξίμου στόν κυριακάτικο Τύπο γιά τίς ἐκτιμήσεις τοῦ Ἀμερικανοῦ συμβούλου τοῦ Πρωθυπουργοῦ Στάν Γκρῆνμπεργκ – Θεωρεῖ τόν Ἀντώνη Σαμαρᾶ ρυθμιστή

Παρέμβασις τοῦ Μεσσήνιου μέ ὁμιλία του στούς μικρομεσαίους ἐπιχειρηματίες

H Aκρίβεια, τά σκάνδαλα, ἡ ἀνεπαρκής ἀστυνόμευσις καί ἡ κακή οἰκογενειακή πολιτική εἶναι ἀδύνατα σημεῖα γιά τήν Κυβέρνηση καί γιά τόν Πρωθυπουργό, συμφώνως πρός τά συμπεράσματα τοῦ συμβούλου τοῦ κ. Μητσοτάκη Στάν Γκρῆνμπεργκ, πού «διέρρευσαν» πρός τόν Τύπο (τό «Βῆμα» καί τήν «Καθημερινή» τῆς Κυριακῆς). Ὁ κ. Γκρῆνμπεργκ εἶχε μιά ἀπό τίς τακτικές ἐπικοινωνίες του μέ τό Μέγαρο Μαξίμου καί προέβη στίς ἀνωτέρω ἐπισημάνσεις, οἱ ὁποῖες οὕτως ἤ ἄλλως ὑποδεικνύονται καί ἀπό τήν κοινή λογική.

Τά θέματα αὐτά ἀπασχολοῦν τούς κεντροδεξιούς ψηφοφόρους καί ἀποτελοῦν βασικές αἰτίες γιά τήν δυσαρέσκειά τους ἔναντι τῆς Κυβερνήσεως, Σέ αὐτά προστίθενται τά θέματα πού ἀφοροῦν στήν Παιδεία, ἐνῷ οὔτε τό ζήτημα τοῦ γάμου τῶν ὁμοφύλων ζευγαριῶν ἔχει ξεχασθεῖ. Οἱ βασικές αὐτές ἐπισημάνσεις δείχνουν ὅτι τό πρόβλημα γιά τήν ΝΔ εὑρίσκεται στά δεξιά. Καί ὅπως διαπιστώνει ὁ κ. Γκρῆνμπεργκ, ὁ Ἀντώνης Σαμαρᾶς ἐκφράζει αὐτήν τήν Δεξιά.

Εἰδικώτερα, συμφώνως πρός τίς «διαρροές» αὐτές, ὁ κ. Γκρῆνμπεργκ ἐπισημαίνει ὅτι ἡ Κεντροδεξιά στό σύνολό της ὄχι μόνον τείνει εὐήκοον οὖς, ἀλλά συμφωνεῖ μέ τά θέματα πού θίγει ὁ πρώην Πρωθυπουργός, ἐνῷ ἡ Δεξιά καί ἡ Ἄκρα Δεξιά ταυτίζονται μέν μαζί του, ἀλλά διατυπώνουν κάποιες ἐπιφυλάξεις ὡς πρός τήν πολιτική ἀξιοποίηση τοῦ ἰδίου. Μόνον οἱ «σκληροπυρηνικοί» ψηφοφόροι πού στηρίζουν τόν Κυριάκο Μητσοτάκη χαρακτηρίζουν τόν κ. Σαμαρᾶ «προδότη» τῆς παρατάξεως. Οἱ ὑπόλοιποι τόν κρίνουν θετικά.

Τό γεγονός ὅτι αὐτό εἶναι τό κύριο πρόβλημα πού καλεῖται νά ἀντιμετωπίσει ὁ κ. Μητσοτάκης ἐπιβεβαιώνεται καί ἀπό τά συμπεράσματα τοῦ κ. Γκρῆνμπεργκ γιά τούς λοιπούς πολιτικούς ἀντιπάλους τοῦ κ. Μητσοτάκη καί συγκεκριμένα τόν κ. Τσίπρα καί τόν κ. Ἀνδρουλάκη. Ὁ κ. Τσίπρας χαρακτηρίζεται «ἀνεύθυνος», ἐνῷ οἱ δεξιοί ψηφοφόροι τόν θεωροῦν «ἐπικίνδυνο γιά τήν χώρα». Τό πλέον σημαντικό ὅμως εἶναι ὅτι οἱ ἀναποφάσιστοι ψηφοφόροι τόν θεωροῦν ἀφερέγγυο καί ἀναξιόπιστο. Ὁ κ. Ἀνδρουλάκης ἐξ ἄλλου θεωρεῖται πρόσωπο «μή θελκτικό», ἐνῷ ὁ πολιτικός του λόγος κρίνεται ὡς «βαρετός».

Τήν ἴδια στιγμή, ὁ Ἀντώνη Σαμαρᾶς προέβη σέ πολιτική παρέμβαση μιλῶντας στό συνέδριο τῆς Ὁμοσπονδίας Ἐπαγγελματικῶν, Βιοτεχνικῶν καί Ἐμπορικῶν Σωματείων τῆς Μεσσηνίας. Ὁ κ. Σαμαρᾶς ἀνεφέρθη στήν «καρδιά τῶν προβλημάτων πού ἀντιμετωπίζουν οἱ μικρομεσαῖοι σέ ὅλη τήν Ἑλλάδα».

Εἶπε συγκεκριμένα, μεταξύ ἄλλων: «Τό συνέδριό σας διεξάγεται σέ μιά δύσκολη συγκυρία. Ἡ μικρομεσαία ἐπιχειρηματικότητα εἶναι ἀντιμέτωπη μέ μία μεγάλη ἱστορική πρόκληση. Ἱστορική, διότι ἐνῷ ἐσεῖς ἀποτελεῖτε τή σπονδυλική στήλη τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας, τά τελευταῖα χρόνια ὁ κλάδος εἶναι ἀντιμέτωπος μέ μιά βαθιά καί δομική κρίση. Τά στοιχεῖα μιλᾶνε ἀπό μόνα τους. Ἡ αὔξηση τοῦ κόστους γιά μιά μικρομεσαία ἐπιχείρηση –μόνο τήν τελευταία διετία– ἔφθασε στό ἰλιγγιῶδες 35%!».

Ἰδιαιτέρως ἀνεφέρθη στό μέτρο τῶν 72 δόσεων, γιά τό ὁποῖο ἐτόνισε πώς ἀπέτυχε: «Τό μέτρο τῶν 72 δόσεων γιά τό ἰδιωτικό χρέος ἀπέτυχε παταγωδῶς. Οὔτε κἄν τό 10% τῶν ἐπιχειρήσεων δέν συμμετεῖχε τελικά σέ αὐτό. Ἀλλά καί οἱ πρῶτες ἐνδείξεις γιά τήν νέα ρύθμιση τῶν 120 δόσεων εἶναι ἀποθαρρυντικές. Γιατί, μέ τά πρόστιμα, τίς προσαυξήσεις καί μέ ἕνα ἐπιτόκιο πού ἀκουμπᾶ τό 6%, ματαιώνεται κάθε δυνατότητα οὐσιαστικῆς ἐπίλυσης τοῦ προβλήματος.

Τήν ἴδια ὥρα–καί αὐτό δυστυχῶς σκοπίμως ἀποσιωπᾶται–, τό ἔλλειμμα τοῦ ἰσοζυγίου τρεχουσῶν συναλλαγῶν ἔχει ξεπεράσει τά 9 δισεκατομμύρια εὐρώ! Μιλᾶμε δηλαδή γιά ἕνα τεράστιο ἔλλειμμα ἀνταγωνιστικότητας καί παραγωγικότητας τῆς χώρας μας. Σήμερα τό Διεθνές Νομισματικό Ταμεῖο τοποθετεῖ τήν Ἑλλάδα στήν 172η θέση, ἐπί συνόλου 190 χωρῶν στό θέμα αὐτό… Νά θυμίσω μόνο ὅτι, μετά ἀπό τό 1948, μία μόνον χρονιά ἡ χώρα μας εἶχε θετικό ἰσοζύγιο: τό 2013!».

Καί συνέχισε: «Τό ζήτημα δέν εἶναι μόνο οἰκονομικό. Εἶναι βαθειά πολιτικό. Γιατί εἶναι πολιτική ἡ ἀπόφαση ποιούς κλάδους τῆς οἰκονομίας ἐνισχύεις ἤ ἀποδυναμώνεις, ποῦ στηρίζεσαι καί ποῦ ὄχι. Εἶναι πολιτική ἡ ἀπόφαση γιά τό παραγωγικό μοντέλο τῆς χώρας. Εἶναι πολιτική ἀπόφαση τό κατά πόσον ἐνδιαφέρεσαι ἤ ἀδιαφορεῖς γιά τίς κοινωνικές ἐπιπτώσεις τῶν οἰκονομικῶν σου προτεραιοτήτων.

Ἀπέναντι λοιπόν στήν διαχειριστική, νεοφιλελεύθερη πολιτική πού ἀκολουθεῖ ἡ σημερινή Κυβέρνηση, ἐπιλέγω τόν κοινωνικό φιλελευθερισμό.  Αὐτό σημαίνει ὅτι δέν μπορεῖ νά ἐνδιαφέρεσαι μόνο γιά τήν μακροοικονομική ἐπίδοση μέσα ἀπό ὑπερπλεονάσματα, τά ὁποῖα δημιουργεῖ κυρίως ἡ ὑψηλή ἔμμεση φορολογία. Οὔτε καί πρέπει νά ἐνθαρρύνεις τήν καρτελοποίηση τῆς οἰκονομίας σέ βάρος τῆς μικρομεσαίας ἐπιχειρηματικότητας. Ἰδιαίτερα σέ ἐποχές κοινωνικῆς καί οἰκονομικῆς κρίσης στήν πραγματική οἰκονομία».

Καταλήγοντας ἐπρότεινε τρία μέτρα γιά τήν στήριξη τῆς μικρῆς καί μεσαίας ἐπιχειρηματικότητος καί συγκεκριμένα: «Πρῶτον, ἄμεσες παρεμβάσεις γιά τή μείωση τοῦ κόστους τῆς ἐνέργειας. Δεύτερον, τή μείωση ἔμμεσων φόρων. Θέλω στό σημεῖο αὐτό νά ἐπιμείνω στήν ἀνάγκη γιά τή μείωση τοῦ ΦΠΑ στήν ἑστίαση. Πρέπει ὁ ΦΠΑ στήν ἑστίαση νά ἐπανέλθει στό 13%, τό ὁποῖο ἐπί δικῆς μου Κυβερνήσεως καθιέρωσα –καί μάλιστα κόντρα στήν Τρόικα τότε–, μέτρο τό ὁποῖο πέτυχε ἀπολύτως καί μάλιστα ἀπέφερε περισσότερα ἔσοδα.  Τρίτον, τή χρηματοδότηση ἀποκλειστικά τῆς μικρῆς καί μεσαίας ἐπιχειρηματικότητας, μέσῳ ἑνός Ἐθνικοῦ Ταμείου ἤ μιᾶς Τράπεζας εἰδικοῦ σκοποῦ».