Συμπληρώθηκαν πέντε χρόνια ἀπό τόν θάνατο τοῦ Ντέμη Ρούσσου
Τόν θυμήθηκαν κάποιοι φίλοι, ἔγραψαν μερικοί δυό λόγια στά «σόσιαλ μήντια», ἀλλά μέχρι ἐκεῖ. Εἴμαστε περίεργος λαός ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες. Ξεχνᾶμε γρήγορα. Κι, ἀκόμη, δέν δίνουμε σημασία στήν αἰσθητική. Συγχωροῦμε εὔκολα, παραβλέπουμε πολλά καί, δυστυχῶς, δίνουμε τήν εὐκαιρία σέ πολλούς νά μᾶς ταλαιπωροῦν. Εἶναι βέβαιο ὅτι ἄν στήν δημόσια τηλεόραση (γιά τήν ἰδιωτική δέν θά ἤθελα νά μιλήσω, ἐκεῖ ἡ «σαβούρα» ἔχει ὑπερβεῖ πλέον τά ὅρια τῆς ὅποιας ἀντοχῆς) βρίσκονταν ἄνθρωποι πού ἔχουν γνώσεις καί ἐμπειρίες, ἕνα ἀφιέρωμα στόν Ντέμη Ροῦσσο θά εἶχε, ὁπωσδήποτε, θέση στό πρόγραμμα αὐτό τόν καιρό. Ὁ Ντέμης εἶναι ὁ δεύτερος, ἔπειτα ἀπό τήν Νανά Μούσχουρη, Ἕλληνας καλλιτέχνης σέ πωλήσεις δίσκων, παγκοσμίως. Μέ συνέδεσε φιλία μαζί του, ἡ γνωριμία μας ἄρχισε ἀπό τά νεανικά συγκροτήματα τοῦ ’60-70, ὅταν ἐκεῖνος ἔπαιζε κορνέττο καί μπάσσο στούς «Ἄιντολς» καί ἔπειτα εἴχαμε ἀλληλογραφία, ὅταν ἔφυγε μαζί μέ τόν Βαγγέλη Παπαθανασίου καί τόν Λουκᾶ Σιδερᾶ γιά τό Λονδῖνο, γιά νά κάνουν τελικά σπουδαία καριέρα ὡς «Τά παιδιά τῆς Ἀφροδίτης», διασκευάζοντας κλασσικές συνθέσεις (ἡ παγκόσμια ἐπιτυχία τους «Rain and tears» εἶναι διασκευή τοῦ «Κανόνος» τοῦ Πάχελμπελ καί τό ἐπίσης παγκόσμιο χίτ «Ι want to live» διασκευή τοῦ «Plaisir d’ amour» τοῦ Μαρτινί) μέ ἕδρα τό Παρίσι!
Ὅταν ἐπέστρεψε στήν Ἑλλάδα (ἀφοῦ εἶχε σχεδόν καταστραφεῖ οἰκονομικά ἀπό τά… διαζύγιά του), εἴχαμε συχνή ἐπαφή. Πήγαινα στό σπίτι του, στό «Πανόραμα» τῆς Βούλας, καί συζητούσαμε ἐπί ὧρες. Καί εἴχαμε κάνει, θυμᾶμαι, μιά ἐντυπωσιακή συνέντευξη στό «Ἑπταήμερο» τῆς «Καθημερινῆς», μέ τήν ὁποία ἐπέστρεφε, πραγματικά, στά ἑλληνικά δρώμενα. Ὡστόσο, ἀποδείχθηκε ὅτι ἡ Ἑλλάδα εἶχε ἄλλες προτιμήσεις. Καί ὁ Ντέμης ἔδινε παραστάσεις στήν Εὐρώπη, γέμιζε θέατρα, τόν περίμεναν δημοσιογράφοι στά ἀεροδρόμια, ἀλλά στήν Ἑλλάδα ἦταν σάν νά μήν τόν γνώριζε κανείς! Ἔτσι, ἔφυγε ἀπό τήν ζωή μέ παράπονο ἀπό τήν χώρα πού ἀγάπησε καί στῆς ὁποίας τήν γῆ ἀναπαύεται…
«Δέν ἔχω θέση ἐγώ στήν αἰσθητική πού διαμορφώνεται» μοῦ ἔλεγε καί εἶχε ἀπολύτως δίκιο. Τόν θυμήθηκα προχθές, πού –λόγω ἐλαφρᾶς ἀσθενείας– ἔμεινα μέσα καί προσπάθησα νά «ψυχαγωγηθῶ» ἀπό τήν τηλεόραση. Παρακολούθησα, λοιπόν, ἕνα πρόγραμμα στήν ΕΡΤ, ἀφιερωμένο στόν σπουδαῖο καί πολυγραφότατο συνθέτη Γιῶργο Κατσαρό. Ἐξαιρετικά τά τραγούδια, ἐπιτυχίες διαχρονικές. Ἀλλά, βρέ παιδί μου, πῶς εἶναι δυνατόν νά ἐπιτρέπεται ἡ ἐμφάνιση φάλτσων τραγουδιστῶν; Μιά κυρία, προχθές τό βράδυ, τραγουδοῦσε ἐμφανῶς «ἔξω» ἀπό τόν τόνο. Καί ὅμως, αὐτή ἡ –στήν κυριολεξία– «ἐκτέλεση» δέν κόπηκε στό μοντάζ! Καί ἄκουσα, στό τέλος, τόν συνθέτη νά εὐχαριστεῖ τήν (καλή ὁμολογουμένως) ὀρχήστρα ἀλλά καί τούς τραγουδιστές τῆς βραδυᾶς. Προφανῶς ὁ ἄνθρωπος θά ἤλπιζε ὅτι κάποιοι θά ἔκαναν τήν δουλειά τους στήν «μονταζιέρα», ἀλλά φαίνεται ὅτι στήν ΕΡΤ «περνᾶνε ὅλα»… Ἀσφαλῶς, ὁ πρόεδρος τῆς ΕΡΤ, πού ὑπῆρξε μουσικός, θά φροντίσει ὥστε νά λείψουν τά φάλτσα καί οἱ παράφωνοι ἀπό τήν παρεχόμενη «ψυχαγωγία». Δέν εἶναι καί τόσο δύσκολο, ἀλλά χρειάζεται «νά εἶσαι ἀπό πάνω», ὅπως γίνεται σέ ὅλες τίς ἠχογραφήσεις…
Μ.Η.Τ. 232122