Καί ξαφνικά μάθαμε ὅλοι τό τέννις! Ξαφνικά, ἐκεῖ πού τό θεωρούσαμε (κακῶς, κάκιστα) «τό σπόρ τῶν πλουσίων», νά δεῖτε πού σέ λίγο κάθε πιτσιρικάς θά ἔχει καί μιά ρακέτα καί θά τρέχει στά «τέννις κόρτς»!
Ὅπως ἔγινε καί μέ τό μπάσκετ. Ἐκεῖ πού τό θεωρούσαμε «ἄθλημα γιά τούς …Ἰεχωβάδες» (ἔτσι ἀποκαλούσαμε τούς συναδέλφους πού ἀσχολοῦνταν μέ τό συγκεκριμένο ἄθλημα) καί μιλούσαμε γιά «τήν μπάλα μέ τά σπυράκια», ἦλθε ὁ Νῖκος Γκάλης καί ὁ θρίαμβος τοῦ 1987 καί γέμισαν τά γήπεδα μπάσκετ μέ Ἑλληνόπουλα, γιά νά φθάσει σήμερα τό συγκεκριμένο σπόρ νά μᾶς προσφέρει μεγάλες παγκόσμιες καί διεθνεῖς ἐπιτυχίες!
Θά μοῦ πεῖτε «γιατί δέν ἔγινε τό ἴδιο μέ τό ποδόσφαιρο, μετά τήν μεγαλειώδη κατάκτηση τοῦ Εuro2004 ἀπό τήν σπουδαία ὁμάδα ὑπό τόν Ὄττο Ρεχάγκελ;». Εἶναι ἁπλό: Διότι τό ποδόσφαιρο εἶχε ἤδη ἀρχίσει νά περνᾶ στά χέρια «Νονῶν», οἱ ὁποῖοι ἤλεγχαν καί τήν Ἑλληνική Ποδοσφαιρική Ὁμοσπονδία.
Πᾶμε, ὅμως, πάλι στόν Τσιτσιπᾶ, ὁ ὁποῖος ἀνήκει πλέον στήν «ἐλίτ» τοῦ παγκοσμίου τέννις, ἐκεῖ δηλαδή ὅπου οἱ κορυφαῖοι κερδίζουν ἰλιγγιώδη ποσά. Ἐκεῖ πού οἱ χορηγοί σκοτώνονται γιά τό ποιός θά πρωτοπάρει ὑπό τήν σκέπη του τούς πρώτους τῶν πρώτων, ἐκεῖ πού τά ἑκατομμύρια δολλάρια πέφτουν σάν τά πρωτοβρόχια τοῦ Ἁγίου Δημητρίου!
Τό τέννις, ἡ ἀντισφαίριση, εἶναι ἄθλημα μοναχικό. Παλιότερα, ὅταν ἦταν ἡμι-επαγγελματικό, τά πράγματα ἦταν πιό ἁπλά. Σήμερα, γιά νά φθάσει ἕνας νέος ψηλά, ἐκτός τοῦ ὅτι πρέπει νά διαθέτει σπάνιο ταλέντο, χρειάζεται σοβαρή οἰκονομική ὑποστήριξη. Ἄν δέν τήν ἐξασφαλίσει, πολύ δύσκολα θά μπορέσει νά παρακολουθήσει μαθήματα δίπλα σέ μεγάλους προπονητές, νά πάει σέ μεγάλα διεθνῆ τουρνουά κ.λπ. Εἶμαι βέβαιος ὅτι οἱ γονεῖς τοῦ Τσιτσιπᾶ θά πρέπει νά «ξεπαραδιάστηκαν» ἤ νά ἐξασφάλισαν μέ πολύ μεγάλο κόπο καί δυσκολίες τά κονδύλια πού ἀπαιτοῦνταν γιά τήν πρόοδο τοῦ παιδιοῦ τους. Τό τέννις, λοιπόν, εἶναι ἕνα ἄθλημα μοναχικό, ἕνα ἄθλημα πού ταιριάζει καλύτερα στούς Ἕλληνες, οἱ ὁποῖοι δέν φημίζονται γιά τήν ὁμαδικότητά τους. Γι’ αὐτό ἐξ ἄλλου οἱ ἐπιτυχίες μας στά ἀτομικά ἀγωνίσματα εἶναι πιό συχνές ἀπό ὅ,τι ἐκεῖνες στά ὁμαδικά. Ἔχουμε κερδίσει πολύ περισσότερες «πρωτιές» στά ἀτομικά ἀγωνίσματα (στίβος, γυμναστική, ὁπλομαχία κ.ἄ.) παρά στά ἀτομικά (καλαθόσφαιρα, ποδόσφαιρο, πετόσφαιρα, ὑδατοσφαίριση).
Θυμᾶμαι τόν ἀείμνηστο Ἀνδρέα Βγενόπουλο, στίς ἀρχές τῆς δεκαετίας τοῦ ’70, ὅταν ἦταν ἕνας ἀπό τούς κορυφαίους Εὐρωπαίους ὁπλομάχους. Θυμᾶμαι τίς ἀτέλειωτες ὧρες προπονήσεως, τίς ἀσκήσεις αὐτοσυγκεντρώσεως. Ἀσφαλῶς τό ἴδιο δύσκολες εἶναι οἱ συνθῆκες τῆς προετοιμασίας ὅλων τῶν «μοναχικῶν» ἀθλητῶν. Ὁ Δημοσθένης Ταμπᾶκος, ὁ Λευτέρης Πετρούνιας, ὁ Χρῆστος Παπανικολάου, ἡ Σοφία Σακοράφα, ἡ Ἄννα Βερούλη, ὁ Κώστας Κεντέρης, ἡ Κατερίνα Θάνου, ἡ Νίκη Μπακογιάννη, ὁ Στέλιος Μυγιάκης, ὁ Πέτρος Γαλακτόπουλος παλαιότερα, γνωρίζουν πολύ καλά τί θά πεῖ «μοναξιά», γνωρίζουν ὅτι πρέπει νά περάσουν ἀτελείωτες ὧρες προετοιμασίας, σκληρές προπονήσεις, τραυματισμοί… Ὁ Στέφανος Τσιτσιπᾶς ἔχει τούς σπουδαίους χορηγούς, «παίζει» πλέον στά δελτία εἰδήσεων ὅλου τοῦ κόσμου, ἀλλά στήν προετοιμασία καί στούς ἀγῶνες θά εἶναι μόνος του. Ἐκεῖνος, ἡ ρακέττα καί τό μπαλάκι!
Μ.Η.Τ. 232122