Τά χρόνια πού ὁ ἀθλητισμός δέν ἦταν ἀμειβόμενος

Διαφωνῶ μέ τόν χαρακτηρισμό «ὁ γηραιότερος ὀλυμπιονίκης», μέ τόν ὁποῖο τά περισσότερα μέσα ἐνημερώσεως ἀποχαιρέτησαν χθές τόν σπουδαῖο ἀθλητή καί ἄνθρωπο Γιῶργο Ρουμπάνη.

Ὁ προσήκων χαρακτηρισμός εἶναι «Ὁ μεγαλύτερος σέ ἡλικία». Ἐπειδή, μιμούμεθα τούς Ἄγγλους, πού μέ τήν λέξη old ἐννοοῦν παλαιός, γηραιός, γερασμένος, πολυκαιρισμένος, ξεχνοῦμε ὅτι στά ἑλληνικά ἔχουμε πολλές λέξεις καί σχήματα, προκειμένου νά χαρακτηρίσουμε ἕναν ἄνθρωπο, ὁ ὁποῖος ἔχει ζήσει περισσότερα χρόνια ἀπό τό προσδόκιμο ὅριο ἡλικίας.

Τά παιδιά τῆς μετεμφυλιακῆς Ἑλλάδος ἀκούσαμε τό ὄνομα «Ρουμπάνης» πρίν πᾶμε στό νηπιαγωγεῖο. Θυμᾶμαι ὅτι ὁ πατέρας μας πανηγύριζε ὄχι μόνον γιά τήν διάκριση τοῦ Ρουμπάνη στήν Μελβούρνη, ὅπου κατετάγη τρίτος καί κέρδισε τό χάλκινο μετάλλιο, ἀλλά καί ἐπειδή ὁ ὀλυμπιονίκης καταγόταν ἀπό τήν Ἀρκαδία!

Ὁ Ρουμπάνης, πού ἀποθεώθηκε ἀπό τίς χιλιάδες Ἑλλήνων μεταναστῶν καθώς ἀνέβαινε στό βάθρο τῶν νικητῶν, ἦταν ἀθλητής τοῦ Πανελληνίου καί εἶχε διαδεχθεῖ στά πρωτεῖα τόν ἐπίσης ἱκανώτατο ἐπικοντιστή τοῦ Ἐθνικοῦ Κάρολο Παπούλια. Ἔφθασε τό πανελλήνιο ρεκόρ στά 4,60 μ. (1958) καί τό κατέρριψε ὁ μετέπειτα παγκόσμιος ρέκορντμαν Χρῆστος Παπανικολάου μέ 4.63μ. στό Παναθηναϊκό Στάδιο.

Ὁ πατέρας του, Σάββας Ρουμπάνης, ἦταν γυμναστής καί ὁ ἀδελφός του Ἀριστείδης ἱκανώτατος ἀκοντιστής καί στήν συνέχεια καλαθοσφαιριστής, μέλος τῆς μεγάλης ὁμάδας τοῦ Πανελληνίου τήν δεκαετία τοῦ ’50.

Πρῶτος του Σύλλογος ἦταν ὁ Παναθηναϊκός, στόν ὁποῖο ἀνῆκε ὅταν κατέλαβε τήν ἕκτη θέση στό Εὐρωπαϊκό Πρωτάθλημα τοῦ 1954 στήν Βέρνη, μέ 4.30μ. Ἡ ἐπίδοση ἐκείνη τοῦ ἐξασφάλισε ἕνα εἶδος «ὑποτροφίας» στίς ΗΠΑ, ὑπό τίς ὁδηγίες τοῦ σπουδαίου προπονητοῦ Πέιτον. Ὅπως ἔχει δηλώσει ὁ ἴδιος, ἔφυγε «μέ δύο κοστούμια δανεικά ἀπό τόν Σπῦρο Σκούρα», πρόεδρο τοῦ Πανελληνίου, τοῦ «Συλλόγου τῶν ὀλυμπιονικῶν», στόν ὁποῖο εἶχε μετεγγραφεῖ. Εἶχε μαζέψει καί κάποια χρήματα ἀπό τόν Στρατό, ὅπου ὑπηρέτησε ὡς δόκιμος, καί μετέβη στήν Καλιφόρνια. Ὡς διακεκριμένος ἀθλητής ἐπελέγη ἀπό τό Πανεπιστήμιο UCLA.

«Περισσότερο μέ βοήθησε στή σφυρηλάτηση τοῦ χαρακτήρα του καί τοῦ κορμιοῦ μου ἡ ἐργασία μου σέ ἕνα ἀρτοποιεῖο, παρά οἱ προπονήσεις στό στάδιο!» εἶχε δηλώσει ὁ Ἀρκάς πρωταθλητής.

Τό 1956 πέρασε στό πάνθεον τῶν ὀλυμπιονικῶν, μέ τήν κατάκτηση τοῦ ἱστορικοῦ χάλκινου Ὀλυμπιακοῦ μεταλλίου στήν Μελβούρνη, μέ ἅλμα στά 4.50, ἔπειτα ἀπό ἀγῶνα 11 ὡρῶν μέ τούς Ἀμερικανούς Μπόμπ Ρίτσαρντς, Μπόμπ Γκουτόβσκι καί Τζόρτζ Μάτος. Ἡ πολύωρη διαδικασία τόν ἐξήντλησε καί μεταφέρθηκε μετά τόν ἀγῶνα στό νοσοκομεῖο.

Μέσα σέ λίγες ὧρες δέχθηκε τηλεγραφήματα ἀπό τόν Βασιλέα Παῦλο, τόν Πρωθυπουργό Κωνσταντῖνο Καραμανλῆ καί τούς πολιτικούς ἀρχηγούς, ἐνῷ στήν ἐπιστροφή τόν περίμεναν χιλιάδες λαοῦ στό ἀεροδρόμιο.

Φυσικά, ἔγινε «πρόσωπο τῆς χρονιᾶς» καί ἡ φωτογραφία του φιλοξενήθηκε σέ ὅλα τά ἑλληνικά καί ξένα ἔντυπα τῆς ἐποχῆς.

«Ὁ Κωνσταντῖνος Καραμανλῆς εἶπε στόν ἀρχηγό τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων νά φροντίσει ὥστε νά μοῦ δοθεῖ ὁ βαθμός τοῦ Συνταγματάρχη καί νά ἐπισπευσθοῦν οἱ διαδικασίες γιά νά γίνω Στρατηγός. Καί γυρίζει ὁ πατέρας μου καί τοῦ ἀπαντᾶ: “Αὐτό ἀποκλείεται, πρόεδρε. Τά παιδιά γυμνάζονται γιά τόν ἀθλητισμό καί τήν ὑγεία τους. Ὁ ἀθλητισμός εἶναι βιολογική ἀνάγκη καί πολιτισμός”. Ἔτσι μεγαλώσαμε ἐμεῖς…» εἶχε πεῖ σέ μιά συνέντευξή του.

Ἄλλες ἐποχές, ἄλλοι ἄνθρωποι. Αἰωνία ἡ μνήμη…