Ἀπό τό Ζάππειο ἕως τήν τελευταία ἀγροικία τοῦ Ἐλαιώνα, ἡ Ἀθήνα ἀπομακρύνεται ἀπό τήν παράδοση πού τήν διεμόρφωσε
Ἀπό τόν Μεταξᾶ ἕως τό κίνημα τῆς πετσέτας: Ἡ Ἑλλάς ἐπαναλαμβάνει τόν ἑαυτό της!
Ελευθέριος Σκιαδάς
Ἡ εἰρωνεία τῆς «Ἑστίας» πρός τήν Ἄγκυρα
Ελευθέριος Σκιαδάς
ΕΤΣΙ ξεκινοῦσε τό κατευόδιο τοῦ Γεωργίου Σουρῆ στόν Πρωθυπουργό Ἐλευθέριο Βενιζέλο πού εἶχε μεταβεῖ στό Παρίσι καί στό Λονδῖνο γιά διαπραγματεύσεις, ἐνῶ οἱ μάχες ἐμαίνοντο στήν Ἑλλάδα.
Ἄτιμος ἔστω πᾶς τοιοῦτος!
Ελευθέριος Σκιαδάς
ΜΕ ΤΙΣ ΤΕΣΣΕΡΕΙΣ αὐτές λέξεις κατεδίκαζε ἡ «Ἑστία» τό 1903 ὅποιον Ἕλληνα θά ἠρνεῖτο νά προστρέξει στήν καταστροφή καί τήν ἐξολόθρευση πού ὑφίστατο ὁ Ἑλληνισμός τῆς Μακεδονίας.
Ἡ κίνησις πού θά ἀκυρώσει αὐτοδικαίως κι ἐξ ὑπαρχῆς (ad initio) ὅλες τίς ἄλλες πρόνοιες τῆς τουρκικῆς Ἐθνοσυνελεύσεως, casus belli, ὑφαλοκρηπῖδα, ΑΟΖ, ἐναέριο χῶρο
Τό Σαββατοκύριακο ἦταν εἰδησεογραφικῶς ἐνδιαφέρον. Ὁ Εὐάγγελος Βενιζέλος ἐπετέθη μέ κομψό τρόπο στόν εἰσαγγελέα τοῦ Ἀρείου Πάγου Κωνσταντῖνο Τζαβέλλα, στό συνέδριο τῆς Ἕνωσης Ἑλλήνων Ποινικολόγων, λέγοντας ὅτι δέν ἔπρεπε νά συντάξει τήν διάταξη γιά τίς ὑποκλοπές καθώς συνέτρεχε στό πρόσωπό του λόγος ἐξαιρέσεως.
Κινδύνους γιά τήν ἑλληνική οἰκονομία ἐντοπίζει ὁ οἶκος Fitch, ὁ ὁποῖος διετήρησε, σέ χθεσινή του ἀνακοίνωση, ἀμετάβλητη τήν ἀξιολόγησή του στό «BB».
Παλαιότερα συμηθίζαμε νά λέμε ὅτι ἡ Ἑλλάς ἀκολουθεῖ τήν Εὐρώπη μέ ἀρκετή καθυστέρηση. Νά, ὅμως, πού στό θέμα τοῦ λαϊκισμοῦ καί τοῦ κατακερματισμοῦ τῶν πολιτικῶν δυνάμεων κινηθήκαμε μέ ἀξιοζήλευτη ταχύτητα καί… τούς προλάβαμε!
Ο ΚΟΣΜΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΤΑ ΜΑΥΡΑ
Bloomberg: Ἡ Ἄγκυρα νομοθετεῖ τίς διεκδικήσεις της εἰς βάρος τῆς Ἑλλάδος στίς θαλάσσιες ζῶνες τοῦ Αἰγαίου καί τῆς ἀνατολικῆς Μεσογείου
Ζοῦμε τήν παρακμή τοῦ πολιτικοῦ μας συστήματος.
Λονδῖνο.- Μπορεῖ οἱ ἐκλογές πού διεξήχθησαν προχθές στό Ἡνωμένο Βασίλειο νά ἦσαν δημοτικές-περιφερειακές, ὅμως δείχνουν τήν τροπή πού ἔχουν λάβει τά πράγματα καί μᾶλλον προδιαγράφουν τό ἀποτέλεσμα τῶν βουλευτικῶν ἐκλογῶν τοῦ 2029, κατά τίς ὁποῖες ἡ ταυτοτική Δεξιά φαίνεται νά καταλαμβάνει τήν πρώτη θέση ὑποσκελίζοντας τά παραδοσιακῶς ἰσχυρά κόμματα τῶν Συντηρητικῶν καί τῶν Ἐργατικῶν, οἱ πολιτικές τῶν ὁποίων εἶχαν σχεδόν ὁμογενοποιηθεῖ.



