Μήν τούς ἀφήσουμε πλέον σέ χλωρό κλαρί

Ὅποιος ἀμφέβαλλε μέχρι σήμερα γιά τίς πραγματικές προθέσεις τῶν Τούρκων, πρέπει νά ἔχει πεισθεῖ

Οἱ Τοῦρκοι ἔχουν στό αἷμα τους τήν ἁρπαγή, τό «γιουροῦσι». Ἡ πολιτική τῶν γειτόνων μας, τήν ὁποία ἔχει πλέον ἀπροκαλύπτως ἐπαναφέρει ὁ Ταγίπ Ἐρντογάν, εἶναι «Τά δικά μου δικά μου καί τά δικά σου ἐπίσης».

Ἡ ἐπέλαση τῶν χιλιάδων «προσφύγων», οἱ ὁποῖοι κάθε τόσο προσπαθοῦν νά εἰσέλθουν βιαίως σέ μιά χώρα ἀπό τήν ὁποία ἀπαιτοῦν νά τούς «κανακέψει», εἶναι ἡ αἰχμή τοῦ σχεδίου, τό ὁποῖο ἀπό χρόνια ἔχουν ἐκπονήσει οἱ κουτοπόνηροι γείτονες. Τό εἶχαν, βεβαίως, φυλαγμένο στά ἑρμάρια τοῦ σαραγιοῦ, «διά πᾶν ἐνδεχόμενον», καί ἀνέμεναν τήν κατάλληλη στιγμή γιά νά τό ἐφαρμόσουν.

Ἡ τραγική γι’ αὐτούς τροπή πού ἔλαβε ὁ «περίπατος» τόν ὁποῖον ἐπιχειροῦν στήν Συρία («περίπατο» ἀποκαλοῦσε καί ὁ Μουσολίνι τήν ἐπίθεση κατά τῆς χώρας μας), τούς ἔδωσε τήν εὐκαιρία γιά τό «διπλό χτύπημα».Καθοδηγῶντας τίς χιλιάδες τῶν μεταναστῶν, τούς ὁποίους (μέ τό ἀζημίωτο) χρόνια τώρα φιλοξενοῦν στήν χώρα τους «ἀρμέγοντας» τά ταμεῖα τῆς ΕΕ, πρός τά ἑλληνικά σύνορα, ἀφ’ ἑνός ἐπιχειροῦν (καί πιθανόν νά κερδίσουν στό τέλος) νά ἐκβιάσουν τήν ΕΕ νά τούς «συνδράμει» (καθ’ οἱονδήποτε τρόπο) στίς «ἐπιχειρήσεις» στό συριακό ἔδαφος καί ἀφ’ ἑτέρου καταλαμβάνουν τήν μέχρι σήμερα «νεκρή ζώνη» μεταξύ τῶν συνόρων Ἑλλάδος – Τουρκίας, δημιουργῶντας ἕναν –ἐκτός πάσης νομιμότητος– νέο προσφυγικό καταυλισμό! Μήν ἀμφιβάλλετε ὅτι οἱ «πρόσφυγες» ἐστάλησαν στά σύνορά μας γιά νά μείνουν καί ὄχι γιά κάποιες σποραδικές ἐπιθέσεις καί «ντού» στά καλῶς φυλασσόμενα ἑλληνικά ἐδάφη. Θά μείνουν καί κάθε τόσο κάποιοι θά «μπουκάρουν» καί θά αὐξάνει ὁ ἀριθμός τῶν ἀπροσκλήτων «μουσαφιραίων», τούς ὁποίους θά φορτώνεται ἡ δοκιμαζομένη ἑλληνική κοινωνία. Πολύ σωστά ἔπραξε ἡ κυβέρνηση καί ἔφερε τούς ἀξιωματούχους τῆς ΕΕ ὥστε νά διαπιστώσουν ἰδίοις ὄμμασι τά συμβαίνοντα στήν μεθόριο. Ἦταν ἐνέργεια ἐπιβεβλημένη καί ἀποτελεσματική. Πρέπει, ὅμως, νά ἔχει συνέχεια.

Ἐμεῖς εἴμαστε τώρα ἐκεῖνοι πού πρέπει νά μιμηθοῦμε τόν Ἐρντογάν! Ἐμεῖς πρέπει τώρα νά γίνουμε ὁ «στενός κορσές» (οἱ Ἄγγλοι θά ἔλεγαν «a pain in the ass» καί δέν τό μεταφράζω), ἐμεῖς ὀφείλουμε νά μήν ἀφήσουμε τούς ἑταίρους μας «σέ χλωρό κλαρί», μέχρι νά ληφθοῦν μέτρα ἀποτελεσματικά εἰς βάρος τῆς Τουρκίας καί νά μήν ἐπωμισθεῖ ἡ χώρα βάρη τά ὁποῖα –εἶναι βέβαιο πλέον ὅτι– δέν μπορεῖ νά ἀντέξει! Ἐλπίζουμε ὅσοι πίστευαν –καί κάποιοι τό διατυμπάνιζαν στά κανάλια– ὅτι «ὁ Ἐρντογάν δέν πρόκειται νά κάνει καμμία κίνηση», νά ἔχουν πλέον ἀντιληφθεῖ ὅτι ὁ μοχθηρός γείτονας μᾶς ἔχει τραυματίσει ἤδη σοβαρά. Μπορεῖ οἱ εἰκόνες μέ τούς ὑψηλόβαθμους τῆς ΕΕ στά σύνορά μας, οἱ ὁποῖες ἔκαναν τόν γῦρο τοῦ κόσμου, νά κατέδειξαν τήν πραγματικότητα, ἀλλά ποιός ἀμφιβάλλει ὅτι μία τέτοια πραγματικότητα τρομάζει κάποιον ὁ ὁποῖος προγραμματίζει διακοπές; Εἶναι πολλαπλά καί καίρια τά σημεῖα στά ὁποῖα στοχεύει ὁ Ἐρντογάν. Γι’ αὐτό καί οἱ δικές μας ἀπαντήσεις –κυρίως πρός τήν ΕΕ– πρέπει νά εἶναι στοχευμένες καί ἀποτελεσματικές.

Νά ζητήσουμε ὅτι δικαιούμεθα καί, κυρίως, τήν ἐπιβολή ἐξοντωτικῶν κυρώσεων στόν, ἐπώνυμο πλέον, διακινητή ψυχῶν καί τρομοκράτη τῆς Νοτιοανατολικῆς Εὐρώπης.

Απόψεις

Ἡ Τουρκία «χαρτογραφεῖ» εὐαίσθητα σημεῖα τῆς Ἑλλάδας

Εφημερίς Εστία
Τοῦρκος ἀπόστρατος ὑποστράτηγος καταγράφει νησιά, λιμάνια, ἐνεργειακά δίκτυα καί ὑποθαλάσσια καλώδια ὡς «στρατηγικές εὐαισθησίες» τῆς Ἑλλάδας καί εἰσάγει στήν ἐξίσωση τήν ἔννοια τῆς «ἀσύμμετρης ἀπάντησης»

Σάββατον 20 Αὐγούστου 1966

Πρό 60 ἐτῶν
Πρό 60 ετων

ΚΕΡΚΥΡΑ ΚΑΙ ΥΔΡΑ ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΟΘΟΝΗ

Εφημερίς Εστία
Για τον κινηματογράφο τα ελληνικά νησιά αποτελούν, εδώ και δεκαετίες, σκηνικά γεμάτα φως και ιστορία

Παυλόπουλος: Ἡ Ἀποκλειστική Οἰκονομική Ζώνη τῶν κρατῶν-μελῶν εἶναι καί ΑΟΖ τῆς ΕΕ

Εφημερίς Εστία
«Είναι θεσμικῶς αὐτονόητο ὅτι ἡ Ἀποκλειστική Οἰκονομική Ζώνη (ΑΟΖ) τῶν κρατῶν-μελῶν εἶναι καί ΑΟΖ τῆς ἴδιας τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης»

Βεστφαλιανή τάξις ἐναντίον ἠθικιστικῆς ἡγεμονίας: Ἡ σύγκρουσις Ρωσσίας-Δύσεως γιά τούς κανόνες τοῦ διεθνοῦς συστήματος

Εφημερίς Εστία
Πῶς ἡ στροφή τῆς Δύσεως ἀπό τήν ἠθική στόν «ἠθικισμό» καί τήν νομική ἀσυμμετρία ἀποδομεῖ τήν διπλωματία, ὑπονομεύει τήν στρατηγική σκέψη καί συγκρούεται μέ τήν προσήλωση τῆς Μόσχας στήν κρατική κυριαρχία.