Μιά καθαρή ἧττα τῆς «γουόκ» κουλτούρας

Ἀποροῦν οἱ προοδευτικοί καί οἱ ὀπαδοί τοῦ δικαιωματισμοῦ καί τῆς γουόκ ἀτζέντας, ἐπειδή, λένε, οἱ μειονότητες στίς ΗΠΑ, οἱ «λατῖνοι», δηλαδή, ἀλλά καί οἱ ἄλλοι (νόμιμοι) μετανάστες, ψήφισαν τόν Τράμπ.

Ἐπιτρέψτε μου μιά μικρή, προσωπική ἐμπειρία. Ἡ ἀδελφή μου, πού ζεῖ –καί προόδευσε πολύ– στήν Ἀγγλία, μοῦ ἔλεγε, σέ μιά ἀπό τίς συχνές ἐπισκέψεις μου ἐκεῖ.

«Μᾶς ἔχουν πνίξει οἱ ξένοι. Πρέπει νά τούς διώξουν, ἡ βία ἔχει αὐξηθεῖ, οἱ κλοπές, οἱ διαρρήξεις. Ἄσε δέ πού ἀλλάζει καί ὁ χαρακτῆρας τῆς Ἀγγλίας μέ τόσα ἑκατομμύρια μουσουλμάνους.»

Ἀπόρησα καί τῆς εἶπα: «Μά, καλά κι ἐσύ ξένη δέν εἶσαι;». Μέ κοίταξε θυμωμένα καί μοῦ ἀπάντησε: «Ξένη ἐγώ; Ἀπό τήν δεκαετία τοῦ ’70 εἶμαι Ἀγγλίδα ὑπήκοος!»… Ἔτσι σκέπτονται οἱ νόμιμοι, οἱ βολεμένοι, οἱ ἀποκατεστημένοι, ὅταν βλέπουν τούς ἄλλους ξένους νά ἐξελίσσονται σέ πρόβλημα. Ἐνδομύχως, σκέπτονται ὅτι ἄν ὑπάρξει γενικώτερο θέμα μέ τούς ξένους, ἴσως θά τούς πάρει κι ἐκείνους ἡ μπάλλα!

Σκέπτεται ὁ λατῖνος πού ἔχει πάρει τήν πράσινη κάρτα, πού ἔχει ἀνοίξει ἕνα μαγαζάκι ἤ πού ἐργάζεται σέ μιά πολυεθνική ἤ κινεῖ κάποιο ἀπό τά μηχανήματα τοῦ λιμανιοῦ στήν Καλιφόρνια: «Βρέ, λές νά μᾶς διώξουν κι ἐμᾶς ἄν παραγίνει τό κακό μέ τούς παράνομους μετανάστες;», καί ρίχνει στήν κάλπη «Τράμπ δαγκωτό», ἀφοῦ ὁ νέος πρόεδρος ὑποσχέθηκε νά ἀρχίσει τίς μαζικές ἀπελάσεις τῶν λαθραίων…

Χαμογελοῦσα ἐπίσης ὅταν ἄκουγα τούς ἐλπίζοντες σέ νίκη τῆς Καμάλα νά λένε ὅτι «τό ἐπιτελεῖο τοῦ Τράμπ εἶναι θυμωμένο γιατί ἐνῷ τοῦ δίνουν γραμμές στίς ὁμιλίες του, ἐκεῖνος οὔτε πού τίς λαμβάνει ὑπ’ ὄψιν καί περιορίζεται σέ μερικές δεκάδες λέξεις, κυρίως σέ συνθήματα»…

Μά, ὑπάρχει κανείς σήμερα πού ἔχει ἐπιθυμήσει τίς …ὀκτάωρες ὁμιλίες τοῦ Κάστρο ἤ ἐκεῖνες τίς ἀτέρμονες ὁμιλίες τοῦ …Τατούλη, ὅταν μιλοῦσε, ὡς ἀριστερός, στίς φοιτητικές συνεδριάσεις τοῦ ’70; Θέλουμε-δεν θέλουμε (κι ἐμεῖς, γιά νά ἐξηγούμεθα, δέν θέλουμε) τό φαινόμενο Τράμπ εἶναι γέννημα-θρέμμα τῆς νοοτροπίας τῶν σόσιαλ μήντια, φαινόμενο τῆς νοοτροπίας ἐκείνων οἱ ὁποῖοι (πιστεύουν ὅτι) ἐνημερώνονται καί διαφωτίζονται ἀπό τά μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης;

Σκέφθηκε κανείς πόσα ἑκατομμύρια ἐξαρτημένων ἀπό τά σόσιαλ ψήφισαν τόν Τράμπ μόνο καί μόνο ἐπειδή τόν στήριξε ἀνοιχτά τό εἴδωλό τους, ὁ δισεκατομμυριοῦχος Ἔλον Μάσκ;

Ἔχουν σκεφθεῖ ὅτι ἡ κάντρυ Ἀμερική ἔδειξε ἀνοιχτά τήν προτίμησή της στόν πρωταθλητή τῆς ἐλευθέρας πάλης Χάλκ Χόγκαν ὁ ὁποῖος …ἔσχιζε τά ροῦχα του στίς ὁμιλίες τοῦ Τράμπ καί ὄχι στούς καλοντυμένους ἀκολούθους τῆς Καμάλα;

Μέ δυό λόγια, οἱ Δημοκρατικοί πλήρωσαν, κατ’ ἀρχάς, τήν ἀδυναμία τοῦ Τζό Μπάιντεν νά ἀνταποκριθεῖ στόν –δύσκολο– ρόλο τοῦ Προέδρου τῶν ΗΠΑ. Πλήρωσαν τήν ἀκατανόητη ἐπιμονή του νά ὑποδύεται τόν ὑποψήφιο, ὅταν δέν εἶχε τίς δυνάμεις νά σταθεῖ στό ὕψος τῶν ἀπαιτήσεων αὐτοῦ τοῦ ρόλου. Πλήρωσαν ἐπίσης τήν ἆρον-ἆρον ἐπιλογή τῆς Καμάλα Χάρρις ὡς ὑποψηφίας. Δέν ἦταν ἕνα λαμπερό πρόσωπο ἡ Καμάλλα. Οὔτε εἶχε νά ἐπιδείξει κάτι σημαντικό στήν πορεία της ὡς ἀντιπροέδρου. Μέ δύο λόγια, οἱ Δημοκρατικοί τά ἔκαναν θάλασσα. Καί σ’ αὐτήν τήν θάλασσα, πνίγηκαν…