Ἀποκάλυψις ἀξιωματούχου τῆς Exxon Mobil: Στερεύουν τά ἀποθέματα πετρελαίου

Ἡ παράτασις τῆς κρίσεως ἕως τό φθινόπωρο ἐκτινάσσει τά ἐπιτόκια δανεισμοῦ καί ὁδηγεῖ σέ ἀπόσυρση κεφαλαίων – 100 δισ. δολλάρια ζητεῖ τό Ἰράν γιά νά ὑπογράψει – Πονοκέφαλος ἡ οἰκονομία γιά τόν ἐκλογικό σχεδιασμό τῆς ΝΔ

Τό πολιτικό ἀφήγημα τῆς σταθερότητας ἀρχίζει και φθείρεται, ἀπό τήν ὥρα πού ἡ διατύπωσή του συμπίπτει μέ τήν μονιμοποίηση τῆς παρατεταμένης ἀστάθειας στίς ζωές χιλιάδων ἀνθρώπων. Ὅσοι «ἔχουν», οἱ κατά Σημίτη «ἔχοντες καί κατέχοντες», ἀσφαλῶς θέλουν σταθερότητα. Σταθερότητα γιά τήν διασφάλιση τῶν κόπων τους καί τῶν κεκτημένων τους.

Οἱ ἐνδιάμεσοι καί οἱ ἐκτός τῶν τειχῶν μή προνομιοῦχοι ὅμως δέν ἔχουν τήν ἴδια θεώρηση τῶν πραγμάτων γιατί δέν «ἔχουν». Ἐνῷ τό ἀφήγημα τῆς εἰσαγόμενης ἀκρίβειας παράγει πλέον ἀφόρητο ἐκνευρισμό. Κάποτε ἦταν πειστική δικαιολογία, σήμερα ὄχι ἀπολύτως. Ἡ Κυβέρνηση ἀντιμετωπίζει αὐτή τήν στιγμή τά ἑξῆς βραχυπρόθεσμα καί μακροπρόθεσμα προβλήματα στόν τομέα τῆς οἰκονομίας:

Πρῶτον, ὁ πληθωρισμός ἀκολουθῶντας πορεία (ἀπό τό 5%) πρός τό 6% ἔχει ἀρχίσει νά καθιστᾶ ἀβίωτο τόν βίο ἑκατομμυρίων πολιτῶν. Εἶναι μεγαλύτερος κατά 53% ἀπό τόν εὐρωπαϊκό μέσο ὅρο. Τήν ἴδια ὥρα, ὁ πληθωρισμός στήν Ἱσπανία τοῦ Σάντσεθ, πού μείωσε δραστικά τόν εἰδικό φόρο καταναλώσεως καί τόν ΦΠΑ σέ εἴδη πρώτης ἀνάγκης, «ἔπεσε» στό 3,8%. Ἄρα κανένα πρόβλημα δέν εἶναι ἀνεπίλυτο, ἀκόμη καί ἄν εἶναι εἰσαγόμενο, ἐφ’ ὅσον ὑπάρχει ἰσχυρή πολιτική βούληση.

Στήν προκειμένη περίπτωση, γιά τήν ὥρα, ὄχι. Γι’ αὐτό καί ἄρχισαν μεταξύ ἄλλων καί αὐξήσεις, στά σιωπηρά, στά εἰσιτήρια τῆς ἀκτοπλοΐας (σύν 5 εὐρώ τά ΙΧ στόν Ἀργοσαρωνικό, σύν τρία εὐρώ τά εἰσιτήρια τῶν ἐπιβατῶν). Γι’ αὐτό καί ὁ μηχανισμός διαμορφώσεως τῆς τιμῆς τοῦ ρεύματος παραμένει ἀπείραχτος, ἐνῷ εἶναι δυνατή ἡ μείωσή του κατά 20%. Γι’ αὐτό καί οἱ δῆμοι (αὔξηση τελῶν ὑδρεύσεως καί ἐπιβολή τοπικοῦ ΕΝΦΙΑ) θά συμβάλουν συντόμως στήν ἐκτόξευση τοῦ πληθωρισμοῦ.

Δεύτερον, οἱ τιμές τῶν καυσίμων δέν θά ἀποκλιμακωθοῦν ἀμέσως, ἀκόμη καί ἄν τελειώσει ὁ πόλεμος αὔριο τό πρωί. Οἱ πληροφορίες πού κυκλοφοροῦν στίς ἀγορές «λένε» ὅτι ὁ ἀντιπρόεδρος τῆς Exxon Mobil Νeil Chapman εἶπε, σέ μιά κλειστή συνάντηση στό Bernstein, ὅτι «τά ἀποθέματα πετρελαίου θά φθάσουν τίς ἑπόμενες ἑβδομάδες σέ πρωτάκουστα (χαμηλά) ἐπίπεδα». Καί νά ὑπάρξει δηλαδή συμφωνία ΗΠΑ-Ἰράν, τό WTI καί τό Brent θά συνεχίσουν νά κινοῦνται κοντά στά 100 δολλάρια τό βαρέλι.

Μέ ὅ,τι αὐτό σημαίνει γιά τίς ἐπιχειρήσεις καί τά νοικοκυριά. Αὐτό βεβαίως δέν συμβαίνει τυχαῖα. ΗΠΑ καί Ἰράν καθυστεροῦν τίς ἀνακοινώσεις γιατί, ἐκτός ἀπό τό γεγονός ὅτι ἡ παράταση εἶναι ἐπωφελής οἰκονομικά γιά ἀμφότερες τίς πλευρές, πού πωλοῦν τό πετρέλαιό τους πανάκριβα, ὑπάρχει καί τό «ὀνόρε». Ὁ Τράμπ θέλει μιά συμφωνία πού νά ἀνακηρύσσει νικητές τίς ΗΠΑ καί τόν ἴδιο, πού ἔχει ἐνδιάμεσες ἐκλογές τόν Ὀκτώβριο, οἱ μουλάδες τοῦ Χαμενεΐ ἀπαιτοῦν ἀποζημίωση 100 δισ. δολλάρια, γιά τίς κατεστραμμένες ὑποδομές τους ὑποτίθεται, στήν πραγματικότητα γιά νά τά μοιράσουν στόν λαό τους.

Τό «ὀνόρε» τοῦ συμμάχου κοστίζει πολύ ἀκριβά στίς τσέπες μας. Καί ἐμεῖς, σέ ἀντίθεση μέ τήν Ἱσπανία καί τήν Ἰταλία, πού «ἔστριψαν», δέν ἔχουμε ἐκφράσει οὔτε μιά ἐπιφύλαξη κατ’ ἐλάχιστον γιά τήν πολιτική Τράμπ καί Νετανυάχου. Ἡ ὁποία –ὅσον ἀφορᾶ τόν δεύτερο– «σκάει» στό πρόσωπό μας ὡς πρός τά ἑλληνοτουρκικά. Πληρώνουμε ἔτσι καί κόστος καυσίμων μέ τόν πόλεμο καί κόστος περιφερειακῆς ἀστάθειας ἐξ ἀντανακλάσεως. Τό πλέον ἐφιαλτικό σενάριο εἶναι ὅτι ἡ κρίση μπορεῖ νά μετακομίσει καί νά διαχυθεῖ τό φθινόπωρο ἀπό τόν Ἀτλαντικό στήν Εὐρώπη. Τό ἐπιτόκιο τοῦ τριακονταετοῦς ὁμολόγου τῶν ΗΠΑ κινεῖται πλέον στό 5%, ἐνῷ οἱ Ἰάπωνες ἐπαναπατρίζουν τά κεφάλαιά τους ἀπό τήν Ἀμερική.

Τρίτον, σέ στρατηγικό ἐπίπεδο, οἱ ἀριθμοί στήν οἰκονομία εἶναι ἀμείλικτοι. Τό 2019 τά κέρδη τῶν ἐπιχειρήσεων ἦταν 20 δισ. εὐρώ περισσότερα ἀπό τά κέρδη ἀπό ἐργασία. Τό 2026 τά ἴδια κέρδη εἶναι περισσότερα κατά 36 δισ. εὐρώ ἀπό τά κέρδη τῆς ἐργασίας. 36 δισ.! Ἐνῷ σέ ὅ,τι ἀφορᾶ τά κέρδη τῶν ἐπιχειρήσεων καί τήν ἐσωτερική κατανομή τους, ἡ Κυβέρνηση φορολογεῖ ἐμμέσως καί μειώνει δραματικά τά κέρδη τῶν μικρομεσαίων ἐπιχειρήσεων («ἔχουμε τεράστιο τζίρο, ἀλλά ἐλάχιστο κέρδος», λένε στήν ἑστίαση) σέ σύγκριση μέ τά ἀνέγγιχτα κέρδη τῶν μεγάλων καί τῶν εἰσηγμένων στό Χρηματιστήριο. Τό 80% ἐκ τῶν ὁποίων κερδῶν «μεταναστεύει» ὡς μέρισμα σέ ξένες τράπεζες καί μειώνει τήν ἡμερήσια ρευστότητα (cash flow) τῶν κρατικῶν ταμείων.

Ἄν τά κάνουμε εἰκόνα ὅλα αὐτά, θά δοῦμε ἕναν ντελιβερά νά παίζει πιάνο στό μετρό, δεκάδες νέα παιδιά νά ἐργάζονται σαιζόν καί νά μένουν σέ ὑπόγεια πού δέν ἔχουν θέα, ζευγάρια μισθωτῶν πού δύσκολα τά φέρνουν βόλτα, ἐπαγγελματίες ἰδιοκτῆτες ταξί πού πρέπει νά ἀγοράσουν μέ τό ζόρι πανάκριβα ἠλεκτρικά αὐτοκίνητα, ἀγρότες πού χάνουν 1 δισ. εὐρώ ἀπό τά 4 δισ. τῶν ἐπιδοτήσεών τους ἐπειδή κάποιοι ἐπιτήδειοι, μέ τήν ὑψηλή ἐποπτεία τῆς πολιτικῆς, ἔκλεψαν 50 ἑκατομμύρια εὐρώ ἀπό τήν ΕΕ, ἐμπορικά νά βάζουν λουκέτο. Ἄν τά κάνουμε εἰκόνα, θά δοῦμε ὅτι λεφτά ὑπῆρχαν, ἀλλά τά ἅρπαξαν πάλι οἱ χρηματοδότες καί οἱ ὑποστηρικτές τοῦ κόμματος: ἐργολάβοι, θεσμικοί ἐπενδυτές, ἑταιρεῖες παροχῆς ὑπηρεσιῶν ἡμετέρων, ξένη διαπλοκή, τό νέο «φιλελεύθερο» μοντέλο.

Περνᾶ ὁ καιρός, τό κράτος προπληρώνει τό χρέος στό ΔΝΤ γιά νά εἶναι ὑπεύθυνο στίς ἑπόμενες γενεές, ἀλλά καθίσταται ἀνεύθυνο στίς παροῦσες καί ὁ ὑποψιασμένος λαός ψιθυρίζει τόν τίτλο ἑνός βιβλίου τῆς Λιλῆς Ζωγράφου: Ὑπάρχει «Μιά ζωή πού δέν ἔζησα!». Δεδομένου ὅτι οἱ ἀριθμοί ἐξακολουθοῦν νά εἶναι ἀποθαρρυντικοί, καθώς μέ αὐτούς τούς ρυθμούς ἀναπτύξεως θά συγκλίνουμε μέ τούς μισθούς τῆς ΕΕ σέ 20 χρόνια (ὁ κατώτατος εἶναι μικρότερος καί ἀπό τόν ἀντίστοιχο τοῦ 2009), καί δεδομένου ὅτι συντρέχουν προϋποθέσεις τέλειας παγκόσμιας οἰκονομικῆς καταιγίδας, ἄς κάνουμε τούς ὑπολογισμούς μας. Τό ἀποτέλεσμα τῶν ἐκλογῶν δέν θά δώσει σταθερότητα κατ’ ἀρχάς, ἀλλά τό μέγα θέμα εἶναι ποιός θά φταίει γι’ αὐτό. Οἱ ἀπαντήσεις δέν εἶναι τόσο προφανεῖς ὅσο φαίνονται. Καμμιά φορά ροκανίζουν τήν σταθερότητα οἱ ἴδιοι οἱ σημαιοφόροι της.