Περίεργες διαφοροποιήσεις στήν φρασεολογία τοῦ κ. Μητσοτάκη γιά τά ἑλληνοτουρκικά

ΜΙΑ περίεργη ἀλλαγή στήν φρασεολογία τοῦ Πρωθυπουργοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη σημειώνεται, ὅσον ἀφορᾶ στά ἑλληνοτουρκικά, κατά τήν συνέντευξη πού ἔδωσε στόν «Ant1» καί στόν Νῖκο Χατζηνικολάου, ἀπό τόν χῶρο τοῦ μετρό τῆς Θεσσαλονίκης.

Ἀνεφέρθη σέ «μία μεγάλη διαφορά» μέ τήν Τουρκία καί ὄχι σέ «μία καί μόνη» διαφορά, ὅπως καί ὁ ἴδιος ἔλεγε μέχρι σήμερα. Εἶπε συγκεκριμένως: «Ἡ Ἑλλάδα ἀναγνωρίζει ὅτι μέ τήν Τουρκία ἔχει μία μεγάλη διαφορά, ἡ ὁποία εἶναι ἡ ὁριοθέτηση ΑΟΖ καί ὑφαλοκρηπίδας στό Αἰγαῖο καί στήν Ἀνατολική Μεσόγειο, ἐνῷ ἡ Τουρκία ἐπιμένει, ὅπως τό κάνει καί ἐδῶ καί πολλά χρόνια, δέν εἶναι κάτι καινούργιο, νά βάζει καί πολλά ἄλλα θέματα στό τραπέζι τῶν συζητήσεων, τά ὁποῖα ἡ Ἑλλάδα δέν πρόκειται ποτέ νά δεχθεῖ νά συζητήσει».

Τήν διαφοροποίηση ἐπεσήμανε καί ὁ Γιῶργος Λακόπουλος στόν ἱστότοπο ieidiseis: «Γιά παράδειγμα, στά ἑλληνοτουρκικά, ὅπως στήν προηγουμένη συνέντευξη, ἔβαλε τό “ὡς” πρίν ἀπό τά 12 μίλια γιά τά ἑλληνικά χωρικά ὕδατα στό Αἰγαῖο –τώρα στή “μιά διαφορά” μέ τήν Τουρκία παρέλειψε τό “καί μόνη” καί μιλῶντας γιά τήν ὑφαλοκρηπῖδα, ξέχασε τή διατύπωση “τῶν νησιῶν’. Οἱ διπλωμάτες ἔχουν ἐπισημάνει τή διαφορά».

Ὑπενθυμίζεται ὅτι μόνιμο ζήτημα στίς τουρκικές διεκδικήσεις εἶναι ὁ διαμοιρασμός τοῦ Αἰγαίου, τόν ὁποῖο ἡ Ἄγκυρα ἀπαιτεῖ, προβάλλοντας τόν παράλογο ἰσχυρισμό, ὅτι τά νησιά δέν δικαιοῦνται ὑφαλοκρηπῖδος (καί κατ’ ἀκολουθίαν καί ΑΟΖ). Ταυτοχρόνως διά τοῦ γνωστοῦ casus belli θέλει νά ἐπιβάλλει τόν περιορισμό τῶν χωρικῶν ὑδάτων τῶν νησιῶν τοῦ ἑλληνικοῦ ἀρχιπελάγους στά ἕξι μίλια.

Εἶναι ὡς ἐκ τούτου θεμελιώδους σημασίας νά μήν παραλείπεται ἀπό τήν ἑλληνική πλευρά ἡ ἀναφορά στήν ὑφαλοκρηπῖδα τῶν νησιῶν, κάθε φορά πού γίνεται ἀναφορά στό ζήτημα τῆς ὁριοθετήσεως θαλασσίων ζωνῶν στό Αἰγαῖο καί τίς λοιπές θάλασσες ἐπί τῶν ὁποίων ἡ Τουρκία ἐγείρει ἀξιώσεις κυριαρχικῶν δικαιωμάτων.

Ἡ Ἀθήνα ἔχει καταστήσει σαφές ὅτι τό μόνο ζήτημα πού ἀναγνωρίζει καί θέτει πρός συζήτησιν, ἤ ἀκόμη καί πρός συζήτησιν στό Διεθνές Δικαστήριο τῆς Χάγης (ἐφ’ ὅσον ὑπάρξει τό σχετικό συνυποσχετικό) εἶναι αὐτό τῆς ὁριοθετήσεως ἀπορρίπτοντας ὅλες τίς ἄλλες τουρκικές αἰτιάσεις, πού ἀμφισβητοῦν ἀκόμη καί τήν Συνθήκη τῆς Λωζάννης ζητῶντας ἀποστρατιωτικοποίηση τῶν νησιῶν τοῦ ἀνατολικοῦ Αἰγαίου. Ὅταν λοιπόν ὁ Ἕλλην Πρωθυπουργός ἀναφέρεται στό ζήτημα αὐτό παραλείποντας νά χρησιμοποιήσει τήν λέξη «μόνη» μιλῶντας γιά τήν διαφορά μέ τήν Τουρκία, εὐλόγως ἐγείρονται ἐρωτήματα. Δέν εἶναι ἐπίσης νοητόν νά γίνονται ἀναφορές στό εὖρος τῶν χωρικῶν ὑδάτων, χωρίς νά ἀφήνεται τό περιθώριο ἐπεκτάσεώς τους πέρα ἀπό τά ἕξι μίλια πού εἶναι σήμερα.

Καί τοῦτο διότι, ἀσχέτως τοῦ τί θά γίνει στό τέλος, ἡ πρόθεσις ἐπεκτάσεως τῶν χωρικῶν ὑδάτων ἐπί τῇ βάσει τοῦ Διεθνοῦς Δικαίου τῆς Θαλάσσης, εἶναι ἕνα διαπραγματευτικό στοιχεῖο γιά τήν ἑλληνική πλευρά. Δέν δικαιολογεῖται λοιπόν καμμία «παραδρομή» καί καμμία παράλειψις λέξεως. Ἡ Ἑλλάς πρέπει νά τονίζει ὅτι διατηρεῖ τό δικαίωμα ἐπεκτάσεως τῶν χωρικῶν ὑδάτων της. Ὅτι ἀναγνωρίζει ὡς μόνη διαφορά μέ τήν Τουρκία τήν ὁριοθέτηση θαλασσίων ζωνῶν. Καί ὅτι δέν ἀναγνωρίζει τήν τουρκική ἀξίωση νά μήν ἔχουν τά νησιά ὑφαλοκρηπῖδα. Ἤδη ὑπάρχει τό κακό προηγούμενο τοῦ τουρκο-λιβυκοῦ μνημονίου, τό ὁποῖο ἀναγνωρίζει ἀκόμη καί στήν Κρήτη μόνον χωρικά ὕδατα ἕξι μιλίων. Καί μπορεῖ οἱ κυβερνητικοί μας ἀξιωματοῦχοι νά δηλώνουν ὅτι τό θεωροῦν παράνομο, στήν πράξη ὅμως ἀφήνουν τήν Τουρκία νά τό ἐφαρμόζει.