Σάββατον, 3 Αὐγούστου 1963

Ο ΚΟΣΜΟΣ
ΤΟ ΚΡΑΝΟΣ

Οἱ ἰδιοκτῆται μοτοσυκλεττῶν διαμαρτύρονται διά τήν ὑποχρεωτικήν χρησιμοποίησιν τοῦ προστατευτικοῦ κράνους: «Ὑπό τῶν ἐκπροσώπων τῶν σκοῦτερς καί μοτοσυκλεττῶν ἐτονίζετο ὅτι ἡ τάξις των εἶναι ἀποφασισμένη ν’ ἀποδυθῇ εἰς ἀγῶνας προκειμένου νά δοθῇ ἡ λογική κατά τήν ἄποψίν των, λύσις εἰς τό θέμα αὐτό». Ἀλλ’ ἀφοῦ εἶναι ἀποφασισμένοι νά ἀποδυθοῦν εἰς ἀγῶνας, πῶς δέν τούς χρειάζεται τό… κράνος; Ἴσως μάλιστα, νά μήν εἶναι κἄν ἀρκετόν!…

ΤΑ ΣΗΜΕΡΙΝΑ
ΝΕΑ ΜΕΘΟΔΟΣ
ΕΞΟΝΤΩΣΕΩΣ ΛΥΚΩΝ

Τό πρακτορεῖον εἰδήσεων «Τάς» μετέδωσεν ὅτι ἑλικόπτερα χρησιμοποιοῦνται ἀποτελεσματικῶς εἰς τήν ἐξόντωσιν λύκων εἰς τάς μή κατῳκημένας περιοχάς τοῦ Καζακστάν. Τό πρακτορεῖον μεταδίδει ἐξ Ἄλμα Ἄτα ὅτι κυνηγός κατώρθωσε νά θανατώσῃ ἐφέτος 90 τοὐλάχιστον λύκους, πυροβολῶν ἐξ ἑλικοπτέρου. Οἱ κυνηγοί τοῦ Καζακστάν, οἱ ὁποῖοι θανατώνουν 10.000 λύκους ἐτησίως, ὑπολογίζουν ὅτι εἷς λύκος κατασπαράσσει ἐτησίως 100 ἀντιλόπας.

* Ἐπειδή ἡ 4η Αὐγούστου 1963 ἦταν Κυριακή καί ἡ «Ἑστία» δέν εἶχε κυκλοφορήσει, σταχυολογοῦμε κείμενα ἀπό τό φύλλο τῆς προηγουμένης ἡμέρας, 3ης Αὐγούστου 1963.

Απόψεις

Ἐπανεβεβαιώθησαν οἱ θερμές σχέσεις Ἑλλάδος – Γαλλίας

Εφημερίς Εστία
Ισχυρό μήνυμα ἐμβαθύνσεως τῆς ἑλληνογαλλικῆς συνεργασίας ἔστειλαν ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης καί ὁ Ἐμμανυέλ Μακρόν, μέ τήν ὑπογραφή ἐννέα συμφωνιῶν συνεργασίας μεταξύ Ἑλλάδος καί Γαλλίας, ἐπιβεβαιώνοντας τήν στρατηγική σχέση τῶν δύο χωρῶν.

Νά μᾶς ζητήσει τό FBI τήν τεχνογνωσία

Δημήτρης Καπράνος
Νά ξυπνᾶς πρωί-πρωί καί νά πέφτεις ἐπάνω στόν (ἀγαπητό καί φίλτατο) Μιχάλη Ἰγνατίου πού ἀφηγεῖται «πῶς ἦταν τά πρόσωπα τῶν δημοσιογράφων πού εἶχαν χωθεῖ κάτω ἀπό τά τραπέζια» δέν εἶναι καί λίγο πρᾶγμα! Τά χάνεις, λές «κάτι, ἀλήθεια, συμβαίνει ἐδῶ» καί ξεχνᾶς κάθε σκέψη γιά ὕπνο!

Τετάρτη, 27 Ἀπριλίου 1966

Πρό 60 ἐτῶν
Ο ΚΟΣΜΟΣ  Η ΑΤΥΧΗΣ ΝΗΣΟΣ 

Το σύνταγμα της νέας μεταπολίτευσης

Εφημερίς Εστία
Από το έτος 2.000 μ.Χ. έχουν γίνει τρεις αναθεωρήσεις του παλιού Συντάγματος.

Η τέχνη της Ελένης Φωκιανού

Εφημερίς Εστία
Με λυρική ένταση και υλικότητα που συγκινεί, η Ελένη Φωκιανού προσκαλεί το κοινό σε μια έκθεση όπου η τέχνη γίνεται πράξη αποκάλυψης.