Τό φονικό κομματικό ἔρεβος τῶν “Ὁμοσπονδιῶν”

Συγκλονιστική ἡ Ὀλυμπιονίκις Μαρία Μπεκατώρου…

… ἡ ὁποία βρῆκε τό θάρρος καί τήν δύναμη καί ἀφηγήθηκε δημοσίως τήν κακοποίηση τήν ὁποία ὑπέστη ἀπό «παράγοντα» τῆς Ὁμοσπονδίας Ἱστιοπλοΐας.

«Κάποια στιγμή, ὅπως μιλούσαμε μέ τόν Χ, γύρισε καί μέ φίλησε. Ἐγώ πάγωσα, δέν ἤξερα πῶς νά ἀντιδράσω, δέν περίμενα ποτέ νά κάνει μία τέτοια κίνηση. Γιά μένα ὁ Χ ἀντιπροσώπευε τό πατρικό πρότυπο, ἦταν ἕνας ἄνθρωπος πού ἐπί τέλους δέν μᾶς πολεμοῦσε μέσα στήν Ὁμοσπονδία καί ἤθελε τό καλό μας, σκέφτηκα. Συνέχισα νά προχωρῶ μέ ταχύτερο ρυθμό, κάνοντας πώς δέν κατάλαβα ὅτι συνέβη, ἄν καί τοῦ τό ἀνέφερα, λέγοντάς του ὅτι δέν περίμενα ποτέ μία τέτοια κίνησή του. Φτάνοντας στό ξενοδοχεῖο μας, στό ἀσανσέρ, πρίν πάει στό δωμάτιό του, μοῦ ζήτησε νά τόν ἀκολουθήσω. Ἐγώ ἀρνήθηκα καί πῆγα νά κλείσω τήν πόρτα. Ἐκεῖνος πάντα εὐγενικά καί μέ χαμόγελο μέ ρώτησε ἄν τόν φοβᾶμαι καί τότε τοῦ ἀπάντησα πώς ὄχι, ἀλλά ὅτι δέν ὑπῆρχε λόγος νά πάω μαζί στό δωμάτιό του. Ἐκεῖνος, προσπαθώντας νά μέ πείσει, μέ διαβεβαίωσε ὅτι δέν πρόκειται νά κάνει κάτι ἐρωτικό, ἁπλά νά συζητήσουμε. Ἤξερε ὅμως πῶς νά μοῦ μιλήσει καί πῶς νά μέ ἠρεμήσει καί νά μέ κάνει νά ρίξω τίς ἄμυνές μου. Καί ὅταν αὐτό ἔγινε, τότε ἄρχισε νά ἀσελγεῖ εἰς βάρος μου. Προσπάθησα νά τόν ἀπωθήσω, νά τοῦ δείξω ὅτι δέν ὑπάρχει ἀμοιβαία ἐπιθυμία, θεωρώντας ὅτι θά τό σεβαστεῖ»…

Ἡ ἀθλήτρια περιέγραψε ἐν συνεχείᾳ ἀναλυτικά τήν κακοποίηση, τήν ὁποία ὑπέστη καί ἀκολούθως συνέχισε τήν «ἐξομολόγηση». «Δέν μποροῦσα νά διαχειριστῶ αὐτό τό συναίσθημα καί δέν μποροῦσα νά τό μοιραστῶ μέ τήν ὁμάδα μου, γιατί μπορεῖ νά μᾶς δίχαζε. Ἡ ὁμάδα μας, πού συμπεριλάμβανε καί τήν ἀνδρική, βρισκόταν πάντα σέ ἕνα λεπτό σχοινί ἰσορροπίας καί δέν ὑπῆρχαν δυνατοί δεσμοί πού θά μποροῦσαν νά μέ κάνουν νά μιλήσω ἀνοιχτά. Ὁ δέ προπονητής μας ἦταν 25 χρόνων, ἀρκετά συναισθηματικός καί ἄπειρος σέ θέματα διαχείρισης κρίσεων. Ἐπίσης, τότε, δέν εἴχαμε κάποια συνεργασία μέ ἀθλητική ψυχολόγο καί φυσικά δέν θά μιλοῦσα ποτέ στούς γονεῖς μου, γιατί θά μέ σταμάταγαν ἀπό τήν ἱστιοπλοΐα. Στό μικρό καί ἀθῶο μυαλό μου ἡ μόνη λύση ἦταν νά σιωπήσω καί νά κάνω ὅτι δέ συνέβη τίποτα. Ἔκλαψα πολύ, καί ὅταν ξύπνησα ἄρχισα μία παράσταση πού ἔληξε μέχρι καί πρίν ἀπό λίγο καιρό»…

Δέν ὑπάρχει χειρότερο ἔγκλημα στόν ἀθλητισμό ἀπό τήν ἐκμετάλλευση τῆς ἰσχύος σου ὡς «παράγων», ὅταν γνωρίζεις καλά ὅτι ἔχεις νά κάνεις μέ ψυχές οἱ ὁποῖες ἔχουν θέσει στόχους, ἐπί τῶν ὁποίων ἐσύ, ὁ «ἰσχυρός», προσπαθεῖς νά χτίσεις τό βρώμικο σχέδιό σου. Καί δέν ὑπάρχει μεγαλύτερη «ξεφτίλα» (εἶναι ἡ μόνη λέξη πού ταιριάζει) γιά ἕναν ἄνδρα, ἀπό τό νά προχωρεῖ σέ μιά τέτοια ἐνέργεια, ἀσελγώντας μέ δόλο καί βία σέ ἕνα ἄτομο πού γνωρίζει ὅτι τό πιό πιθανό εἶναι «νά κρατήσει τό στόμα του κλειστό». Περιμένουμε ἀπό τήν ἀθλητική ἡγεσία (κυρίως ἀπό τόν Γιῶργο Μαυρωτᾶ) νά βρεῖ, νά κατονομάσει καί νά ἐξαφανίσει αὐτόν τόν ἀλήτη. Καί κάποια στιγμή νά τεθεῖ τέρμα στό κομματικό κατεστημένο τῶν «Ὁμοσπονδιῶν».