Τά δακτυλίδια ξεθωριάζουν

Ἡ ζωή πάει μπροστά μέ ρήξεις, ὄχι μέ γενόσημα

Η Ηττα τοῦ Πρωθυπουργοῦ τῆς Οὑγγαρίας Ὀρμπάν καί ἡ ἀνάρρηση τοῦ ἐλπιδοφόρου Μαγιάρ στό ἀξίωμα ἀναγνώστηκε ὡς συνήθως βιαστικά στήν χώρα μας. Καί μέ γεωπολιτικά κριτήρια καί μέ ἰδεολογικά κριτήρια. Μέ γεωπολιτικά γιατί πανηγυρίστηκε ὡς μιά ἀπώλεια γιά τόν Πούτιν. Μέ ἰδεολογικά γιατί θεωρήθηκε ὡς ἧττα τῆς ταυτοτικῆς Δεξιᾶς. Δέν πρόκειται οὔτε γιά τό ἕνα οὔτε γιά τό ἄλλο. Ἰδεολογικά ὁ Μαγιάρ ἔχει ἰσχυρότατες ἐπιφυλάξεις γιά τήν παράνομη μετανάστευση, παρόμοιες μέ τοῦ Ὀρμπάν. Γεωπολιτικά θέλει μέν ἐπαναπροσέγγιση μέ τήν ΕΕ καί ρίχνει γέφυρες γιά νά μήν δεσμεύονται κοινοτικά κονδύλια γιά τήν χώρα του, ἀλλά ἡ προεκλογική ρητορεία του δέν διακρίθηκε γιά ἀντιρωσσικούς τόνους. Μεγάλο μέρος τοῦ παλαιοῦ ἐκλογικοῦ ἀκροατηρίου τοῦ Ὀρμπάν εἶναι ψηφοφόροι του ἄλλως τε. Ἀπό ἐκεῖ καί πέρα, ὅλα θά κριθοῦν στήν πράξη βεβαίως.

Τό ἐνδιαφέρον εἶναι πώς στόν νέο Πρωθυπουργό δόθηκε μέ βάση τό Σύνταγμα εὐρεῖα πλειοψηφία 2/3 γιά θεσμικές μεταβολές. 138 ἕδρες στίς 199. Ἤτοι λαϊκή πλειοψηφία γιά λαϊκή συνταγματική ἀναθεώρηση. Καμμία σχέση μέ τά δικά μας «κόλπα».

Τό μέγα δίδαγμα πού προκύπτει ἀπό τήν ἐκλογή τοῦ Μαγιάρ ὅμως εἶναι ἡ ἀνανέωση τῆς εὐρωπαϊκῆς ταυτοτικῆς Δεξιᾶς καί ἡ μετεξέλιξή της σέ μοντέρνο ρεῦμα. Ὁ Μαγιάρ ἦταν μέλος τοῦ κόμματος τοῦ Ὀρμπάν, εἶχε τήν ἀφίσα του στό νεανικό του δωμάτιο τό 2010, ὅταν ἐξελέγη, ἐνῷ εἶχε νυμφευθεῖ τήν ὑπουργό Δικαιοσύνης τῆς κυβερνήσεως κυρία Βάργκα, τήν ὁποία ὅμως χώρισε ὅταν ἀποπέμφθηκε κατηγορούμενη γιά θέματα διαφθορᾶς. Ὁ Μαγιάρ τό 2023 καί ἐνῷ τά σημάδια φθορᾶς τοῦ Ὀρμπάν μετά ἀπό 16ετῆ θητεία ἄρχισαν νά γίνονται ἐμφανῆ ἔκανε τήν μεγάλη ρήξη. Ἔφυγε ἀπό τήν γερασμένη πλέον ΝΔ τῆς Οὑγγαρίας καί ἵδρυσε μιά δική του συντηρητική παράταξη ἀπ’ ἀρχῆς. Μιά παράταξη πού δέν βαρύνεται μέ πελατειακό κράτος, διαφθορά κ.λπ. Ἡ ἀπόφαση νά βγεῖ ἀπό τό μαντρί δέν ἦταν εὔκολη, ἀλλά ἡ κοινωνία ἦταν ὥριμη. Τοῦ ἔδωσε ἀμέσως 30% στίς εὐρωεκλογές τοῦ 2024.

Ἡ Ἰταλίδα Πρωθυπουργός Μελόνι, πού πρώτη χάραξε αὐτόνομη πορεία φεύγοντας ἀπό τό Forza Italia τοῦ Μπερλουσκόνι, ταλαιπωρήθηκε περισσότερο ἀπό τά τρία χρόνια τοῦ Μαγιάρ γιά νά ἐπικρατήσει. Χρειάστηκε ἐννέα. Ἀλλά καί ὁ Μαγιάρ καί ἡ Μελόνι, πού ἀποσχίστηκαν ἀπό τά γενέθλια κόμματά τους, καί ὁ Φάρατζ καί ἡ Λέ Πέν καί ἡ ἡγέτις τοῦ AfD κέρδισαν κάτι ἀνεκτίμητο: ἀποδεσμεύτηκαν ἀπό συσχετισμούς, οἰκόσημα καί παραλυτικές ἰσορροπίες. Θά ἐπιτύχουν ἤ θά ἀποτύχουν μέ τούς ὅρους τους. Ὄχι σέ ναρκοθετημένο περιβάλλον. Στήν Ἑλλάδα, ὁ μόνος πού δοκίμασε αὐτό τό ὑπόδειγμα ἦταν ὁ Ἀντώνης Σαμαρᾶς τό 1993, πολύ-πολύ πρόωρα.

Σέ μιά ἐποχή πού στήν πατρίδα μας τό μέγα θέμα εἶναι ἄν τυχόν θά ὑπάρξει ἀλλαγή ἐν πτήσει στήν ΝΔ ἤ ὄχι, ἡ Οὑγγαρία μᾶς λέει μαζί μέ τήν Ἰταλία, τήν Γερμανία, τήν Γαλλία, τήν Κύπρο, τήν Μεγάλη Βρεταννία καί ἄλλες χῶρες πώς ὑπάρχει καί ἐναλλακτική. Ὑπάρχει καί ἄλλος δρόμος. Πιό δύσκολος, πιό ἀνηφορικός, ἀλλά ὑπέροχα ἀξιοκρατικός. Ἡ ζωή πάει μπροστά μέ ρήξεις. Ὄχι μέ γενόσημα. Καιρός νά μελετήσουμε καλύτερα αὐτό τό ὑπόδειγμα. Τά δακτυλίδια ξεθωριάζουν.