Κούμαρα, φλισκούνι καί βότανα στό λιμάνι

Μιλοῦσα μέ φίλο, ὁ ὁποῖος ἀσχολεῖται καί μέ τήν γεωργία. Κατοικεῖ, δηλαδή στήν Ἀθήνα, ἀλλά διατηρεῖ τά κτήματα τῶν γονέων του στήν περιφέρεια καί καλλιεργεῖ τίς ἐλιές του.

«Κάτσε νά πιοῦμε πρῶτα ἕνα τσάι, καθαρό τσάι τοῦ βουνοῦ, ἀπό τήν ὀρεινή Φιγαλεία» μοῦ λέει ὁ φίλος, καί σέ λίγο ἡ συνεργάτις του μᾶς σερβίρει ἕνα εὐωδιαστό ἀφέψημα. «Πρίν πιεῖς, νά βάλουμε μέσα μιά κουταλιά μέλι κούμαρου» μοῦ λέει καί μέ ἀφήνει «παγωτό».

Εἶχα νά ἀκούσω τήν λέξη «κούμαρο» πολλά χρόνια. Ὅποτε πηγαίναμε στό χωριό τοῦ πατέρα μου, στό Καστρί Κυνουρίας, ἡ θεία μου μέ ἔπαιρνε μαζί καί μαζεύαμε κούμαρα! Μέ τό πού ἄκουσα τήν λέξη, ἦλθε στό μυαλό –καί στόν οὐρανίσκο μου– ἐκείνη ἡ περίεργη γεύση τοῦ κούμαρου. Καί, πράγματι, ἡ εὐωδιά τοῦ μελιοῦ μέ ἀνέβασε στίς πλαγιές τοῦ βουνοῦ τῆς γενέθλιας πατρίδας τοῦ πατέρα, ἐκεῖ πού κατοικοῦσε ὁ Πάν, ὁ τραγοπόδαρος χειριστής τοῦ αὐλοῦ, ὁ περίεργος ἐκεῖνος τύπος, πού στήν παιδική μου ἡλικία πίστευα ὅτι ἦταν …συγχωριανός μου! Κι ὕστερα, ἔβγαλε ἀπό τό συρτάρι τοῦ γραφείου του μιά συσκευασία, σέ ζελατίνα, πού τοῦ εἶχε στείλει μιά καλή του φίλη καί περιεῖχε ἕνα χαρμάνι ἀπό τά ὑπέροχα βότανα πού μπορεῖς νά βρεῖς στά ἑλληνικά βουνά.

Ὁμολογῶ ὅτι ἐκεῖ, μέ φόντο τό λιμάνι τοῦ Πειραιᾶ καί μέ μιά ὑπέροχη λιακάδα μέσα στόν Ὀκτώβριο πού μᾶς ἄφηνε γειά, αἰσθάνθηκα ὑπέροχα ἀλλά καί ἀπόρησα γιά τό πῶς ἀκόμη δέν ἔχουμε καταφέρει νά ἀξιοποιήσουμε τά βότανά μας. Αὐτό τό θεῖο δῶρο, πού μᾶς προσφέρει ἡ ἑλληνική φύση, τήν ὁποία μέ τόση ἐπιμονή προσπαθοῦμε νά καταστρέψουμε.

«Πῶς πῆγαν οἱ ἐλιές; Ἐμεῖς στήν Σαλαμῖνα ἔχουμε πολύ ἄσχημη χρονιά» τοῦ λέω, μέ ὕφος …ἐλαιοπαραγωγοῦ, ἄν καί οἱ δικές μας ρίζες εἶναι ἐλάχιστες.

«Στά δικά μας μέρη, πήγαμε καλά. Ἔκανε μιά καλή βροχή τόν Ἰούνιο, ἦρθε καί μιά ξαφνική, ἀλλά δυνατή, τόν Ἰούλιο καί ἡ σοδειά μας εἶναι πολύ καλή» μοῦ ἀπαντᾶ. Τοῦ λέω γιά τίς φυστικιές μου, πού ἐφέτος δέν εἶχαν καρπό. «Οὔτε στήν Αἴγινα εἶχαν» μοῦ ἀπαντᾶ, καί αἰσθάνομαι ἀνακούφιση, καθώς εἶχα ἀρχίσει νά ἀνησυχῶ μέ τό φαινόμενο.

«Θά μοῦ βρεῖς καλό λάδι; Γιατί τά πράγματα ἔχουν δυσκολέψει» τοῦ λέω, καί μέ καθησυχάζει, καθώς θά προμηθευθῶ ἀπό τό δικό του.

Κι ὕστερα ἄλλη συζήτηση, γύρω ἀπό τό λάδι καί τό πῶς δέν ἔχουμε οὔτε αὐτόν τόν θησαυρό τῆς ἑλληνικῆς γῆς καταφέρει νά ἀξιοποιήσουμε ἀναλόγως. Φυσικά, ὅσοι γνωρίζουν τό ἀντικείμενο, δέν συμμερίζονται αὐτά πού γράφονται κατά καιρούς, καθώς ἡ παραγωγή μας δέν εἶναι τόσο μεγάλη ὅσο νομίζουμε, καί δέν φθάνει γιά τίς «ἐξαγωγές σέ ὅλον τόν κόσμο» πού «τσαμπουνᾶνε» οἱ ἄσχετοι.

Καλά περάσαμε, τά εἴπαμε, καί ἦλθε ἡ ὥρα νά φύγω. «Εἶστε ἐλαιοπαραγωγός;» μέ ρωτᾶ ἡ συνεργάτις, καθώς τήν χαιρετῶ. «Ὄχι, ἦρθα νά μιλήσουμε γιά θέματα Ναυτιλίας, ἀλλά ποιός Ἕλληνας δέν εἶναι στό βάθος χωριάτης καί ὀλίγον ξωμάχος;» τῆς λέω καί χαμογελῶ, καθώς μέ κοιτάζει περίεργα. «Ξωμάχος; Ποῦ τό θυμήθηκα αὐτό!» εἶπα μέσα μου…

Απόψεις

Στέφανος Κυριακίδης: «Η ψυχή μου είναι πάντα ταγμένη στην αλήθεια του Θεού»

Εφημερίς Εστία
Ο βετεράνος ηθοποιός Στέφανος Κυριακίδης συμπληρώνει 66 χρόνια στο θεατρικό σανίδι και μιλά στο «ΕΣΤΙΑζω» σε μια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης, με αφορμή την επιστροφή του στη σκηνή με το σπουδαίο έργο του Γιώργου Ηλιόπουλου «Το μαύρο κουτί».

«Πανηγύρι της Αγάπης 2026»: Δύο ημέρες προσφοράς και αλληλεγγύης στο Μετρό Συντάγματος

Εφημερίς Εστία
Στις 23 και 24 Νοεμβρίου, το «Εργαστήρι – Λίλιαν Βουδούρη» προσκαλεί το κοινό σε μια ξεχωριστή γιορτή αγάπης, με χειροποίητες δημιουργίες και χριστουγεννιάτικα δώρα που στηρίζουν τα άτομα με νοητική αναπηρία

Ἀκρίβεια: Πόσα χρήματα ἀπομένουν στά νοικοκυριά

Εφημερίς Εστία
Μέ τό κόστος τοῦ ἐνοικίου, τοῦ ρεύματος καί τῶν καυσίμων νά ἔχει αὐξηθεῖ σημαντικά, τό ζητούμενο δέν εἶναι πλέον μόνο πόσα χρήματα χρειάζονται γιά τήν κάλυψη τῶν βασικῶν ἀναγκῶν, ἀλλά καί ποιές δαπάνες μποροῦν νά περιορισθοῦν

12ο Συμπόσιο ΚΕ.ΜΙ.ΠΟ.: Στο επίκεντρο οι προσωπικότητες που κράτησαν όρθιους τους πρόσφυγες

Εφημερίς Εστία
Θα πραγματοποιηθεί στις 27, 28 και 29 Νοεμβρίου 2026

Ὁ Δισκοβόλος τοῦ Μύρωνα: Ἕνα ἀρχαῖο ἑλληνικό ἀριστούργημα μέ παγκόσμια ἀναγνώριση

Εφημερίς Εστία
Ὑπάρχουν ἔργα τέχνης πού ξεπερνοῦν τά ὅρια τῆς ἐποχῆς τους καί δέν χρειάζονται συστάσεις