Περί κενοῦ, καινοφανείας καί κενότητος…

Κυρίες καί κύριοι, καλησπέρα σας. Εἶναι τό κεντρικό δελτίο εἰδήσεων τοῦ «Θόλο Τσάννελ». Ὁ πρόεδρος τῆς ἀντιπολιτεύσεως ἐπισκέφθηκε σήμερα τό κομμωτήριο σκύλων «Ὁ Πλοῦτο» καί ἔδωσε τήν σκυλίτσα του γιά πλύσιμο-στέγνωμα, νύχια καί μιζανπλί.

Περιμένοντας στήν αἴθουσα ἀναμονῆς, ὁ πρόεδρος ἐπικοινώνησε μέ τόν κοινοβουλευτικό ἐκπρόσωπο τοῦ κόμματος καί τοῦ ἔδωσε τίς κατευθύνσεις γιά τίς παρεμβάσεις κατά τήν ὁμιλία τῶν ἀρχηγῶν τῶν κομμάτων. Ἀκολούθως, ὁ πρόεδρος, ἀφοῦ παρέδωσε τήν σκυλίτσα στόν σύντροφό του, ἐπισκέφθηκε τό Γυμναστήριο «Ὁ Τάλως» καί, κάνοντας διάδρομο, μίλησε μέ τό γραφεῖό του, στό κόμμα, ζητῶντας νά τόν συνδέσουν μέ τούς ἐκπροσώπους τῶν κλαδικῶν κομματικῶν ὀργανώσεων… Μήν τό γελᾶτε καθόλου, ἀγαπητοί, διότι ὅπως τό πάει ὁ πρόεδρος, μέ τά κανάλια καί μέ τά δικά του, προσωπικά, συνεργεῖα, πού μπῆκαν στό σπίτι τῆς ταλαίπωρης κυρίας στόν Βόλο (κάποιος κακοήθης ἔγραψε ὅτι ἡ κυρία εἶναι συγγενής βουλευτοῦ Μαγνησίας τοῦ Σύριζα) ἀλλά καί τά ἔντυπα πού «ψοφᾶνε γιά βαβούρα», θά φθάσουμε σέ ἐπίπεδα «Ἐρωτοδικείου» (πού ἦταν πολύ σοβαρή, ἀλλά trash τηλεόραση.)

Καί, φυσικά, δέν θά φταίει μόνον ὁ πρόεδρος, πού ἐπίσης τρελλαίνεται –γιά νά λέμε τήν ἀλήθεια– γιά «χαβαλέ». Ὅταν ἐσύ, τό σοβαρό –ὑποτίθεται– ΜΜΕ ἀναγάγεις σέ εἴδηση τήν ἀφόδευση τοῦ κυνός, τότε, συγγνώμην, ἀλλά θά ὑποστεῖς καί τήν «μισή φτυαριά λάσπης» ὡς συμβολισμό (δέκα ἡμέρες μετά καί τήν δεύτερη Θεομηνία), θά ὑποστεῖς καί τό «δέν θά τό κάνουμε σώου», ἀλλά θά μπαίνει τό «δικό μας» συνεργεῖο, θά ὑποστεῖς καί πολλά ἄλλα, τά ὁποῖα μπορεῖ νά πουλᾶνε (καί πουλᾶνε), ἀλλά, ταυτόχρονα, ξεπουλᾶνε τήν ὅποια σοβαρότητα εἶχε ἀπομείνει στό πολιτικό μας σκηνικό.

Βεβαίως, προηγήθηκε ὁ «Πίνατ», ὡς κομματόσκυλο, ἀλλά μήν καταντήσει ἡ πολιτική σκηνή –στήν κυριολεξία– Σκυλάδικο!

Δέν μπορεῖ, ὅσο «ἀμέρικαν μπάρ» καί ἄν εἶναι οἱ ἐπικοινωνιολόγοι (τί ἀδόκιμος ὅρος, βρέ παιδιά) θά πρέπει κάποια στιγμή νά ποῦν στόν πρόεδρο ὅτι ἡ πολιτική μπορεῖ νά ἀσκεῖται καί χωρίς τό δόγμα «ἕνα βίντεο τήν ἡμέρα κάνει τόν Κυριάκο πέρα.»

Καί μήν μέ θεωρήσετε ἀναχρονιστή ἤ διάφορα ἄλλα τῆς μόδας, καθ’ ὅτι δηλώνω «ροκᾶς» καί νεωτεριστής. Ἀλλά, ταυτόχρονα καί ὀπαδός τοῦ «μέτρου», στό ὁποῖο βασίζεται, φυσικά καί ἡ ρόκ μουσική. Τό ρόκ, ἀγαπητοί, στηρίζεται στήν βάση (τό bass, ἤτοι τό μπάσο) καί στόν ρυθμό (τά drums, ἤτοι τά τύμπανα καί τά κρόταλα).

Ἐδῶ, ἔχουμε ἀπολέσει τόσο τήν βάση ὅσο καί τόν ρυθμό, καθώς μετά τόν ἀρχικό –εὐχάριστο ἴσως– αἰφνιδιασμό, τίποτε δέν μᾶς ἐκπλήσσει πλέον.

Δηλαδή, γιατί ἔχει μεγαλύτερο ἐνδιαφέρον ἡ συμμετοχή τοῦ προέδρου καί τοῦ συντρόφου του σέ ἕναν «Ἡμιμαραθώνιο» ἀπό ὅσα συμβαίνουν στό Ναγκόρνο- Καραμπάχ; Φυσικά, δέν εὐθύνεται ὁ δρομεύς τῶν Σπετσῶν γιά τήν ταξινόμηση τῆς σημασίας τῶν γεγονότων στά δελτία εἰδήσεων, ἀλλά εἶναι ἤ δέν εἶναι «τό μαῦρο μας τό χάλι» αὐτή ἡ ἀξιολόγηση;

Ἄς μᾶς ἐπιτρέψει καί ὁ πρωθυπουργός νά διαφωνήσουμε γιά τήν περί «κενοῦ» διατυπωθεῖσα ἄποψή του. Καθ’ ὅτι τό «κενό» στό ὁποῖο ἀνεφέρθη εἶναι ἐμφανές ὅτι προέκυψε καλύπτοντας ἄλλο, μεγαλύτερο, ἀσφαλῶς, κενό!

Γιά νά ἐξηγούμεθα, δηλαδή…

Απόψεις

Ἡ ἐνάλια πολιτιστική κληρονομιά εἶναι ἀναπόσπαστο στοιχεῖο τοῦ θαλάσσιου χώρου

Εφημερίς Εστία
Τό νέο σχέδιο νόμου τοῦ Ὑπουργείου Πολιτισμοῦ μέ ἀντικείμενο, μεταξύ ἄλλων , τήν «Ἵδρυση Φορέα Διαχείρισης Ἐπισκέψιμων Χώρων Ἐνάλιας Πολιτιστικῆς Κληρονομιᾶς» ἀποτελεῖ ἀναμφίβολα μιά σημαντική θεσμική πρωτοβουλία.

«Κόβει» τήν Ντόρα ἀπό τά ψηφοδέλτια

Εφημερίς Εστία
Τήν Αμφιθυμία του γιά τόν χρόνο διεξαγωγῆς τῶν ἐκλογῶν ἀπεκάλυψε, μιλῶντας χθές στήν Κοινοβουλευτική Ὁμάδα, ὁ Πρωθυπουργός κ. Κυριάκος Μητσοτάκης, ὁ ὁποῖος μπέρδεψε τούς βουλευτές.

Τό «μάνατζμεντ» τῆς Ἁγίας Γραφῆς

Μανώλης Κοττάκης
Ακουγα χθές τό πρωί τόν φίλο Δημήτρη Μαῦρο τῆς MRB νά μιλᾶ στήν ἐξαιρετική ραδιοφωνική ἐκπομπή τῶν ἀγαπημένων συναδέλφων Σωτήρη Ξενάκη καί Βασίλη Σκουρῆ καί νά ἀναλύει τά εὑρήματα ἔρευνάς του γιά τήν σχέση τῶν Ἑλλήνων μέ τήν θρησκεία.

Δένδιας: «Γιά τίς Ἔνοπλες Δυνάμεις, ἡ Κύπρος κεῖται πλησίον»

Εφημερίς Εστία
Πενῆντα δύο ἔτη συμπληρώνονται ἀπό τήν τουρκική εἰσβολή στήν Κύπρο.

Ὁ προφήτης Γιάννης Τσαρούχης

Δημήτρης Καπράνος
Ἡ ἀφεντιά μου, εἶχα ἀφήσει καί ἕνα ἀρκετά καλοθρεμμένο μούσι, μέ τόν πατέρα μου νά λέει συνεχῶς ὅτι ἀσχολοῦμαι μέ «τρίχες» καί, κάποια μεσημέρια, ἀνεβαίναμε στό κέντρο τῆς Ἀθήνας, ἀποφασισμένοι νά ἐνταχθοῦμε στήν «ἰντελιγκένσια», ἀφοῦ θεωρούσαμε ἑαυτούς λογίους καί καλλιτέχνες.