Ἀκούστηκε δυνατά στό σπίτι μας ἡ βόμβα στό κτίριο τῆς «Καθημερινῆς καί τοῦ Σκάι».
Εἴμαστε-δέν εἴμαστε, βλέπεις, στά 500 μέτρα ἀπόσταση… Ἕνα τηλεφώνημα, κι ἔμαθα τά νέα. Ὁ δρόμος ἀποκλείστηκε σέ ἐλάχιστο χρόνο, τά γύρω κτίρια ὑπέστησαν ζημιές, γιά τό κτίριο-στόχο δέν γίνεται λόγος…
Πέρασα ἐκεῖ μερικά ἀπό τά χρόνια τῆς ζωῆς μου. Ποτέ δέν μοῦ ἄρεσε ὡς κτίριο. Καμμία σχέση μέ τό ζεστό «σπίτι» τῆς Σωκράτους 57. Ὡστόσο, οἱ νέες ἀπαιτήσεις, ἡ νέα «τεχνολογία», οἱ ἐγκαταστάσεις-ἐργοστάσια, εἶχαν ἀρχίσει νά ἐπικρατοῦν.
Ἡ ἀρχή ἔγινε μέ τό ἐργοτάξιο τοῦ «Ἔθνους» στό Χαλάνδρι. Τό «μάντρωμα» ὅλων τῶν ὑπηρεσιῶν, ὅλων τῶν ἐργαζομένων, μέ γραφεῖα «ἄνετα», μέ ἑστιατόριο, μέ ΑΤΜ στήν εἴσοδο, μέ «φυλάκιο» στήν πύλη… Ἀκολούθησε ἡ «Γραμμή» τοῦ Κοσκωτᾶ, ἕνα κανονικό «γκέτο», στήν ἄκρη τοῦ πουθενά, ἐγκαταστάσεις «πρωτοποριακές» γιά τήν ἐποχή, πού λεηλατήθηκαν ὅταν ὁ περίεργος «τραπεζίτης» τήν κοπάνησε καί ἄφησε τήν «αὐτοκρατορία» του στά χέρια τῶν «κορακιῶν» πού παραμόνευαν… Περάσαμε, λοιπόν, ἀπό τά «στρατηγεῖα» τῶν ἐφημερίδων, πού βρίσκονταν ὅλα στό κέντρο· στίς «ἐγκαταστάσεις». Καί στίς νέες «κάθετες μονάδες» στεγάσθηκαν ἐφημερίδες, ραδιόφωνα, τηλεοράσεις. Κι ἐκεῖ προσαρμόσθηκε πλέον ἡ δημοσιογραφική δραστηριότητα. «Ἀνάγκᾳ καί Θεοί πείθονται»…
Τουλάχιστον τό κτίριο τοῦ «Σκάι» καί τῆς «Καθημερινῆς» ἔχει θέα στήν θάλασσα.
Θυμᾶμαι, μιά φορά, μέ τόν ἀείμνηστο Στάμο Ζούλα, κοιτάζαμε ἕνα πολεμικό πλοῖο στά ἀνοιχτά τοῦ Φαλήρου. «Σκέψου τώρα τί στόχο δίνουμε! Ἕνα πυραυλάκι νά μᾶς στείλουν, θά μᾶς ἐξαερώσουν» τοῦ εἶπα. «Κουνήσου ἀπό τή θέση σου!» ἦταν ἡ ἀπάντηση… Ὅπως ἀπεδείχθη, δέν χρειάστηκε νά πᾶνε… ἀνοιχτά οἱ τρομοκράτες. Ἕνα σακίδιο, πέντε κιλά ἐκρηκτικῆς ὕλης, τό κρέμασαν στά κιγκλιδώματα τοῦ μανδροτοίχου καί ἔκαναν τό κτίριο «καλοκαιρινό»… Κι ἄρχισαν οἱ δηλώσεις τῶν πολιτικῶν, οἱ ὁποῖοι, φυσικά, καταδίκασαν μέ τόν πλέον ἔντονο τρόπο τήν νέα τρομοκρατική ἐπίθεση. Ἡ Ἑλλάδα, γιά μία ἀκόμη φορά, γινόταν «θέμα» στόν παγκόσμιο Τύπο, ἀφοῦ εἴμαστε ἡ μοναδική χώρα στήν ΕΕ πού «φιλοξενεῖ» ἐκτός τῶν ἄλλων καί «ἀντάρτικο πόλης»…
Ἄς μοῦ ἐπιτραπεῖ νά διαφωνήσω μέ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι προσπαθοῦν νά διαχωρίσουν τό συμβάν ἀπό τό «ἐμπάργκο» πού ἔχει ἐπιβληθεῖ στόν συγκεκριμένο σταθμό ἀπό τήν κυβέρνηση. Ὄχι ὅτι τό «ἐμπάργκο» εἶναι ἡ αἰτία, ἀλλά –πῶς νά τό κάνουμε;– ὅλη αὐτή ἡ ἐπίθεση πού ὑφίστανται τά ΜΜΕ τά τελευταῖα χρόνια, οἱ ὕβρεις πού ἐκτοξεύονται ἐναντίον τους ἀπό (ἔλα, τώρα) ὑπεύθυνα χείλη, ἔχουν δημιουργήσει ἕνα νοσηρό, μαῦρο καί ὑπονομευτικό γιά τήν δημοκρατία καί τήν πολυφωνία κλῖμα. Ὅσο καί ἄν κάποιοι κάνουν ὅτι δέν καταλαβαίνουν, ὅλες αὐτές οἱ ἀπειλές κατά τῶν ΜΜΕ, αὐτή ἡ –περίεργη τουλάχιστον– ἀνοχή (γιά νά μήν πῶ ἐνθάρρυνση) τῶν ἐνεργειῶν μέ τίς βαριοποῦλες καί τίς μπογιές, τίς ὁποῖες βαφτίζουμε (κακῶς, κάκιστα) «ἀκτιβισμό», κάπου ὁδηγοῦν.
Τό «μπάχαλο» πού ἔχει πλέον γίνει στήν χώρα μας καθημερινότητα, ἡ μεταβολή πανεπιστημιακῶν κτιρίων σέ ἄντρα παρανομίας, οἱ «ἀναμενόμενες» ἐπιθέσεις τῶν «μπαχαλάκηδων» καί ἡ ἀνοχή τῆς Πολιτείας ἀπέναντί τους, «ταΐζουν» τήν τρομοκρατία. Καί ὅσοι δέν τό βλέπουν δέν θέλουν νά τό δοῦν. Γιά τούς δικούς τους λόγους…
Μ.Η.Τ. 232122