Ἄν ὑπάρχει ἕνα μάθημα πού ἀρνεῖται συστηματικά νά διδαχθεῖ τό πολιτικό προσωπικό σέ Οὐάσιγκτων, Μαδρίτη, Βερολῖνο καί Ἀθήνα, εἶναι ὅτι οἱ πολῖτες δέν τρέφονται μέ θεωρητικά ἀφηγήματα περί ἀναπτύξεως καί εὐημερίας, ὅταν τό ψυγεῖο παραμένει μισοάδειο
Τά ἀποτελέσματα τῶν ἐνδιάμεσων ἐκλογῶν στίς ΗΠΑ, μέ τήν βαριά ἧττα τῶν Ρεπουμπλικανῶν τοῦ Ντόναλντ Τράμπ, δέν ἀποτελοῦν μιά ἁπλή ἀμερικανική ἰδιαιτερότητα.
Εἶναι ἕνα ἀκόμη ἠχηρό καμπανάκι ἑνός παγκοσμίου κύματος ἀντισυστημικῆς δυσφορίας. Διότι ἡ ψῆφος τῶν Ἀμερικανῶν δέν ἀπετέλεσε μιά χειρονομία ἐμπιστοσύνης πρός στούς Δημοκρατικούς, ἀλλά μιά ξεκάθαρη ψῆφο διαμαρτυρίας κατά τῶν κυβερνώντων Ρεπουμπλικανῶν.
Ἡ οἰκονομία τῆς «τσέπης» ἐκδικεῖται. Καί δίπλα της, ἡ διαφθορά λειτουργεῖ ὡς ὁ ἀπόλυτος ἐπιταχυντής τῆς ὀργῆς. Ὅταν ὁ πολίτης τελεῖ ὑπό διαρκῆ πίεση, ἡ παραμικρή ὑποψία εὐνοιοκρατίας ἤ κακοδιαχειρίσεως ἀκυρώνει αὐτομάτως ὁποιοδήποτε κοινωνικό συμβόλαιο, στρέφοντας τούς ψηφοφόρους εὐθέως ἐναντίον οἱουδήποτε βρίσκεται ἐκείνη τήν στιγμή στό τιμόνι τῆς ἐξουσίας. Πολλῷ δέ μᾶλλον ὅταν ἀποτυγχάνει νά τηρήσει τίς προεκλογικές δεσμεύσεις του.
Αὐτό τό «κοκταίηλ» οἰκονομικῆς ἀσφυξίας καί θεσμικῆς κοπώσεως δέν περιορίζεται μόνο στήν ἄλλη πλευρά τοῦ Ἀτλαντικοῦ, ὅπου οἱ ἐνδιάμεσες ἐκλογές χρησιμοποιοῦνται παραδοσιακά ὡς ψῆφος διαμαρτυρίας ἔναντι τῆς ἑκάστοτε κυβερνήσεως – τό ἴδιο ἔπαθαν οἱ Δημοκρατικοί τοῦ Μπάιντεν στήν προηγουμένη ἀναμέτρηση, πρό τεσσάρων ἐτῶν. Στήν Εὐρώπη, ἡ ἐξουσία ἔχει μετατραπεῖ σέ μιά ἐπικίνδυνη, «ἠλεκτρική καρέκλα» γιά κάθε κυβέρνηση, ἀνεξαρτήτως ἰδεολογικοῦ προσήμου.
Στήν Ἱσπανία, ὁ Σοσιαλιστής Πέδρο Σάντσεθ σύρεται σέ πρόωρες κάλπες στά τέλη Νοεμβρίου, βλέποντας τήν κυβέρνησή του νά καταρρέει ὑπό τό βάρος τῆς στεγαστικῆς κρίσεως, τῶν πολύνεκρων σιδηροδρομικῶν ἀτυχημάτων καί τῶν σκανδάλων διαφθορᾶς πού ἄγγιξαν τόν στενό του οἰκογενειακό κύκλο. Στήν Γερμανία, ἡ πτῶσις τοῦ συνασπισμοῦ Σόλτς λόγῳ τοῦ δημοσιονομικοῦ «φρένου» ἦταν ἁπλῶς ἡ ἀρχή, καθώς ἡ κυβέρνησις Μέρτς, πού τήν διεδέχθη, βλέπει ἤδη τούς ψηφοφόρους νά ἀπομακρύνονται τροφοδοτῶντας τήν ἀντισυστημική κάλπη μέσῳ τοῦ ἀκραίου AfD.
Στήν Γαλλία, τό πολιτικό σκηνικό θυμίζει κινούμενη ἄμμο, ἀφοῦ ἡ πρότασις μομφῆς πού ἔριξε τόν Μισέλ Μπαρνιέ ἀπεκάλυψε τό ἀδιέξοδο μιᾶς χώρας πού ἀρνεῖται νά πληρώσει τόν λογαριασμό τῆς λιτότητος, ἐγκλωβίζοντας τόν Ἐμμανυέλ Μακρόν σέ ἕναν φαῦλο κύκλο εὐθραύστων κυβερνήσεων. Τό ἀποτέλεσμα; Οἱ Γάλλοι ἀποστρέφονται πλέον τά παραδοσιακά συστημικά κόμματα καί στρέφονται στήν Μαρίν Λέ Πέν καί δευτερευόντως στόν Ζάν Λύκ Μελανσόν ἐν ὄψει καί τῶν προεδρικῶν ἐκλογῶν τῆς ἀνοίξεως.
Τούτων δοθέντων, ὁ δρόμος πρός τίς ἑλληνικές κάλπες τήν ἄνοιξη τοῦ 2027 ἀποκτᾶ μιά ἐντελῶς νέα δυναμική. Ἡ ἑλληνική κυβέρνησις δέν καλεῖται πλέον νά διαχειριστεῖ ἁπλῶς τήν ἀντεπίθεση τῆς ἀντιπολιτεύσεως. Βρίσκεται ἀντιμέτωπη μέ ἕναν ἀδυσώπητο «ἀντι-κυβερνητικό αὐτοματισμό».
Ὅταν ἡ παρατεταμένη ἀκρίβεια συναντᾶ τήν κόπωση τῶν πολιτῶν καί τήν ἀπαίτηση γιά διαφάνεια καί δικαιοσύνη, ἡ ἀντικαθεστωτική ψῆφος ἐκτονώνεται τυφλά. Ἡ κάλπη μετατρέπεται αἴφνης σέ ἕνα ἠχηρό «ὄχι» ἀπέναντι στό κατεστημένο – ἀκόμη κι ἄν ἡ ἐναλλακτική ἀντιπολευτική πρότασις δέν ἐμπνέει ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη. Τό μήνυμα εἶναι σαφές καί ἠχηρό: ἡ περίοδος χάριτος τελείωσε παντοῦ. Ὅποιος δέν μπορεῖ νά παράσχει ἄμεσες, ἁπτές λύσεις στήν καθημερινότητα τοῦ πολίτη, θά βλέπει τό χαλί νά τραβιέται κάτω ἀπό τά πόδια του. Καί αὐτό εἶναι ἕνα μάθημα πού οὔτε ἡ Ἀθήνα ἔχει τήν πολυτέλεια νά τό ἀγνοήσει.
