Οἱ ἰδέες θέλουν ψυχή

Μελέτησα τήν πρόταση τοῦ Ἀλέξη Τσίπρα γιά τήν Τοπική Αὐτοδιοίκηση, τό ἐπονομαζόμενο σχέδιο «Ἀριστοτέλης», πού θέλει νά «πατήσει» πάνω στίς ρᾶγες τοῦ «Καποδίστρια» καί τοῦ «Καλλικράτη», ἀλλά ἀπό τήν ἀνάποδη!

Μέ αὔξηση τῶν δήμων κατά 150 καί ὄχι μέ μείωση, ὅπως ἦταν ἡ φιλοσοφία τῶν προηγουμένων σχεδίων τοῦ 1997 καί τοῦ 2010.

Εἶναι μιά φιλότιμη προσπάθεια τῶν ἐπιτελῶν τοῦ πρώην Πρωθυπουργοῦ νά προσεγγίσουν ἕναν θεσμό μέ τόν ὁποῖο ἡ Ἀριστερά ὡς Κυβέρνηση ἀπέτυχε νά «πιάσει» ἐπαφή – τά ἐρείσματά της λόγῳ τοῦ ἱδρυματισμοῦ τοῦ ἐσώκλειστου ΣΥΡΙΖΑ ἦταν ἐλάχιστα. Οἱ κυβερνητικοί ὑποψήφιοι τῆς Ἀριστερᾶς καταποντίστηκαν στίς δημοτικές ἐκλογές τοῦ 2014 καί 2019.

Ἀπό τήν κατά βάση τεχνοκρατική αὐτή προσέγγιση, ἡ ὁποία προβλέπει τήν αὔξηση τῶν δήμων κατά 100-150 καί τήν ἐπαναφορά τῶν δύο γύρων στίς τοπικές ἐκλογές ἀντί τοῦ ἑνός πού καθιερώθηκε πρό μηνός μέ τόν νέο Κώδικα Αὐτοδιοικήσεως, λείπει ἡ εὐρύτερη θεώρηση. Πῶς τοποθετεῖς ἕναν θεσμό μέ ἱστορία αἰώνων (οἱ κοινότητες ἔσωσαν τό γένος στήν Τουρκοκρατία) στήν παροῦσα Ἑλλάδα;

Ἡ Τοπική Αὐτοδιοίκηση στίς μέρες μας ἔχει ἐξελιχθεῖ μαζί μέ τίς Περιφέρειες σέ ἕναν θεσμό πού διαπλέκεται εὐθέως μέ τό κράτος καί κάνει δουλειές. Μπίζνες. Σέ κέντρο ἀποκεντρωμένης διαφθορᾶς. Ἐξ οὗ καί οἱ ἀποκαλύψεις γιά τά «σπιτάκια ἀνακύκλωσης», γιά τά ὁποῖα ζητήθηκε νά ἀνακτηθοῦν ἀπό τό Ὑπουργεῖο Οἰκονομικῶν 26 ἑκατομμύρια εὐρώ. Ἐξ οὗ καί οἱ ἔρευνες τῆς Εὐρωπαϊκῆς Εἰσαγγελίας γιά τά ὑδρόμετρα καί γιά τό ἔργο τοῦ βιολογικοῦ στό «Πάπιγκο».

Ἐξ οὗ καί οἱ ἔρευνες γιά τήν ἐμπλοκή Περιφερειῶν στό σκάνδαλο τοῦ ΟΠΕΚΕΠΕ (ἐνδεικτικές οἱ ἀναφορές). Ἡ Τοπική Αὐτοδιοίκηση, στίς μέρες μας, πλήν ἐξαιρέσεων, ἔχει ἐπίσης ἐξελιχθεῖ, σέ ὁρισμένες περιπτώσεις μαζί καί μέ τήν Ἐκκλησία, ὅπως φάνηκε ἀπό τούς ὕμνους τοῦ οἰκείου Μητροπολίτη Φλώρινας σέ ὑπουργούς, μέ τήν φράση «εἶστε οἱ ἄγγελοι τῆς Ἀναστάσεως», σέ θεσμό ἀποεθνικοποιήσεως τῆς ὑπαίθρου. Βαριά ἡ κουβέντα, ἀλλά σέ ὁρισμένες περιπτώσεις ἰσχύει.

Ἡ ἐθνική ταυτότητα ὑποχωρεῖ, βασικές ὑποδομές καταστρέφονται μέ τήν στήριξη δημάρχων (ξηλώνονται πυλῶνες λιγνίτη, στήνονται παντοῦ, ἀκόμη καί στά καμένα δάση, ἀνεμογεννήτριες, τώρα τά συμφέροντα πᾶνε νά βάλουν χέρι ἀκόμη καί στό νερό τοῦ Μόρνου) καί ἡ ἑλληνική γῆ παραδίδεται ἄναρχα σέ ξένα συμφέροντα, πού δέν ἐνδιαφέρονται στό ἐλάχιστο γιά τήν διατήρηση καί διάσωση τῆς ἐθνικῆς μας ταυτότητος καί μνήμης. Ὅ,τι σημαίνει Ἑλλάδα, ἀπό φυσικό κάλλος, θησαυρούς, γεύσεις, παράδοση, τίθεται σέ ἀμφισβήτηση ἐξ αἰτίας τῆς ἐπελάσεως τοῦ ἄχρωμου ἀναιδοῦς κεφαλαίου.

Γιά ὅλα αὐτά, ἡ ἐνδιαφέρουσα κατά τά λοιπά πρόταση πού ἔλαβα ἀπό τό νεοσύστατο κόμμα ΕΛΑΣ γιά τήν Αὐτοδιοίκηση οὐδέν. Αὐτή ἡ Ἑλλάδα μοιάζει νά μήν ὑπάρχει στό ὀπτικό του πεδίο. Δέν περιγράφεται πουθενά. Λές καί ἡ πρόταση γράφτηκε ἀπό Τεχνητή Νοημοσύνη! Ἡ Αὐτοδιοίκηση δέν πρέπει νά εἶναι ὅμως οὔτε κέντρο διαφθορᾶς, οὔτε κέντρο πολιτικῆς ὀρθότητας καί διεθνισμοῦ, οὔτε παράρτημα τοῦ πελατειακοῦ κράτους τῆς κεντρικῆς ἐξουσίας, στό ὁποῖο ἀποκεντρώνει ἡ ἑκάστοτε Κυβέρνηση ὅσα ρουσφέτια δέν μπορεῖ νά ἱκανοποιήσει στούς ψηφοφόρους της κάθε βουλευτής ἤ ὑπουργεῖο.

Καί σίγουρα οἱ δήμαρχοι δέν εἶναι ὑπάλληλοι τῶν βουλευτῶν γιά νά τούς παραδίδουν (ὁρισμένοι) μέχρι καί τά κλειδιά τῶν λογιστηρίων τους (γιά νά γράφω, ὅλο καί κάτι ἔχω ἀκούσει). Οὖτε βεβαίως «φόντο» γιά τά πολιτικά σχέδια ἀρχηγῶν (ἄν κρίνω ἀπό τήν παρουσία Δούκα στήν ὀμιλία Τσίπρα).

Τά μείζονα ὅμως εἶναι δύο: Ἡ ἑλληνικότητα καί ἡ δράση στήν μικρή κλίμακα. Ὅσον ἀφορᾶ τήν δεύτερη, αὐτό πού ἀπό προσωπική πεῖρα μπορῶ νά πῶ εἶναι ὅτι στήν μικρή κλίμακα μιᾶς παλαιᾶς κοινότητας γίνονται μεγάλα πράγματα. Ἄρα, ἄν ἔπρεπε νά αὐτονομηθοῦν κάποιες μονάδες, αὐτές δέν θά ἔπρεπε νά εἶναι 150 νέοι δῆμοι, ἀλλά ἡ ἐπανίδρυση ἱστορικῶν κοινοτήτων μέ προστιθέμενη πολιτισμική καί οἰκονομική ἀξία γιά περιοχές τῆς χώρας. Αὐτό μάλιστα. Ἡ πρόταση Τσίπρα κάνει μιά ἀναιμική ἀναφορά, εἶναι ὄμως προφανές ὅτι ἀγνοεῖ τό ρεῦμα τοῦ κοινοτισμοῦ.

Ἡ Αὐτοδιοίκηση ἔχει ἐπίσης ἀποστολή νά ἐκπαιδεύει τούς πολῖτες στήν ράτσα τους, γιά νά χρησιμοποιήσω μιά ὡραία λέξη ἀπό τήν «Ἀσκητική» τοῦ Καζαντζάκη. Ἡ «θητεία στήν ράτσα», γιά τήν ὁποία μιλᾶ ὁ μεγάλος μας Κρητικός, συνδέεται εὐθέως μέ τήν γεύση. Τήν τοπική, ὄχι τήν παγκοσμιοποιημένη πού θέλει νά μᾶς κάνει χυλό. Συνδέεται μέ τήν παράδοση, τά γράμματα καί τόν πολιτισμό. Τά πανηγύρια στά ἐξωκλήσια μας αὐτόν τόν καιρό, (τά ὁποῖα ὀνομάζω «μικρές λέσχες Μπίλντεμπεργκ τοῦ Αἰγαίου» καθώς ἐκεῖ μυοῦνται σέ σκοπούς καί χορούς τά ἄγευστα Ἑλληνόπουλα τῶν Ἀθηνῶν), ἡ ἱεροτελεστία τοῦ δείπνου γύρω ἀπό ἕνα τραπέζι πού συσπειρώνεται ἡ οἰκογένεια, οἱ Ἑσπερινοί τῆς Παναγίας τόν Δεκαπενταύγουστο, στούς ὁποίους παρίστανται ὅσοι δήμαρχοι πιστεύουν, γιά κάποιους εἶναι ἕνα ἁπλό τοπικό φολκλόρ.

Γιά κάποιους ἄλλους ὅμως, πού βλέπουμε νά παραδίδονται ὅλα, ἀπό τήν γεύση καί τήν κουζίνα, τήν αἰσθητική τῶν κτηρίων, τήν μουσική, ὁλόκληρες ἁλυσίδες τῆς οἰκονομίας, σέ ξένους (σέ κάποιες περιπτώσεις καί σέ ἐχθρούς τῆς πατρίδας μας), ἡ Αὐτοδιοίκηση, μαζί μέ τούς Πολιτιστικούς Συλλόγους καί τήν Ἐκκλησία, ὅταν αὐτή δέν θαμπώνεται ἀπό τά πεντοχίλιαρα σέ εὐρώ τῆς ἐξουσίας, εἶναι ἡ σπονδυλική στήλη τῆς πατρίδας μας. Ὁ τρόπος γιά νά μείνει τό κερί ἀναμμένο. Τό νά ἀποκαθιστᾶς μιά μισογκρεμισμένη ἐκκλησία εἶναι πράξη ἐθνικῆς προσφορᾶς, γιά παράδειγμα.

Συμπεραίνω: Ἡ πολιτική δέν μπορεῖ νά εἶναι ἀπονευρωμένη ἀπό τό συναίσθημα. Ἀλλά μέ λύπη μας διαπιστώνουμε ὅτι ὁ νέος Τσίπρας τοῦ «Κέντρου», μολονότι ἀποφασίζει μόνος, χωρίς συνιστῶσες πάνω ἀπό τό κεφάλι του, γιά πρώτη φορά ἀπό τό 2007 πού βρίσκεται στήν ἀρχηγία κόμματος, προσέφυγε στήν εὔκολη λύση: Παρουσίασε ἕνα κείμενο πού χαϊδεύει αὐτιά, ἐνῷ τό σωστό εἶναι νά χρησιμεύει σέ αὐτιά, νά δίνει ἔμπνευση καί νά κινητοποιεῖ μᾶζες. Ἡ ἀναφορά στά δημοψηφίσματα καί στήν ἄμεση δημοκρατία εἶναι παλαιά ἰδέα, ἀπό τήν «Ἄμεση Δημοκρατία» τοῦ Γλέζου στ’ Ἀπεράθου ἕως τόν Δημοτικό Κώδικα τοῦ Παυλόπουλου, ἀλλά οἱ δῆμοι καί ἡ Κυβέρνηση δέν τήν θέλουν. Μιά ἀπόπειρα δημοψηφίσματος γιά τήν ΔΕΘ στήν Θεσσαλονίκη «ἔπεσε» στό κενό.

Ἡ ἐπαναφορά τῶν δύο γύρων, πού σημαίνει πώς ἄν θές νά ἡγεῖσαι στήν τοπική κλίμακα, πρέπει νά ἐξασφαλίζεις συναινέσεις ἄνω τοῦ 50%, μόνο ἔτσι γίνονται οἱ μεγάλες ἀλλαγές, εἶναι τό πλέον ἐνδιαφέρον σημεῖο πού ἐντόπισα ἀπό ἕνα κείμενο μᾶλλον ἀφυδατωμένο σέ ἑλληνικότητα. Καί ἄς τό ὑπογράφει μιά ἀκρωτηριασμένη, μέ ἕνα λάμδα… ΕΛΑΣ. Κακά τά ψέμματα: Οἱ ἰδέες θέλουν ψυχή. Πομφόλυγες τύπου Κοινωνικό Συμβόλαιο, Νέα Μεταπολίτευση, Μητροπολιτική Διοίκηση, Συμμετοχική Διακυβέρνηση, Νέα Ἀρχιτεκτονική, Ἑτεροδιοίκηση, δέν λένε καί πολλά πράγματα στούς Ἕλληνες. Ὅσο γιά τόν Ἀριστοτέλη, θά πρότεινα νά τόν ἀφήναμε στήν ἡσυχία του. Ἀρκετά ταλαιπωρήσαμε τόν «Καποδίστρια» καί τόν «Καλλικράτη». Ὡραία ἡ ἰδέα, ἀλλά τῆς λείπει ἡ μεσότητα.