Ἡ «Αὐγή», καί κάποιες παιδικές ἀναμνήσεις

Τήν «Αὐγή» τήν ἀγόραζαν οἱ γονεῖς κάποιων παιδικῶν μου φίλων

Γιά νά εἶμαι εἰλικρινής δέν τήν διάβαζα. Δέν εἶχε ἀρκετά ἀθλητικά, πού τότε μέ ἐνδιέφεραν. Οὔτε τήν «Καθημερινή» πού ἔφερνε ὁ ἐφημεριδοπώλης τά πρωινά στό σπίτι γιά τήν μητέρα μου προτιμοῦσα. Ἀντίθετα, διάβαζα (μαθητής τῆς Ἕκτης δημοτικοῦ) τά «Νέα» (τοῦ πατέρα μου), πού καί ἀρκετά ἀθλητικά εἶχαν ἀλλά καί τό δικαστικό χρονογράφημα «Ἡ Θέμις ἔχει κέφια» καί τό πρωτοσέλιδο τοῦ Δημήτρη Ψαθᾶ.

Ἀργότερα, στό Γυμνάσιο, ἄρχισε νά μέ ἐνδιαφέρει ἡ «Καθημερινή» καί λίγο ἀργότερα, γνωρίστηκα καί μέ τήν «Αὐγή», στήν ἐποχή τῶν προβληματισμῶν καί τῶν ἀναζητήσεων τῆς ἐφηβείας…

Μέ τήν «Αὐγή», ὅμως, συνδέθηκα συναισθηματικά τό ξημέρωμα τῆς 21ης Ἀπριλίου τοῦ 1967. Τότε, ἀφοῦ ἀπό τίς ἑξήμισι πού ξυπνούσαμε γιά νά πᾶμε σχολεῖο, εἴχαμε πληροφορηθεῖ ἀπό τό ραδιόφωνο ὅτι «ἀπαγορεύεται ἡ κυκλοφορία» καί ὁ πατέρας μας εἶχε ἀναφέρει τήν λέξη «Κίνημα», βγῆκα –κατά τίς ἑπτά– στόν δρόμο, καθώς μέ φώναζε ὁ «κολλητός» μου φίλος Ἄγγελος Μαστοράκης (ὁ μετέπειτα ἱδρυτής τοῦ «9» τῆς Ἐλευθεροτυπίας.)
Κατέβηκα τρέχοντας (ὁ Ἄγγελος ἔμενε ἀπέναντί μας, σέ ἀπόσταση εἴκοσι μέτρων) καί τόν ἄκουσα νά μοῦ λέει. «Ἔλα νά μέ βοηθήσεις, μοῦ εἶπε ἡ μάνα μου νά κάψουμε τίς “Αὐγές”»…

Ὁ Ἄγγελος εἶχε ἕναν θεῖο (ἀδελφό τῆς μητέρας του, Λευκαδίτη) ἀριστερό, ἕναν ἄνθρωπο πάντα συνοφρυωμένο καί αὐστηρό, πού μᾶς κυνηγοῦσε ἐπειδή εἴχαμε φτιάξει ρόκ συγκρότημα καί παίζαμε μουσική πού διέφθειρε τή νεολαία. Δέν φανταζόμουν, ὅμως, ὅτι στό δωματιάκι τῆς αὐλῆς τοῦ σπιτιοῦ τῆς ὁδοῦ Ἑπταλόφου, ὑπῆρχε ἕνα τόσο πλούσιο ἀρχεῖο ἐφημερίδων!

Ἐκεῖ, λοιπόν, στό μικρό δωμάτιο, σέ ράφια, ὁλόγυρα, ἦταν τακτοποιημένες ἕνα σωρό ἐφημερίδες, δηλαδή φύλλα τῆς «Αὐγῆς», τά ὁποῖα (ἄγνωστο γιατί) συγκέντρωνε οἱ θεῖος του. Ὁ Ἄγγελος εἶχε ἤδη τοποθετήσει στό κέντρο τῆς αὐλῆς ἕνα σιδερένιο βαρέλι (δέν κατάλαβα πῶς βρέθηκε ἐκεῖ) καί ἀρχίσαμε νά καῖμε τίς ἐφημερίδες!

«Γιατί σοῦ εἶπε ἡ μάνα σου νά τίς κάψεις;» τόν ρώτησα. «Ξέρω κι ἐγώ; Ὁ Θεῖος μου θά τῆς τό εἶπε» μοῦ ἀπάντησε. «Καί ποῦ εἶναι ὁ θεῖος σου;» τόν ρώτησα. «Ἔφυγε πρίν καμμιά ὥρα, μᾶλλον πάει νά κρυφτεῖ γιατί θά τόν πιάσουνε» μοῦ ἀπαντᾶ.

Ἦταν μιά περίεργη κατάσταση. Δύο δεκαεξάρηδες μαθητές τοῦ Γυμνασίου ἔρριχναν σέ ἕνα σιδερένιο βαρέλι –κλίβανο– δεκάδες πακέτα μέ ἐφημερίδες. Εἶδα καί μερικές ἄλλες. «Δημοκρατική Ἀλλαγή», ἀλλά καί κάποιες, πού τώρα δέν θυμᾶμαι. Πρέπει νά εἶδα καί κάποιες σελίδες ἀπό πολύγραφο, μᾶλλον παλιές, κατοχικές προκηρύξεις. «Ρέ σύ, αὐτά μπορεῖ νά εἶναι ντοκουμέντα!» εἶπα στόν Ἄγγελο, ἀλλά ἐκεῖνος (πού εἶχε φάει τό κυνηγητό καί τό ξύλο τῆς ἀρκούδας ἀπό τόν θεῖο του) ἔμοιαζε πανικόβλητος. «Σκάσε καί βοήθα! Θά τά κάψουμε ὅλα!» μοῦ εἶπε. Καί τά κάψαμε ὅλα!

Ἔκτοτε ἔβλεπα τήν «Αὐγή» μέ συμπάθεια. Κάποιες φόρες, ὅταν ἔγραφε ὁ Κύρκος, ὁ Γιάνναρος, ὁ Χρυσοστομίδης, τήν ἀγόραζα. Καί χάρηκα πού τελικά δέν θά διακοπεῖ ἡ κυκλοφορία της. Ἄποψή μου, εἶναι νά ἐπιστρέψει στήν ἤπια καί ὄχι κραυγαλέα ἀρθρογραφία της. Δέν πρέπει νά κλείνουν οἱ ἐφημερίδες. Εἶναι ἑστίες ὑγείας καί δημοκρατίας.

Απόψεις

Πῆτερ Κατσίχτης: «Εἶμαι συγγενής μέ τόν Ταΰγετο»

Εφημερίς Εστία
Ἀπό τήν Ἀναβρυτή Λακωνίας στήν ἕδρα τῆς UNESCO στό Παρίσι: ἡ διαδρομή τοῦ ἐπιτυχημένου Ἕλληνα τῆς διασπορᾶς Πῆτερ Κατσίχτη, πού βρέθηκε μετανάστης στήν Ἀμερική, γιά νά δημιουργήσει ἁλυσίδα ἐπιχειρήσεων καί, ἐν τέλει, νά ἀφιερωθεῖ στήν τέχνη, ἡ ὁποία τόν ὁδήγησε σέ ἔκθεση στόν ναό προστασίας τῆς παγκόσμιας δημιουργίας, ἀποτελεῖ ἀπόδειξη ὅτι ὁ μόχθος καί τό ὄνειρο εἶναι ἄρρηκτα συνδεδεμένα

Apollo: Το AI που «διαβάζει» τα χαμένα κείμενα της αρχαιότητας

Εφημερίς Εστία
Έμαθε ελληνικά τριών χιλιετιών και τώρα αναζητά τις λέξεις που χάθηκαν μέσα στους αιώνες

Πυρηνική ἐνέργεια: Οἱ προβολές γιά τό κόστος ρεύματος καί τό στοίχημα γιά τήν Ἑλλάδα

Εφημερίς Εστία
Τό κόστος προμηθείας καί κατασκευῆς τοῦ πυρηνικοῦ καυσίμου ὑπολογίζεται σέ περίπου 0,87 λεπτά τοῦ εὐρώ ἀνά κιλοβατώρα στίς τρέχουσες τιμές

Ἐνεκαινιάσθη ἔκθεσις μέ αἱμάσσουσες κουβέρτες τῶν μαχομένων στήν Βόρειο Ἤπειρο στρατιωτῶν μας!

Εφημερίς Εστία
Ὁ Ἑλληνοϊταλικός Πόλεμος δέν ἦτο ἡ ἐπέτειος τῆς 28ης Ὀκτωβρίου οὔτε στιγμιαῖο συμβάν, ἀφοῦ τίς ἀντιστοίχους τῆς σήμερον ἐμαίνετο

Πῶς τά κρατικά πλεονάσματα κτίζονται στίς πλάτες τῶν πολιτῶν

Εφημερίς Εστία
Ὅταν κερδίζει τό κράτος καί χάνει ἡ κοινωνία – Τά κρατικά ἔσοδα καί τά πλεονάσματα αὐξάνονται, τήν ὥρα πού τά νοικοκυριά περικόπτουν ἀκόμα καί βασικές ἀνάγκες