”Κοίτα ποιοι θα κάνουν πόλεμο!”

ΜΙΑ ΩΡΑΙΑ κατ’ αρχάς έκπληξη έκαναν στους Θεσσαλονικείς…

… την περασμένη Παρασκευή το απόγευμα χίλιοι περίπου παγκοσμιοποιημένοι νέοι της Πόλεως οι οποίοι θέλησαν να ενώσουν την φωνή της διαμαρτυρίας τους με χιλιάδες άλλες για την δολοφονία του Αφροαμερικανού Φλόυντ στη Μιννεάπολη των ΗΠΑ. Τους παρατηρούσα από το ύψος του ‘’Γκαρσόν’’ να βασίζουν ησύχως επί της Λεωφόρου Νίκης. Χάρηκα διότι τα νέα παιδιά δεν διέκοψαν την κυκλοφορία και δεν ακολουθούσαν το γνωστό τέμπο της ΚΝΕ με τις κόκκινες σημαίες, τα πανώ και τα αργόσυρτα συνθήματα με την ντουντούκα. Ήταν διαφορετικοί. Φώναζαν βεβαίως ξέπνοα χωρίς μεγάλο πάθος το σύνθημα “No Justice, No peace”, κρατούσαν μικρά χαρτόνια με αυτοσχέδια συνθήματα γραμμένα πάνω σε αυτά και κατέληξαν στον Λευκό Πύργο αλλά μέχρις εκεί. Μισή ώρα αργότερα πάλι στην Λεωφόρο Νίκης παρακολούθησα νέα πορεία. Καμμία σχέση με την Αριστερά και αυτή. Καμμιά εκατοστή ποδηλάτες έκαναν πεντάλ επί της Λεωφόρου Νίκης διαμαρτυρόμενοι αυτή την φορά για την έλλειψη λωρίδων για τα δίτροχά τους στην συμπρωτεύουσα.

Για όλους όσοι διαβάζετε πιθανόν με αμφιθυμία αυτές τις γραμμές, όντες συντηρητικοί, σπεύδω να ”πω” το εξής: Στην εποχή του διαδικτύου τα νέα παιδιά κατοικούν σε μια πόλη αλλά στην πραγματικότητα ζουν σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Είναι παγκόσμιοι πολίτες. Κατά συνέπεια δεν είναι περίεργο να κατεβαίνει στους δρόμους κανείς για να διαμαρτυρηθεί στα αγγλικά για κάτι που συνέβη εκατομμύρια χιλιόμετρα μακρυά από την πόρτα του σπιτιού του. Με τον ιστό είναι σα να έγινε στο επόμενο τετράγωνο. Οι πόρτες έχουν έρθει πιο κοντά! Μένουμε δίπλα με τους Φλόυντ όλου του κόσμου. Υπό αυτή την έννοια δεν έχω απαίτηση από νέα παιδιά να μην ζουν στον κόσμο και να μην παθιάζονται με τις αγωνίες του. Το αντίθετο. Έχω όμως απαίτηση, και αυτός είναι ο στόχος του σημερινού σημειώματος, τα παιδιά αυτά να ζουν παράλληλα με τον πλανήτη και στον τόπο μας. Και Μινσεάπολις και Λευκός Πύργος! Και Ακρόπολη!

Προφανώς δεν θα διαμαρτυρηθώ μολονότι το σκέφθηκα επειδή τα παιδιά αυτά δεν έκαναν μια πορεία εναντίον του τουρκικού εθνικισμού στο σπίτι του Κεμάλ φωνάζοντας συνθήματα στα ελληνικά. Η γιατί δεν φτιάχνουν πλακάτ εναντίον της ωμής παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από το καθεστώς Ερντογάν. Η αφασία που υπάρχει για τα θέματα αυτά στον κατάκοπο πληθυσμό είναι γενική, θα ήταν άδικο να ζητήσουμε τον λόγο μόνον από νέα παιδιά για την απουσία τους. Και ας διαδηλώνουν για τον Φλόυντ την στιγμή που τα τζάμια των κατοικιών των ακριτών μας στον Έβρο μόλις 433 χιλιόμετρα από την Θεσσαλονίκη τρίζουν κάθε φορά που ένα τουρκικό μαχητικό πετά πάνω από τις σκεπές τους. Έχω όμως απαίτηση από αυτή την πανέξυπνη νεολαία να ενημερώνεται πλήρως για το τι συμβαίνει στον τόπο της, να ιεραρχεί και να τοποθετείται όπως προκρίνει εκείνη. Αλλά να το κάνει. Να μην το παραμελεί! Η ελευθερία που ζούμε δεν είναι αυτονόητη. Κατακτήθηκε. Έξω από την συμπρωτεύουσα. στην παλαιά εθνική οδό προς Γιαννιτσά, στο χωριό Γέφυρα, στο Μουσείο Βαλκανικών Πολέμων στην τέως βίλλα Μοδιάνο υπάρχει ο τάφος του Ταχσίν Πασά. Του Οθωμανού αξιωματούχου ο οποίος παρέδωσε αναιμάκτως την Θεσσαλονίκη στους Έλληνες το 1912.

Όταν, λοιπόν, τα σημάδια της Ιστορίας είναι τόσο έντονα γύρω σου και όταν ακούς -δεν γίνεται να μην ακούς- καθημερινώς ότι τα τουρκικά μαχητικά πετούν πλέον στα 3.000 πόδια πάνω από ελληνικό έδαφος όταν κάποτε πετούσαν για να κάνουν παραβιάσεις στα 33.000 πόδια, το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών αμφισβητεί παρά το διεθνές δίκαιο ότι έχεις σύνορα πέρα από τα 6 μίλια στην Κρήτη, στην Ρόδο και στην Κάρπαθο και προσπαθεί να καταλάβει με έρευνες διά χρησικτησίας ύδατά σου από τα 6 έως τα 12 μίλια, οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις μπορούν να καταφέρουν πλήγμα στην χώρα μας όχι μόνο από το έδαφός τους αλλά και από το αεροδρόμιο της Λιβύης όπου μετασταθμεύουν 19 μαχητικά F13, 33 μεταγωγικά και 85 μη επανδρωμένα drones με προβλεπόμενο χρόνο μετάβασής τους από την Τρίπολη έως τους ουρανούς της Κρήτης τα 15 λεπτά, τότε πρέπει να ξέρεις ένα πράγμα. Καλός ο Φλόυντ, καλοί και οι ποδηλατόδρομοι αλλά αν δεν ξυπνήσεις θα έρθει μια μέρα που θα κατηγορείς τον εαυτό σου: Γιατί δεν εξεγέρθηκα τότε και γι αυτό; Γιατί ένιωσα περισσότερη ταύτιση μόνον για έναν Αφροαμερικανό και όχι και για έναν Έλληνα που τις μέρες εκείνες έδινε για 1.500 ευρώ μάχη στους ουρανούς ώστε να διαδηλώνω εγώ ελευθέρως στο έδαφος; Γιατί δεν ρώτησα τον εαυτό μου στο ρυθμό του παλαιού σπότ ”Και η Ελλάδα κύριε;”

Ελπίζω αυτή η γρήγορη γενιά να καταλάβει σύντομα. Και από γενιά της παγκοσμοποίησης να γίνει και γενιά του πατριωτισμού. Διότι άλλο σόκ δεν αντέχει. Κάθε πέντε χρόνια δέχεται και ένα κτύπημα που την πάει πίσω και της στερεί οξυγόνο: 2010 μνημόνια. 2015 capitals. 2020 κορωνοϊός. Εάν προστεθεί σε αυτά και μια εθνική τραγωδία δεν θα συνέλθει ποτέ. Τους αριθμούς τους επανακτάς. Τα αγαπημένα σου μέρη, δύσκολα. Όποιος έχει αμφιβολία ας κοιτάξει προς την Κερύνεια. Επειδή δεν ανήκω στους είρωνες που στην θέα μιας πορείας για τον Φλόυντ διερωτώνται χλευαστικώς ”κοίτα μια γενιά που θα κάνει πόλεμο με τους Τούρκους” απευθύνω έκκληση στους νεαρούς φίλους: Ζήστε στον κόσμο, ζήστε και στην πατρίδα σας. Και προστατεύστε την. Στα χέρια σας την κρατάτε!

Απόψεις

Ἀνασχηματισμός μέ σχῆμα ἀναπληρωτῶν Ὑπουργῶν

Εφημερίς Εστία
Οἱ τελευταῖες εἰσηγήσεις πρός Μητσοτάκη – Ὅλες οἱ λεπτομέρειες

Συμπλοκή στήν «Γέφυρα»

Μανώλης Κοττάκης
ΔΕΝ ΜΟΥ ἀρέσουν οἱ παρομοιώσεις αὐτοῦ τοῦ εἴδους

Ἐπιστροφή τοῦ ΑΕΠ στό 2017

Εφημερίς Εστία
Ἑπτά στίς δέκα ἐπιχειρήσεις ἔχουν πληγεῖ ἀπό τήν πανδημία

Ἡ καρδάρα μέ τό γάλα, προσφιλής συνήθεια…

Δημήτρης Καπράνος
Ἡ Ἑλλάς μπορεῖ νά εὐτελίσει τό κάθε τι, καί πολύ εὔκολα!

Πέμπτη, 7 Ἰουλίου 1960

Πρό 60 ἐτῶν
O ΚΟΣΜΟΣ