Τό ἀδιέξοδο τοῦ πολέμου στόν Περσικό Κόλπο

Σέ Αδιέξοδο ἔχουν ὁδηγηθεῖ, τόσο ὁ πόλεμος τῆς Οὐκρανίας ὅσο καί ἡ σύγκρουσις στόν Περσικό Κόλπο

Καί ἐνῷ ὁ πόλεμος στήν Οὐκρανία κληροδοτήθηκε στόν Τράμπ ἀπό τήν ἄφρονα διακυβέρνηση Τζό Μπάιντεν – Κάμαλα Χάρρις, ἡ κατάστασις στήν Μέση Ἀνατολή εἶναι 100% δημιούργημα τοῦ ἰδίου.

Τό ἐάν παρεπλανήθη ἀπό τό Ἰσραήλ ἤ ἐάν εἶχε ἐσφαλμένες ἐκτιμήσεις ὡς πρός τήν ἐπιβιωσιμότητα τοῦ καθεστῶτος τῆς Τεχεράνης, οὐδεμίαν σημασίαν ἔχει. Ὁ Πρόεδρος τῶν ΗΠΑ δέν ἐπιτρέπεται οὔτε νά παραπλανᾶται οὔτε νά ἀποδέχεται ἐσφαλμένες ἐκτιμήσεις. Ἀκόμη περισσότερο ὅμως, δέν ἐπιτρέπεται νά λειτουργεῖ παρορμητικά καί μέ τίς δηλώσεις του νά ἐπιδεινώνει τήν κατάσταση.

• Tοῦ Εὐθ. Π. Πέτρου

Δέν εἴμεθα εἰς θέσιν νά γνωρίζουμε σέ ποιάν ἀκριβῶς φάση μπορεῖ νά εὑρίσκεται τό πυρηνικό πρόγραμμα τῆς Τεχεράνης, γιά τήν καταστολή τοῦ ὁποίου ὑποτίθεται ὅτι ἀνελήφθησαν οἱ τελευταῖες κοινές ἀεροπορικές ἐπιχειρήσεις τῶν ΗΠΑ καί τοῦ Ἰσραήλ κατά τοῦ Ἰράν. Λίγους μῆνες πρίν τίς ἐπιχειρήσεις αὐτές, ὁ ἴδιος ὁ Πρόεδρος Τράμπ διαβεβαίωνε ὅτι τό πρόγραμμα ἔχει καταστραφεῖ ἀπό τά βαρέα βομβαρδιστικά Β-2 μέ τίς βόμβες βαθείας διεισδύσεως GBU-57 Massive Ordnance Penetrator πού ἔπληξαν τίς πυρηνικές ἐγκαταστάσεις τῆς μεσοανατολικῆς χώρας. Πότε ἔλεγε τήν ἀλήθεια; Πότε ἤξερε τί ἔλεγε;

Αὐτές οἱ ἀντιφατικές δηλώσεις ἀπετέλεσαν τό πρῶτο πλῆγμα γιά τήν ἀξιοπιστία του. Ἀκολούθησαν πολλές ἀκόμη ἀντιφατικές δηλώσεις, οἱ ὁποῖες ἔδειξαν, ἄν μή τι ἄλλο, ὅτι ὁ Πρόεδρος τῶν ΗΠΑ εἴτε δέν ἔχει συναίσθηση τῆς πραγματικότητος εἴτε σκοπίμως παραπλανᾶ τόν κόσμο.
Ἡ ἀρχή ἔγινε μέ τήν προσδοκία καταρρεύσεως τοῦ θεοκρατικοῦ καθεστῶτος, ὅταν ἐξολοθρεύθη ὁ ἀνώτατος ἡγέτης του Ἀγιατολλάχ Ἀλῆ Χαμενεΐ. Τώρα καί ἐνῷ τό καθεστώς ἔχει ἀποδείξει τήν ἀντοχή του, κάποιοι (εἴμεθα βέβαιοι πώς εἶναι κατευθυνόμενοι) ὁμιλοῦν γιά «ἤπιο πραξικόπημα» καί ἀνατροπή τῆς καταστάσεως στήν Τεχεράνη. Κάτι τέτοιο μπορεῖ νά τό πιστεύουν οἱ ἐρευνητές κάποιων ἰνστιτούτων πού δέν ἔχουν δεῖ τό Ἰράν οὔτε στόν χάρτη, ἀλλά ὄχι καί ὁ ἡγέτης τῆς ὑπερδυνάμεως πού δαπανᾶ τεράστια ποσά γιά πληροφορίες.

Κατ’ ἀρχήν, οἱ Ἰρανοί δέν εἶναι ἤπιοι ἄνθρωποι. Ἄν ἀποφασίσουν νά συγκρουσθοῦν, τό κάνουν μέ ἐξαιρετική βιαιότητα. Συνεπῶς ἐάν κάποιοι θελήσουν νά ἀνατρέψουν τό καθεστώς, θά γίνει ἐμφύλιος πόλεμος. Ἀλλά, ὑπό τίς παροῦσες συνθῆκες καί μέ τήν ἐξωτερική ἀπειλή σέ ἐξέλιξη, ἀκόμη καί οἱ ἀντιφρονοῦντες, πού ἀπορρίπτουν τό καθεστώς τῶν μουλάδων, ἔχουν συσπειρωθεῖ γύρω ἀπό τήν κυβέρνηση τῆς χώρας τους. Καλή ἤ κακή, εἶναι ἡ κυβέρνησίς τους, οἱ δέ Ἀμερικανοί εἶναι ὁ ἐχθρός πού ἔχει συμμαχήσει μέ τό Ἰσραήλ, τό ὁποῖο εἶναι μισητό γιά τό σύνολον σχεδόν τῶν Ἰρανῶν. Ὄχι μόνον γιά τούς ὑποστηρικτές τῶν μουλάδων.

Δέν τό λέμε μόνο ἐμεῖς. Ὁ ἡγέτης τῆς ἀντιπολιτεύσεως στό Ἰσραήλ, ὁ Γκάντι Ἀϊζενκότ, πρώην ἀρχηγός τῶν δυνάμεων ἀμύνης τῆς χώρας, πού ὅλα δείχνουν ὅτι θά διεκδικήσει μέ πολλές ἀξιώσεις τήν πρωθυπουργία τῆς χώρας τό φθινόπωρο, εἶπε: «Τό Ἰράν εἶναι μιά χώρα ὀγδόντα φορές μεγαλύτερη ἀπό τό Ἰσραήλ, μέ περίπου 92 ἑκατομμύρια κατοίκους. Ὅποιος πίστευε ὅτι τό ἰρανικό καθεστώς θά μποροῦσε νά ἀντικατασταθεῖ μέ στρατιωτική ἰσχύ, ἦταν ἀποκομμένος ἀπό τήν πραγματικότητα, ἄσχετος μέ τήν Ἱστορία καί ἄσχετος μέ τό ἴδιο τό Ἰράν. Φυσικά, εὐχόμουν ἐκεῖνο τό βάναυσο καθεστώς νά ἐξαφανιστεῖ. Ἀλλά τό νά πιστεύει κανείς ὅτι θά μποροῦσε νά ἀντικατασταθεῖ ἐγκαθιστῶντας ἕνα ἄτομο, ἤ μέ λίγες χιλιάδες Κούρδους μαχητές, εἶναι ἐντελῶς μή ρεαλιστικό».

Προφανῶς καί ξέρει κάτι παραπάνω καί ἀπό τόν Τράμπ καί ἀπό αὐτούς πού τόν συμβουλεύουν. Τό δεύτερο σημαντικό ζήτημα στό ὁποῖο ὁ Πρόεδρος Τράμπ ἀποδεικνύεται ἀνακόλουθος εἶναι ἡ διέλευσις τῶν Στενῶν τοῦ Ὁρμούζ. Πρίν σχολιάσουμε περαιτέρω, νά ὑπενθυμίσουμε ὅτι πρίν τίς ἀμερικανοϊσραηλινές ἐπιθέσεις κατά τοῦ Ἰράν ζήτημα ἐλευθερίας τῆς ναυσιπλοΐας στό Ὁρμούζ δέν ὑπῆρχε. Ὁ ἴδιος ὁ Τράμπ τό δημιούργησε καί τό γεγονός αὐτό δέν μπορεῖ νά συγκαλυφθεῖ ἀπό τίς κραυγές διά τῶν ὁποίων σχολιάζει τήν κατάσταση.

Τέλος, ὅσον ἀφορᾶ στό πυρηνικό πρόγραμμα, τίς τελευταῖες ἡμέρες συζητεῖται ἐνδεχόμενο ἀμερικανικό πλῆγμα κατά τῆς ὑπογείας ἐγκαταστάσεως Pickaxe Mountain, κοντά στό βιομηχανικό συγκρότημα τῆς Νατάνζ. Τό ἐρώτημα ὅμως δέν εἶναι ἄν οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες μποροῦν νά προσβάλουν καί νά καταστρέψουν ὁλοσχερῶς αὐτές τίς ἐγκαταστάσεις. Εἶναι ἄν μποροῦν νά ἐπιτύχουν τόν ἐπιδιωκόμενο πολιτικό καί στρατηγικό σκοπό. Ἡ ἱστορία τῶν πολέμων ἀποδεικνύει ὅτι ἡ ἐπιχειρησιακή ἐπιτυχία δέν ταυτίζεται κατ’ ἀνάγκην μέ τήν στρατηγική νίκη. Ἡ καταστροφή ἑνός στόχου ὑψηλῆς ἀξίας δέν συνεπάγεται αὐτομάτως μεταβολή τῆς πολιτικῆς συμπεριφορᾶς τοῦ ἀντιπάλου οὔτε ἐξάλειψη τῆς στρατηγικῆς ἀπειλῆς. Καί τό καθεστώς τῆς Τεχεράνης μᾶς ἔχει πείσει ὅτι νά ὑποχωρήσει δέν πρόκειται. Συνεπῶς τό ἀδιέξοδο παραμένει.