ΟΙ ΠΑΡΑΣΙΤΟΙ ΤΗΣ ΑΙΣΧΡΟΚΕΡΔΕΙΑΣ

Ἀπό τό ἀρχεῖο τῆς «Ἑστίας», 5 Αὐγούστου 1925

Εἰς κἄποιο ἐξοχικόν ἑστιατόριον ἐγίναμεν μάρτυρες προχθές τό βράδυ, τῆς ἑπομένης θελκτικῆς ἀποκαλύψεως.

Κάποιος πελάτης, ἀφοῦ κατεβρόχισε, μέ μοναδικήν ὄρεξιν, μιά μερίδα μακαρονιῶν καί ἕνα ὑπερήφανον μπαρμπούνι παρήγγειλε μίαν μερίδα ἀρνί μέ μπάμιες. Ἦλθε καί τό ἀρνί μέ τίς μπάμιες. Ὁ παράδοξος πελάτης ὡς νά εἶχε προηγούμενα ἐναντίον τοῦ πιάτου αὐτοῦ, τό ἐκοίτταξε μέ ὕποπτα καί βλοσυρά βλέμματα, ἀνακάτεψε μέ τό πηρούνι του τό περιεχόμενόν του, ὕψωσε κατόπιν τό πιάτο, τό ὠσφράνθη –ὅλα τά αὐτά μέ μίαν ἐπισημότητα ἐργαστηριακοῦ ἐπιστήμονος– καί κατόπιν ἐφώναξε μέ ὅλην τήν δύναμιν τῆς ὀργῆς του:

-Γκαρσόν! Ἔλα ’δῶ γκαρσόν!… Τό γκαρσόνι κατέφθασε.

-Αὐτό τό κρέας, ποῦ μοὔφερες βρωμάει.

Τό γκαρσόνι τά ἔχασε.

-Δέν ἔχετε δίκῃο, κύριε. Τό κρέας εἶνε φρεσκότατο. Ἔφαγαν τόσοι πελάται καί κανένας δέν ἔκανε παράπονο.

Ὁ παράδοξος πελάτης ἐτινάχθη ἀπό τό κάθισμά του.

-Ἔτσι αἴ; Ἐβρυχήθη. Ὥστε ἐγώ δέν ξέρω τί λέω; Εἶμαι ἠλίθιος; Δέν ἔχω μύτη; Δέν ἔχω ξαναφάει κρέας στή ζωή μου; Παλῃάνθρωπε! Δῶσέ μου ἀμέσως τό ὄνομα τοῦ καταστήματος καί τό ὄνομά σου!

Τό τρομοκρατηθέν γκαρσόνι, ἀφοῦ ἔδωκε τάς ζητηθείσας πληροφορίας, ἐπρόσθεσε δειλά.

-Νά σᾶς δώσω καί τό λογαριασμό, κύριε;

Ὁ παράδοξος πελάτης ἔκαμεν ἕνα σατανικώτον γέλιο.

-Τό λογαριασμό αἴ; Αὐτά ξέρετε ἐσεῖς. Τό λογαριασμό! Τό λογαριασμό γιά τό βρώμιο κρέας, ποῦ δέν ἔφαγα!

-Ὄχι, κύριε γι’ αὐτό… ἐμουρμούρισε τό ἔντρομον γκαρσόνι, ἀφοῦ δέν τό φάγατε. Σᾶς λέω γιά τά μακαρόνια καί γιά τό μπαρμπούνι, ποῦ τά φάγατε…

-Καί ποῦ θά πάω νά τά βγάλω τώρα ἀπό τήν ἀηδία… ἐρβυχήθη ἐν συνεχείᾳ ὁ τρομερός πελάτης. Βέβαια. Θά μοῦ δώσῃς τό λογαριασμό. Ἀλλά δέ θά μοῦ τόν δώσῃς ἐδῶ, παιδί μου. Θά μοῦ τόν δώσῃ τό ἀφεντικό σου στό Αἰσχροδικεῖο, ποῦ πάω νά σᾶς καταγγείλω. Πές του τώρα χαιρετίσματα. Καί καλή ἀντάμωση στό Αἰσχροδικεῖο!

Καί, μέ τήν ἀποστροφήν αὐτήν, ποῦ εἶχεν ἐντελῶς τόν τραγικόν τόνον του «ἐς Φιλίππους ὀψόμεθα», ἐπῆρε τό καπέλο καί ἀπεμακρύνθη, μηνίων, χωρίς νά πληρώσῃ.

Σέ λιγάκι, ἀντιληφθείς τήν χασμωδίαν, κατέφθασεν ὁ διευθυντής τοῦ καταστήματος, πρός τόν ὁποῖον τό γκαρσόνι ἔσπευσε νά ἀναφέρῃ τά διατρέξαντα. Ὁ ἄνθρωπος καταφανῶς συγχυσμένος, μᾶς ἔρριψεν τραγικῶς ἐρωτηματικά βλέμματα.

-Βλέπετε, κύριοι, τί παθαίνουμε;

Βλέπετε πῶς βρίσκουμε τόν μπελᾶ μας στά καλά καθούμενα;

-Τέλος πάντων –τοῦ εἴπαμε– καλό εἶνε νά προσέχετε κ’ ἐσεῖς τά κρέατά σας μ’ αὐτή τή ζέστη. Ὁ πελάτης δέν χρωστάει τίποτε νά τοῦ σερβίρετε βρωμιά κρέατα!

Ὁ δυστυχής ἑστιάτωρ μόνον, ποῦ δέν κατελήφθη ἀπό λυγμούς. Μέ μίαν ἀπόλυτον πεποίθησιν εἰς τήν ἀθωότητά του, ἐπῆρε τό ἐνοχοποιηθέν πιάτο καί μᾶς τό ἐπλησίασε.

-Μυρίστε το, κύριοι! Σᾶς παρακαλῶ μυρίστε το! Αὐτό τό κρέας βρωμάει; Ἄν βρωμάει αὐτό κρέας, δέχομαι νά μέ κρεμάσουν αὐτή τή στιγμή!

Πράγματι τό κρέας δέν εἶχε τήν ἐλαχίστην δυσοσμίαν, ἐφαίνετο δέ νωπότατον. Κἄποιος παρατυχών, μάλιστα στρατιωτικός ἰατρός, ἐβεβαίωσε τήν νωπότητά του ἐπισήμως, ἀφοῦ ἐνήργησε μίαν τομήν ἐπ’ αὐτοῦ.

-Αὐτό εἶνε ροδοκόκκινο! εἶπε. Κανένα σημεῖον ἀποσυνθέσεως.

Ὁ δυστυχής ἑστιάτωρ δέν ἠμπόρεσε νά συγκρατηθῇ πλέον. Τόν ἐπῆρε τό παράπονο…

-Τί τοῦ χρωστάω τώρα ἐγώ αὐτουνοῦ τοῦ κυρίου; ὠλοφύρετο. Δέν μοῦ λέτε τί τοῦ χρωστάω; Μ’ ἔκανε ρεζίλι στήν πελατεία καί μπορεῖ νά μοῦ κλείσῃ αὔριο καί τό κατάστημα. Τό θέλει ὁ Θεός τέτοιο πρᾶγμα;

Ἐπροσπαθήσαμεν νά τόν παρηγορήσωμεν, παραστήσαντες εἰς αὐτόν, ὅτι τό Αἰσχροδικεῖον δέν εἶνε δυνατόν νά στηριχθῇ εἰς μίαν ἀβάσιμον καταγγελίαν καί προσφερθέντες νά τοῦ χρησιμεύσωμεν, ὡς μάρτυρες, ἄν παραστῇ ἀνάγκη. Ὅλος ὁ θαυμασμός μας, ὅμως, ἀπέμεινεν ἀκέραιος διά τόν λαμπρόν Ἕλληνα, ὁ ὁποῖος ὄχι μόνον γνωρίζει νά καταστρατηγῇ τούς Νόμους, ὄχι μόνον νά τούς μεταχειρίζεται ὡς ὅπλα ἐκδικήσεως κατά τῶν ἐχθρῶν του, ἀλλά νά γίνεται καί ὁ παράσιτός των, μεταβάλλων τήν αὐστηρότητά των εἰς μπαρμπούνια διά τήν κοιλίαν του.

ΠΑΥΛΟΣ ΝΙΡΒΑΝΑΣ