Πῶς ὁ Τσίπρας ἐγγυᾶται τό ἀκαταδίωκτο Μητσοτάκη

Οἱ παλαιές ἔχθρες πού γίνονται νέες φιλίες καί ἡ ἕνωσις τῶν ἐκσυγχρονισμῶν «φιλελέ» καί ἀριστερῶν

Ἡ πολιτική τοῦ «λάου-λάου» καί ἡ σιωπή γιά τίς ἀπόψεις Σιακαντάρη

Ἀργά τά μεσάνυκτα τῆς Τετάρτης ὑποβάλαμε τόν ἑαυτό μας στήν δοκιμασία νά παρακολουθήσουμε στήν τηλεόραση τῆς «Ναυτεμπορικῆς» τήν συνέντευξη τοῦ πρώην πρωθυπουργοῦ Ἀλέξη Τσίπρα στήν ΔΕΘ. Νομίζαμε ὅτι τά εἴχαμε «δεῖ» ὅλα στήν –διάρκειας δυόμισι ὡρῶν– συνέντευξη τοῦ Πρωθυπουργοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη, ἀλλά ὁ πρόεδρος τῆς ΕΛΑΣ, ὁ ὁποῖος μιλᾶ πιό ἀργά καί ἀπό τόν ἀείμνηστο Γεράσιμο Ἀρσένη, ὑπερέβαλε ἑαυτόν.

Τό «τερμάτισε». Μπέν Χούρ. Τρεισήμισι ὧρες! Τοῦ ἔλειψαν τόσο πολύ φαίνεται τά μικρόφωνα, κατά τήν διάρκεια τῆς τρίχρονης αὐτοεξορίας του, ὥστε στήν θέα τους ἐκτονώθηκε. Ὁ κ. Τσίπρας τό «τερμάτισε» ὅμως καί μέ τήν γλῶσσα. Ἐκεῖ πού πάει νά μάθει ἀγγλικά (καί ἀγγλικοῦρες, τίς ὁποῖες «πετᾶ» χάριν ἐντυπωσιασμοῦ σέ ἀποστροφές τοῦ λόγου του – τά «claims» τῶν κατασκευαστῶν, τό «fund raising»), ἄρχισε νά ξεχνᾶ… τά ἑλληνικά! Τόν ἀκούσαμε νά λέει «τῆς διεθνῆς ἔκθεσης», «τῆς εὐνομούμενης διεθνῆς κοινότητας», «τό ἀκριβής μέγεθος τῆς περιουσίας» καί ἄλλα εἰδεχθῆ. Ἀρνούμαστε νά ἀποδεχθοῦμε αὐτό πού μᾶς συμβαίνει: Ὁ Πρωθυπουργός ἔχει ὁμολογήσει ὅτι εἶναι ἀνορθόγραφος στά γραπτά του καί ὁ Τσίπρας στά προφορικά του. Ἡ ἀριστεία στήν ἡγεσία!

Στήν οὐσία, τώρα. Ὁ πρόεδρος τῆς ΕΛΑΣ, εἴτε ὡρίμασε καί ἄλλαξε πραγματικά εἴτε ὑποδύεται ἕναν ἄλλον καί κρύβει τά πραγματικά του συναισθήματα, εἶναι προφανές ὅτι κάνει μεθοδικά δύο πράγματα: Τό πρῶτο εἶναι ὅτι πασχίζει γιά τήν ἀποδαιμονοποίησή του, ὥστε νά μήν θεωρεῖται ἀπειλή γιά τό βιός τῶν Ἑλλήνων. Δύσκολο ἐγχείρημα. Καί ἄς ἔφθασε νά ἐπιχειρηματολογεῖ, κατά τήν διάρκεια τῆς συνέντευξης, γιατί εἶναι «ἀριστερό» νά μήν ὑπόσχεται τήν 13η σύνταξη! Τό δεύτερο εἶναι ὅτι, σέ ἀντίθεση μέ τό παρελθόν, ἐπιχειρεῖ νά διατηρήσει ἀνοικτές τίς γέφυρες ἐπικοινωνίας μέ ὅλους τούς πολιτικούς ἀρχηγούς, ἐν ὄψει διερευνητικῶν ἐντολῶν. Καί μέ τόν Μητσοτάκη, καί μέ τόν Σαμαρᾶ, ὁ ὁποῖος δέν τοῦ παρέδωσε τό Μαξίμου τό 2015, καί μέ τόν Ἀνδρουλάκη, τόν ὁποῖο χαρακτήρισε «ἀνταγωνιστή» καί ὄχι «ἀντίπαλο». Δέν εἶναι ὁ πραγματικός στόχος του ἡ πρωτιά, καί γι᾿ αὐτό –σέ ἀντίθεση μέ τόν δύσκαμπτο σέ αὐτά Ἀνδρουλάκη– ὁριοθέτησε τίς ἐπιδιώξεις του ἔξυπνα. Μίλησε γιά «στρατηγική ἧττα» Μητσοτάκη. Ὄχι γιά πρωτιά τῆς ΕΛΑΣ.

Τό ὁποῖο σημαίνει ὅτι στόχος του δέν εἶναι ἡ ἀπώλεια τῆς πρωτοκαθεδρίας τῆς ΝΔ στίς κάλπες, ἀλλά ἡ ἐξουδετέρωση τῆς πρωθυπουργίας Μητσοτάκη στίς διερευνητικές ἐντολές. Οἱ προσεκτικοί μελετητές τῶν τεκταινομένων παρατηροῦμε ὅτι ὁ κ. Τσίπρας ἔκανε μετεγγραφή στήν ὁμάδα του ἕναν ἀπό τούς θεωρητικούς τοῦ σημιτικοῦ ἐκσυγχρονισμοῦ, τόν Γιῶργο Σιακαντάρη. Τό ρεῦμα ἔχει πλέον τοποτηρητές παντοῦ στούς θεσμούς. Ὁριζοντίως!

Στήν «καρδιά» τῆς ἐξουσίας, στό Μαξίμου, στήν ἀντιπολίτευση, ἐλάσσονα καί μείζονα, στήν Τράπεζα τῆς Ἑλλάδος, στά ἀνώτερα κλιμάκια τῆς Δικαιοσύνης καί τῶν Ἀνεξαρτήτων Ἀρχῶν, στά ΜΜΕ. Παρατηροῦμε, ἐπίσης, ὅτι –σέ ἀντίθεση μέ τήν σχηματισθεῖσα ἐντύπωση ὅτι ὁ κ. Τσίπρας «ἄδειασε» τάχα τόν κ. Σιακαντάρη μέ τήν ἀπάντησή του στό κρίσιμο ἐρώτημα γιά τίς ἀναρτήσεις του– ἰσχύει ἀκριβῶς τό ἀντίθετο: Ὄχι μόνο δέν ἀποδοκίμασε τήν οὐσία τῶν δηλώσεων Σιακαντάρη περί συνεργασίας ΝΔ – ΕΛΑΣ – ΠΑΣΟΚ, ἀλλά τό ἄφησε ἀνοικτό μέ ὅσα εἶπε γιά τίς συναινέσεις, «ἄν φθάσουμε στά μή περαιτέρω».

Ξέφυγε μέ τήν ντρίπλα ὅτι ὁ συγκεκριμένος θεωρητικός δέν εἶναι μέλος τῆς ΕΛΑΣ, ἄρα οἱ ἀπόψεις του δέν τόν δεσμεύουν. Ὅταν ὅμως γράφει τά μανιφέστα τῆς ΕΛΑΣ, τόν δεσμεύουν καί τόν παραδεσμεύουν. Παρατηρήσαμε ἐπίσης ὅτι ὁ κ. Τσίπρας ζήτησε νά μείνουν ἐκτός τῆς προεκλογικῆς ἀτζέντας τά θέματα ἐξωτερικῆς πολιτικῆς. Πιθανῶς γιά νά μήν γίνει ἀντιληπτό στό κοινό ὅτι οἱ ἀπόψεις του στά συμμαχικά θέματα μοιάζουν «σάν δύο στάλες βροχή» μέ αὐτές τοῦ Κυριάκου, εἰδικά γιά τίς ΗΠΑ καί τό Ἰσραήλ. Ἁπλῶς ὁ Ἀλέξης ὑποστηρίζει κομψά ὅτι κάνει καλύτερο delivery. Παρατηρήσαμε, πρός ἐπίρρωσιν, ὅτι ἔδωσε συναίνεση στήν Κυβέρνηση γιά τόν «Θόλο τοῦ Ἀχιλλέα»: «Θά τόν ἀγόραζα, ἄν δέν ἔβρισκα ἄλλο σύστημα στήν Εὐρώπη» εἶπε ὁ πονηρός.

Παρατηρήσαμε –τό σημαντικώτερο– πῶς καθησύχασε τόν κ. Μητσοτάκη ὅτι δέν θά τόν κυνηγήσει γιά νά τόν βάλει φυλακή· «εἶναι δουλειά τῆς Δικαιοσύνης τά σκάνδαλα» ἐπανέλαβε. Οἱ μόνες του αἰχμές του ἦταν κάποιες ἀοριστίες γιά τίς «συμβουλευτικές φίλων, κουμπάρων καί συμπεθέρων», γιά τίς «τιμές Παρισίων καί Ἑλβετίας μέ μισθούς Βουλγαρίας καί Ρουμανίας» καί γιά τίς ἀποζημιώσεις τῶν κατασκευαστικῶν. Μέχρις ἐκεῖ ὅμως.

Ἀπό τήν ἄλλη πλευρά, τήν κυβερνητική, παρατηρήσαμε τό ἑξῆς: Ὅτι ὁ Πρωθυπουργός, τό Μαξίμου καί ὁ ἐπικοινωνιακός του μηχανισμός δέν ἐπιτίθενται πλέον στόν κ. Τσίπρα. Ὁ Πρωθυπουργός ἀπέφυγε νά ἀξιοποιήσει τό ὀλίσθημα τοῦ τομεάρχου τῆς ΕΛΑΣ μέ τίς θυρίδες καί τά κοσμήματα. Σέ ἄλλους καιρούς, θά τό εἶχαν κάνει σπότ. Οἱ δημοσιογράφοι τοῦ ΣΚΑΪ παθαίνουν γλωσσοδέτη ὅταν πρόκειται νά σχολιάσουν τόν κ. Τσίπρα. Εἷς ἐκ τῶν φανατικώτερων πολεμίων του, μάλιστα, εἶπε ξεροβήχοντας –ἔτσι εἶναι οἱ ὑπάλληλοι ὅταν κάνουν κυβίστηση, βήχουν– ὅτι «ὁ Ἀλέξης ἄφησε τίς μεγαλοστομίες καί ἔφερε τά πράγματα σέ λογαριασμό!».

Γιατί ὅμως συμβαίνουν ὅλα αὐτά; Ἡ πρώτη ἐντύπωση εἶναι ἐπειδή οἱ θέσεις τοῦ κ. Τσίπρα γιά τά 6 μίλια στήν «καρδιά» τοῦ Αἰγαίου καί τά 12 μίλια στήν Κρήτη γιά παραπλάνηση, γιά τίς νομιμοποιήσεις μεταναστῶν (70.000 ἀλλοδαποί ἔλαβαν πράσινη κάρτα ἀπό τήν ΝΔ μέ τόν νόμο Καιρίδη, πού ψήφισε ὁ ΣΥΡΙΖΑ), γιά τόν γάμο τῶν ὁμοφύλων καί τούς πολλούς τύπους οἰκογένειας (πού ψήφισε ὁ ΣΥΡΙΖΑ), γιά τίς Πρέσπες καί γιά τά μειονοτικά τῆς Θράκης τ-α-υ-τ-ί-ζ-ο-ν-τ-α-ι. Σέ ἐλάχιστα διαφέρουν. Ζοῦμε πλέον τήν ἕνωση τῶν ἐκσυγχρονισμῶν, φιλελεύθερων καί ἀριστερῶν. Πέραν αὐτοῦ, ὅμως, συμβαίνουν διότι τά ἀντικειμενικά συμφέροντα τῶν δύο, τῶν κ.κ. Μητσοτάκη καί Τσίπρα, παραδόξως συγκλίνουν.

Ὁ κ. Τσίπρας, ἀποφεύγοντας νά πεῖ ὅτι θά καταδιώξει τόν κ. Μητσοτάκη (στόν ὁποῖο χρωστᾶ ἀνταπόδοση πού δέν σύστησε ἐξεταστική ἐναντίον του γιά τά capital control), ἐγγυᾶται στόν Πρωθυπουργό αὐτό πού πρωτίστως τόν ἐνδιαφέρει: Τό ἀκαταδίωκτό του. Ὁ Πρωθυπουργός προτιμᾶ τόν κ. Τσίπρα ὡς τυχόν μεταβατικό ἑταῖρο σέ μιά κυβέρνηση συνεργασίας, τῆς ὁποίας θά ἡγεῖτο ἕνας δικός του «Τζαννετάκης», παρά ἑταῖρο τόν Ἀντώνη Σαμαρᾶ. Ὁ πρώην πρωθυπουργός, ἀπό τήν πλευρά του, ἀκολουθῶντας τήν πολιτική τοῦ «λάου-λάου», ποντάρει στήν ἐξιλέωσή του στά μάτια τῶν κεντρώων ψηφοφόρων. Ἄν τυχόν καταφέρει καί μετάσχει στίς δομές μιᾶς κυβέρνησης συνεργασίας, ἀπό… τελειωμένος μέ τό 17% τό 2023, πιάνει νέα ἐπαφή, μέ τήν βοήθεια τοῦ Κυριάκου, μέ τούς ἁρμούς τῆς ἐξουσίας τό 2026.

Παλαιές ἔχθρες, νέες φιλίες – γιά ὅσο… Ἐάν ὑπάρχει κάποιος πού βοηθᾶ στήν ἐπιστροφή Τσίπρα στήν ἐξουσία μακροπροθέσμως λοιπόν, ὅσο καί ἄν ἀκούγεται παράδοξο αὐτό, εἶναι ὁ Πρωθυπουργός. Γι᾿ αὐτό καί πρέπει νά ἡττηθεῖ. Ἄς τό καταλάβουμε: Ὅσα συμβαίνουν στό φῶς τῆς ἡμέρας εἶναι ἡ αἰτία γιά τήν χάραξη τῶν πραγματικῶν διαχωριστικῶν γραμμῶν. Τό σύστημα-ἀντισύστημα εἶναι πλέον παραπλανητικό. Τό σωστό εἶναι: Οἱ ἐκσυγχρονιστές μέ τούς ἐκσυγχρονιστές καί οἱ πατριῶτες μέ τούς πατριῶτες.