Συνέβη σέ ἕνα χωριό τῆς ἑλληνικῆς περιφέρειας, τό ὁποῖο ἐπισκέπτεται κατά καιρούς ἕνας ὑπουργός πού κατάγεται ἀπό ἐκεῖ, γιά νά ἀνάψει ἕνα κερί στόν τάφο τῶν γονέων του.
Τήν τελευταία φορά πού πῆγε στό νεκροταφεῖο, τό ὁποῖο βρίσκεται σέ ἕνα ὕψωμα, ἀγνάντευε νοσταλγικά ἀπό μακριά τό ἔρημο χωριό του. «Παιδί μου», τοῦ εἶπε ἕνας χωριανός πού τόν ἀναγνώρισε, «μήν ψάχνεις τό χωριό ἐκεῖ κάτω! Τό χωριό εἶναι ἐδῶ! Ἐδῶ πάνω! Στό νεκροταφεῖο». Πιό πικρή κουβέντα γιά τήν ἐγκατάλειψη τῆς ὑπαίθρου χώρας, καί εἰδικῶς γιά τόν γενέθλιο τόπο του, δέν εἶχε ξανακούσει. Οὔτε κι ἐγώ πού μοῦ τό ἐμπιστεύτηκε. Καί ὅλον αὐτόν τόν καιρό πού πέρασε ἀφ᾿ ὅτου τό ἔμαθα, μέχρι νά ὡριμάσει μέσα μου τό σημερινό σημείωμα καί μέ ἄλλες ἀφορμές, τήν σκεφτόμουν τακτικά αὐτή τήν φράση: «Ἐδῶ εἶναι τό χωριό!».
Ἡ εἴδηση ὅτι ἀνατίθεται σέ ἐθελοντές ἡ διανομή τῶν δεμάτων τῶν ΕΛΤΑ στά σημεῖα στά ὁποῖα ἡ φιλελεύθερη κυβέρνησή μας ἔβαλε «λουκέττο» στά ταχυδρομεῖα (στεγάζονται πλέον σέ πρακτορεῖα Προπό, μίνι μάρκετ, τουριστικά καταστήματα), ὥστε νά κάνει οἰκονομίες καί νά πληρώνει πρίν τῆς ὥρας της τό χρέος στούς δανειστές, πυροδότησε τήν ἔκρηξη. Συλλέγω τακτικά ἱστορίες ἀπό ὑπουργούς πού κατά τίς περιοδεῖες τους ἀντικρύζουν τήν ἐγκατάλειψη τῆς ἑλληνικῆς περιφέρειας, τόν μαρασμό της καί τήν αὐτονόμησή της – πολιτική, κοινωνική καί ἰδεολογική ἀπό τό ὑπαρκτό κράτος τῶν Ἀθηνῶν.
Ὑπουργός μοῦ διηγεῖτο προσφάτως τίς δύο ὄψεις τοῦ νομοῦ Ἕβρου. Αὐτήν τῆς ἀκμάζουσας Ἀλεξανδρούπολης, ἡ ὁποία τόν χειμῶνα συντηρεῖται ἀπό τήν μεσαία τάξη τῆς γείτονος πού τήν ἐπισκέπτεται τά Σαββατοκύριακα, γιά νά ἀγοράσει κινητά, ipads, παιχνίδια ἀπό τά Jumbo καί νά καταναλώσει μοσχαρίσιο κρέας, καί τήν ἄλλη ὄψη, ἔξω ἀπό τήν Ἀλεξανδρούπολη, στόν ἄξονα τοῦ βορείου Ἕβρου. Τίς λαμπρές σέ Ἱστορία, ὑπερηφάνεια καί φρόνημα, ἀλλά φτωχές σήμερα κωμοπόλεις τῆς Ὀρεστιάδας, τοῦ Διδυμοτείχου καί τοῦ Σουφλίου, ὅπου κυματίζουν ἑλληνικές σημαῖες μήκους 98 μέτρων.
Ὁ ἴδιος ὑπουργός μοῦ ὁμολογοῦσε τό σόκ πού αἰσθάνεται ἐσχάτως ἡ ἑλληνική Πολιτεία ἀπό τό ἄνοιγμα βουλγαρικῶν καί τουρκικῶν μεσιτικῶν γραφείων στήν Καβάλα καί στήν Ἀλεξανδρούπολη. Ἡ κατάσταση ἔχει ξεφύγει. Ἡ μείωση τῆς τιμῆς στήν ὁποία ὁρίζει ἡ Ἑλληνική Δημοκρατία τήν ἑλληνική ἰθαγένεια, μέσῳ τῆς ἀπόκτησης τῆς χρυσῆς visa, ἔχει ἀποθρασύνει κόσμο. Ἡ γῆ μας στήν Θράκη καί στήν Μακεδονία, μέ ἔμφαση στήν Χαλκιδική, ἀλλάζει χέρια, καί μαζί μέ αὐτό ἀλλάζει καί ἡ κουλτούρα.
Οἱ ἐπελαύνοντες νεόπλουτοι «κατακτητές» μέ χύμα εὐρώ στά χέρια φέρνουν μαζί τους καί τό ἀνατολικό βαλκανικό κίτς, πού εἶναι διά γυμνοῦ ὀφθαλμοῦ ὁρατό στά χρώματα μέ τά ὁποῖα βάφουν τά σπίτια τους, τέως σπίτια μας. Στά Κεντρικά καί στά Δυτικά τῆς Μακεδονίας τά πράγματα εἶναι ἀπείρως χειρότερα. Στό Κιλκίς ἀνοίγουν ἐπιχειρήσεις μέ σλαβομακεδονικές ὀνομασίες καί μέ ἰδιοκτῆτες «ἀχυρανθρώπους» Σκοπίων. Ἡ Φλώρινα καί ἡ Καστοριά, ὅπου… σαρώνουν ἀτιμώρητα τά «μακεδονικά» στά πανηγύρια, ἀργοσβήνουν μέσα στήν δημοσιογραφική συρρίκνωση. 10.000 πληθυσμό ἔχει μέ τό ζόρι ἡ Φλώρινα.
Στίς Φιλιάτες τῆς Ἠπείρου, πού λειτουργοῦσε ἕνα στρατόπεδο μέ 120 ἄνδρες, ἔκλεισε καί αὐτό. Ἅμα ἀνοίξει καμμιά ὑπηρεσία τῆς ΕΛΑΣ, καλά θά εἶναι. Στήν Μουργκάνα τοῦ Νίκου Γκατζογιάννη μέ τό ζόρι κρατοῦν τούς εἴκοσι συνοριοφύλακες, πού εἶναι περισσότεροι ἀπό τούς κατοίκους, ἀλλά κρατοῦν τό χωριό ζωντανό. Ἄλλος ὑπουργός, πού ἐπισκέφθηκε τήν Θεσσαλία καί τά ἀγαπημένα του Φάρσαλα, μοῦ ἐξέφρασε τήν ἄποψη ὅτι αὐτή ἡ ξακουστή λόγῳ καί τοῦ χαλβᾶ της, ἀλλά ὄχι μόνον, ἑλληνική κωμόπολη τείνει νά μετατραπεῖ σέ «φάντασμα».
Ἡ ἐρήμωση τῆς ὑπαίθρου, ἡ ἀπόσυρση τοῦ κράτους ὑπό τήν στενή καί τήν εὐρεῖα ἔννοια (τράπεζες, ταχυδρομεῖα, σχολεῖα, ΙΚΑ, ἀστυνομικά τμήματα, πανεπιστήμια, θέατρα κ.ἄ.) καί ἡ ἐκποίηση τῆς ἀγροτικῆς γῆς σέ funds ἔχει ἰσχυρότατες συνέπειες σέ ζητήματα ἐθνικῆς ἀσφάλειας καί ἐθνικῆς συνοχῆς. Ὁλόκληρη ἡ Μεθόριος, πού εἶναι κρίσιμη ἀμυντικά, εἶναι φαλακρό τοπίο. Γυμνή ἀπό ἀνθρώπους καί ἀπό ὑποδομές.
Ἡ ἐρήμωση ἔχει ὡς συνέπεια, ἐπίσης, τήν ἀπώλεια τῆς ἐθνικῆς μνήμης καί τήν ἐγκατάλειψη τῆς παράδοσης. Παρακολουθοῦσα προχθές τήν κηδεία τοῦ καπετάνιου Γιάννη Σκοπελίτη στήν Ἀμοργό σέ live μετάδοση ἀπό τό ΤikΤok. Τό νεκροταφεῖο ἦταν στήν ἄκρη τοῦ γκρεμοῦ στήν θάλασσα, καί αὐτό ἔδωσε τήν δυνατότητα στό καράβι τοῦ συγχωρεμένου, πού ἔσωσε τόσες ζωές στό Αἰγαῖο, νά πλησιάσει ὅσο πιό κοντά γινόταν, νά κάνει δυό βόλτες καί νά ἀποδώσει –τό σκαρί– τιμές στόν καπετάνιο του. Μέ τήν «μπουροῦ» καί τούς συριγμούς της. Παρακολουθοῦσα τά βιολιά πού τόν συνόδευαν μέχρι τήν ὥρα πού τόν σκέπασε τό ἀμοργιανό χῶμα σέ αὐτό τό ἀμοργιανό πέραμα καί σκεφτόμουν: Ἄν ἐπέλεγε τήν ἀποτέφρωση, πού εἶναι τῆς μόδας, θά τοῦ ἔπαιζαν βιολιά μέσα στήν ὑψικάμινο;
Ἀφανίζεται ὁ τόπος σταθερά, ἀγαπητοί. Τό συζητοῦσα πρόσφατα μέ τόν Ἀντώνη Σαμαρᾶ, ἐνῷ διάβασα προσεκτικά ὅσα ὁρμήνεψε καί ὁ Κώστας Καραμανλῆς τούς μαθητές τοῦ Ἀριστοτελείου Κολλεγίου, νά γνωρίσουν τούς ἑλληνικούς κάμπους, τά ἑλληνικά βουνά καί τίς θάλασσες. 17 χρόνια τώρα ἔχει πατήσει καί τήν τελευταία ραχούλα, ξέρει καί τόν τελευταῖο βοσκό. Δέν νοεῖσαι Ἕλλην, ἄν δέν πατήσεις σέ κάθε ἀπάτητη γωνιά αὐτῆς τῆς εὐλογημένης ἐπικράτειας.
Δέν νοεῖσαι Ἕλλην, ἄν δέν σκύψεις εὐλαβικά νά φιλήσεις τό χῶμα αὐτῆς τῆς πατρίδας. Δέν νοεῖσαι Ἕλλην πολιτικός, ἄν δέν ξέρεις ποιά ἱστορία κρύβεται κάτω ἀπό τήν κάθε πέτρα αὐτῆς τῆς πατρίδας στά τέσσερα σημεῖα τοῦ ὁρίζοντά της. Εἶναι τό πρῶτο βῆμα τό συναίσθημα αὐτό γιά νά μήν χωρίζεις τήν Ἑλλάδα στά δύο, ἄν τυχόν ἡ μοῖρα τό φέρει νά κρατήσεις τό τιμόνι της, ἀλλά καί γιά νά ξέρεις ὅτι κατά βάθος ἡ ἀληθινή Ἑλλάδα εἶναι ἡ ἀνόθευτος Ἑλλάς τῆς περιφέρειας.
Ὡς βαθειά Ἑλλάς τῆς περιφέρειας δέν νοοῦνται οἱ Φερράρι, οἱ Φραππέδες καί τά λοιπά ἀφεψήματα. Οὔτε οἱ σακκοῦλες μέ τίς κλεμμένες ἐπιδοτήσεις τοῦ ΟΠΕΚΕΠΕ ἤ τά τραῖνα πού δέν φθάνουν ποτέ στούς προορισμούς τους. Ἡ Ἑλλάς εἶναι κάτι πολύ μεγαλύτερο ἀπό ἐμᾶς. Ἄν θέλουμε νά τήν σώσουμε πραγματικά, πρέπει νά κινηθοῦμε γρήγορα. Ἀπό δαύτους τούς Ὀξφορδιανούς δέν περιμένουμε καί πολλά. Ὅ,τι εἶχαν νά δώσουν τό ἔδωσαν καί ὅ,τι εἶχαν νά πάρουν μᾶς τό πῆραν. Μήν τό ψάχνετε. Αὐτῶν ὁ νοῦς στήν Ὀξφόρδη θά εἶναι πάντοτε. Οὔτε κἄν στήν Μουργκάνα.
Μ.Η.Τ. 232122