Ἔφυγε γιά τό μεγάλο ταξίδι ὁ Κώστας Ι. Καρρᾶς

Ἐρχόταν πάντα νωρίτερα στά ραντεβού του

Ἐπιμελῶς ἀτημέλητος, πάντα μέ γένια τριῶν ἡμερῶν ἤ καί περισσότερο μέ ἕνα κοστούμι ἁπλό, καμμιά φορά καί μέ μιά στενή, πάντα σκούρα, γραβάτα. Μιλοῦσε μέ ἐκείνη τήν ὀλίγον ἀγγλοσαξωνική ἀλλά καί χιώτικη προφορά καί ἦταν πάντα παθιασμένος μέ τό θέμα μέ τό ὁποῖο καταπιανόταν. Διάβαζε πολύ, ἦταν ἕνας ἰδιαίτερα ἐνημερωμένος καί μέ πολυεπίπεδες γνώσεις ἄνθρωπος. Εἶναι βέβαιο ὅτι προτιμοῦσε νά ταξιδεύει στίς σελίδες ἑνός ἱστορικοῦ συγγράμματος, παρά στίς μελέτες γιά τά βαπόρια καί τά ξενοδοχεῖα.

Κάθε συνάντηση μέ τόν Κώστα Ι. Καρρᾶ ἦταν γεμάτη ἐνδιαφέρον. Σέ προδιέθετε θετικά, κατ’ ἀρχάς, ἡ κοσμοκαλογερική ἐμφάνισή του. Χωρίς καμμία περιττή προσθήκη, ἀλλά ἐνδεδυμένος τό πλατύ του μειδίαμα, ὅπως θά ἔγραφε ὁ Παπαδιαμάντης, καθόταν πάντα ἄνετα, προσπαθῶντας νά βολέψει τά μακριά του πόδια καί τά ἀεικίνητα χέρια του. Τελευταία φορά συναντηθήκαμε λίγο καιρό πρίν περάσουμε στόν σκοτεινό διάδρομο τῆς πανδημίας, στό σπίτι τοῦ πρέσβη τῆς Νορβηγίας, στίς 17 Μαΐου. Πάντα ἀνταμώναμε ἐκεῖ, φίλοι καί οἱ δύο τῆς χώρας τοῦ Γκρήγκ καί τοῦ Ἴψεν.

Μιλούσαμε πάντα γιά τήν μουσική πού ἀγαπᾶμε (μέ ρωτοῦσε πάντα ἄν συνεχίζω νά μελετῶ στό πιάνο) καί καταλήγαμε λέγοντας «κάποια στιγμή πρέπει νά τό ἐπαναλάβουμε», καθώς εἴχαμε περάσει ἕνα ἐξαιρετικά ὄμορφο βράδυ, μέ πιάνο καί τραγούδι, σέ φιλικό σπίτι…

Θυμᾶμαι ἀκόμη τόν ζεστό, πρωινό καφέ στό σπίτι τοῦ ἐκ Χίου Κώστα καί τῆς Λυδίας Καρρᾶ (τό γένος Ποταμιάνου) μέ κεφαλονίτικη καταγωγή, στήν Πλάκα, πλάι στό παλαιό Πανεπιστήμιο. ΄Ενα ζευγάρι, πού εἰσήγαγε, κυριολεκτικά, στήν ἑλληνική πραγματικότητα τήν εὐαισθησία γιά τήν προστασία τοῦ περιβάλλοντος. Ἐφέτος, ἡ Ἑλληνική Ἑταιρεία Περιβάλλοντος καί Πολιτισμοῦ, ὁ φορέας πού συνέστησαν ὁ Κώστας καί ἡ Λυδία, συμπληρώνει πενῆντα χρόνια ζωῆς. Ὁ Κώστας μόλις πού πρόλαβε νά τά γιορτάσει, καθώς ἔφυγε γιά πάντα ἀπό κοντά μας τήν τελευταία ἡμέρα τοῦ χειμῶνα, μιά μέρα πρίν ἀντικρύσει μία ἀκόμη ἄνοιξη… Πενῆντα χρόνια προσπαθειῶν, μέ ἀντικείμενο τήν προστασία περιοχῶν φυσικοῦ κάλλους, ἀποκατάσταση ἀρχαίων καί βυζαντινῶν μνημείων. Ὁ ἀγώνας τῆς ΕΛΛΕΤ ἄρχισε ἀπό τήν Πλάκα τό 1972, σέ μιά ἐποχή πού ἡ συνοικία τῶν Θεῶν εἶχε κριθεῖ …κατεδαφιστέα, καθώς οἱ φωστῆρες τῆς ἐποχῆς πίστευαν ὅτι …πρέπει νά πέσει ἡ Πλάκα καί νά δημιουργηθεῖ ἕνα ἄλσος, ὥστε νά ἀναδειχθεῖ περισσότερο ἡ Ἀκρόπολις.

Θυμᾶμαι ἀκόμη, στά μέσα τοῦ ’70, πού ὁ Κώστας ἀγωνιοῦσε γιά τήν τύχη τοῦ κόλπου τοῦ Ναυαρίνου, ὁ ὁποῖος κινδύνευε (ναί, ὑπῆρχε ἤδη σχέδιο) νά μετατραπεῖ σέ μιά νέα βιομηχανική ζώνη, ἐκεῖ πού εἶχε διεξαχθεῖ ἡ ἱστορική Ναυμαχία. Μέ τήν ἐπιμονή τοῦ Κώστα καί τῆς Λυδίας Καρρᾶ, μέ διαβήματα καί παρεμβάσεις, ὁ κόλπος τοῦ Ναυαρίνου γλύτωσε τήν ἀξιοποίηση καί λίγα χρόνια ἀργότερα ὁ ἀξέχαστος Βασίλης Κωνσταντακόπουλος ἄρχισε νά ἀγοράζει κομμάτι-κομμάτι τά οἰκόπεδα πού τελικῶς συνέθεσαν τό ὑπέροχο Κόστα Ναβαρῖνο καί ἄλλαξαν τήν μορφή καί τήν ζωή τῆς περιοχῆς πρός τό πολύ καλύτερο, μέ ἀπόλυτο σεβασμό στό περιβάλλον. Τόν Κώστα θά τόν ἀποχαιρετήσουμε αὔριο, στήν ἀγαπημένη του Πλάκα. Ἐλαφρύ τό χῶμα, φίλε…