Τά ἀγόρια σας πρέπει νά ἀγαποῦν καί νά σέβονται

Γονεῖς, μάθετε τά ἀγόρια σας νά ἀγαποῦν καί νά σέβονται.

Νά ξεκαθαρίσω ὅτι δέν συμφωνῶ μέ τόν ὅρο «γυναικοκτονία». Ἀλλά οὐδείς μπορεῖ νά ἀρνηθεῖ ὅτι οἱ γυναῖκες εἶναι ἐκεῖνες πού γίνονται συνήθως θύματα τῆς βίας τῶν ἀνδρῶν. Ποτέ δέν μοῦ ἄρεσαν οἱ σκηνές ἐκεῖνες τῶν παλαιῶν ἑλληνικῶν ταινιῶν, ὅπου ὁ ἄνδρας «ἔριχνε τά χαστούκια του» καί ἡ γυναῖκα ὁρισμένες φορές «τά ἀπολάμβανε».

Θυμᾶμαι, ἐπίσης, μικρός, πού στά καλοκαιρινά γλέντια, ὅπου μαζεύονταν συγγενεῖς καί φίλοι καί ὁ οἶνος ἦταν ἄφθονος καί ἄκρατος, τό τραγούδι πού τραγουδοῦσαν ἐν χορῷ οἱ «σερνικοί» τῆς μεγάλης συντροφιᾶς ἦταν τό «Εἶμαι ἄντρας καί τό κέφι μου θά κάνω καί θά φέρω καί μιά βόλτα παραπάνω» καί στό πιό ἐλαφρό τό «Φιρί-φιρί τό πᾶς καί θά σοῦ τίς βρέξω, φιρί-φιρί τό πᾶς, τό ξύλο θά τό φᾶς». Καί οἱ γυναῖκες ὄχι μόνο τά ἄκουγαν αὐτά ἀπαθεῖς ἀλλά κάποιες τά χόρευαν κιόλας!

Μεγάλωσα, λοιπόν, σέ μία κοινωνία ὅπου ἡ γυναῖκα εἶχε σχεδόν ἀποδεχθεῖ τήν ἄσκηση –μερικῆς ἔστω– βίας ἀπό τόν ἄνδρα. Εὐτυχῶς, ὅμως, στό σπίτι ὑπῆρχε τό πιάνο καί τό ράδιο-πικάπ καί, μέσῳ τῆς μουσικῆς καί τῶν ἀκουσμάτων, πέρασα σέ ἕναν διαφορετικό κόσμο. Καί εἶναι εὐχῆς ἔργον τό ὅτι ἐμεῖς, ἡ γενιά τῶν μεγάλων ἀλλαγῶν, μεγαλώσαμε μέ τά τραγούδια καί τούς στίχους τῶν μπουάτ, τοῦ Σαββόπουλου, τοῦ Λουκιανοῦ, τῶν Μπήτλς, τῆς Τζόαν Μπαέζ, τοῦ Μπόμπ Ντύλαν. Τραγούδια κατά τῆς βίας καί τῶν πολέμων, τραγούδια πού ὑμνοῦσαν τόν ἔρωτα καί τίς ἀνθρώπινες σχέσεις.

Ἀποδίδω μεγάλη σημασία στά μουσικά ἀκούσματα μέ τά ὁποῖα μεγαλώνει ἕνα ἀγόρι. Καί δέν θέλω κάν νά σκεφθῶ τί στήν εὐχή μπορεῖ νά προκύψει ἀπό τήν σημερινή στιχουργική στήν ὁποία ἀρμενίζουν οἱ τρυφερές ἡλικίες, πού μεγαλώνουν σέ ἕναν κόσμο γεμᾶτο βία ἀλλά καί μέ τήν εἰκόνα, συνήθως σκληρή, νά κυριαρχεῖ καί νά διαμορφώνει τό συναίσθημα καί τήν διάθεση. Θά ἤθελα, ἐπίσης, ὡς δημοσιογράφος νά συστήσω στίς κυρίες οἱ ὁποῖες διαφεντεύουν τίς ἐκπομπές «κοινωνικῆς κριτικῆς» (ἔτσι ἔλεγαν τό κουτσομπολιό οἱ κουτσομπόλες, σέ μία προσπάθεια νά ἐξωραΐσουν τό βίτσιο τους) νά προσέχουν πολύ ποιόν «βγάζουν στόν ἀέρα», πρίν οἱ Ἀρχές ἐξιχνιάσουν κάποιο στυγερό ἔγκλημα. Μᾶς ἔκαναν μία φορά πλύση ἐγκεφάλου μέ τόν «ἄτυχο καί τραγικό πιλότο», πού δολοφόνησε τήν σύζυγό του, μᾶς μοστράρισαν τώρα καί τό κάθαρμα, τό σίχαμα, πού δολοφόνησε τήν ἄτυχη γυναῖκα, μέ τήν συνέργεια τοῦ «κολλητοῦ» του.

Μία ἀκόμη ὑπόδειξη πρός ὅλες ἐκεῖνες τίς συμπαθέστατες κυρίες καί δεσποινίδες, οἱ ὁποῖες ἐξανίστανται καί διαμαρτύρονται (καί πολύ καλῶς πράττουν) γιά τίς «γυναικοκτονίες». Ἄς παραμείνουν εὐαίσθητες καί γιά κάποιες ἄλλες γυναῖκες, πού ὑφίστανται τήν βαρβαρότητα τῶν ἀνδροκρατούμενων, ἰσλαμικῶν, θεοκρατικῶν, ἀνελευθέρων καθεστώτων.

Ἡ Ἰρανή Roya Heshmati «ἀνέβασε» στό διαδίκτυο φωτογραφία της χωρίς μπούργκα. Ἡ τιμωρία; Ἑβδομῆντα τέσσερεις ραβδισμοί δημοσίως καί μία καταπληγιασμένη πλάτη. Δέν εἴδαμε στό Σύνταγμα ἤ ἀλλοῦ μία διαμαρτυρία γυναικῶν γιά αὐτήν τήν ἀποτρόπαιη πράξη. Θέλουμε νά πιστεύουμε ὅτι τίς ἀπέτρεψε τό κρύο, πού ἐνέσκηψε αἰφνιδίως…