Δυό ὀρφανά κορίτσια δεκαέξι ἐτῶν

Ἀντιγράφω κείμενο τῆς φιλτάτης Φωτεινῆς Τσαλίκογλου

«Δίδυμες, σήμερα δεκαεξάχρονες.

Μένουν μέ τόν μπαμπᾶ. Γνωστός ποινικολόγος. Δυό χρονῶν, ἡ μαμά τίς ἄφησε κι ἐπέστρεψε στίς Φιλιππίνες. Ἡ γιαγιά γίνεται ὁ φροντιστής. Ἡ γιαγιά πεθαίνει πρίν ἕνα χρόνο. Χθές ὁ μπαμπᾶς ἦταν ἄφαντος. Οἱ δίδυμες ἀνησυχοῦν. Στό γραφεῖο δέν ἀπαντᾶ κανείς. Ἀνοίγουν τήν πόρτα μαζι μέ τόν θυρωρό. Ὁ μπαμπᾶς γυμνός σέ ἐμβρυακή στάση μέσα σέ μιά λίμνη αἵματος.

Ὁ ψηφιακός πολιτισμός ἀναλαμβάνει τά ὑπόλοιπα: Τήν ἀξιοποίηση τῆς εἰδήσεως, τήν ὑπερπροβολή, τήν ἀσυγκράτητη ἀδημονία νά φανερωθοῦν τά ἀφανέρωτα. Ἀδηφάγος ἡδονή. Τό πολύτιμο ἐμπόρευμα τοῦ σόκ καί τῆς ἀνατριχίλας… Ποιός συλλογίζεται τόν σπαραγμό δυό δεκαεξάχρονων κοριτσιῶν; Στήν γῆ βρίσκεσαι, δέν ὑπάρχει γιατρειά. Στόν νοῦ μου, σάν ἀνάσα, φέρνω μιά ἀλλοτινή φράση τῆς σπουδαίας Γαλλίδας φιλοσόφου καί φεμινίστριας Hélène Cixous: “Θά ὑπάρξει ἕνας ἄλλος τόπος, ἕνα ἀλλοῦ, ὅπου ὁ ἄλλος δέν θά εἶναι πλέον καταδικασμένος εἰς θάνατον”».

Τήν ἔχουμε ζήσει τήν ἀδηφάγο κιτρινίλα, ἀκόμη καί πρίν ἀνακαλυφθεῖ ἡ «Δικαιοσύνη» τῶν βρωμερῶν πληκτρολογίων. Ποταπά ὑποκείμενα, χαμερπεῖς τυμβωρύχοι, ὠμοί ἐκβιαστές, ἐξελίχθηκαν σέ «φίρμες» καί ἀπεκόμισαν περιουσίες, βασιζόμενοι στήν «δημοσιογραφική ἀπονομή Δικαιοσύνης». Ἄρρωστοι ἐραστές τῆς κλειδαρότρυπας, βάφτισαν τήν τυμβωρυχία καί τήν ἀνηθικότητα «ρεπορτάζ», κατέστρεψαν οἰκογένειες, σπίλωσαν ἀνθρώπους καί οὐδείς τούς ἔκανε, ἔστω, παρατήρηση! Ἄνθρωποι πού ἀπώλεσαν περιουσίες καί εἶδαν τήν καριέρα τους νά διαλύεται δικαιώθηκαν –ἔπειτα ἀπό καιρό–, ἀλλά οὐδείς ἀσχολήθηκε μέ τήν δικαίωσή τους. Δῆθεν «ἔγκυροι» χειριστές πληκτρολογίων καί ἀπολαμβάνοντες «θέσεις» ἐκτελοῦν συμφωνίες δολοφονίας χαρακτήρων καί «εἶναι ἁπλῶς Σάββατο».

Δυστυχῶς, τά λεγόμενα «μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης» ἔχουν μετατραπεῖ σέ ἀπεχθεῖς κρεατομηχανές, στίς ὁποῖες ἀλέθονται τά πάντα, στήν προσπάθεια νά ἁρπάξουν ἕνα «λάικ» ἤ μιά «καρδούλα». Πολύ πιό εἰλικρινεῖς εἶναι οἱ ἐπιδεικνύουσες τά «προσόντα» τους στό διαδίκτυο «ἰνφλουένσερς», παρά οἱ «ἔγκυροι ἀναλυτές» καί οἱ «κατ’ ἐπάγγελμα ἀποκαλύπτοντες».

Φυσικά, ἀγαπητή κυρία Τσαλίκογλου, οὐδείς σκέπτεται αὐτά τά κορίτσια, πού τά παράτησε ἡ μάνα τους δυό ἐτῶν καί τά μεγάλωσε ἡ γιαγιά τους. Σημασία ἔχει ἡ «κλειδαρότρυπα», σημασία ἔχει τό «τί ἔκανε τά βράδια ὁ δικηγόρος» καί ὄχι τό «πῶς θά μεγαλώσουν αὐτά τά κορίτσια». Καί ἐρωτῶ, πολύ ἁπλᾶ. Πόσα likes θά πάρει ἐκεῖνος πού θά ὑπερασπισθεῖ τά ὀρφανά παιδιά καί πόσα ἐκεῖνος πού θά «ἀποκαλύψει» τά «ἔνοχα μυστικά» τοῦ δολοφονηθέντος; Ἁπλᾶ πράγματα, δηλαδή, πολύ ἁπλᾶ. Ὅσο πιό «κίτρινος», πιό σιχαμερός, πιό κυνικός εἶσαι, τόσο «καλύτερα» θά πᾶς καί τόσο περισσότερα θά κερδίσεις.

Ξεχάσατε τόν «μαίτρ» τοῦ ἐκβιασμοῦ, ὁ ὁποῖος ἀπολάμβανε ἀσυλίας, εἶχε τίς καλύτερες ὧρες στά ραδιόφωνα κι ἔβγαινε κάθε πρωί νά καταγγείλει τούς πάντες; Πρότυπο (καί… καθηγητή σέ «σχολές») τόν εἶχαν οἱ νεώτεροι δημοσιογράφοι καί τελικῶς –ἀποθανών– βρέθηκε μέ περιουσία δισεκατομμυρίων, τήν ὁποία οὐδείς ἀκόμη ἔχει ἀντιληφθεῖ ἤ ἐρευνήσει τό πῶς καί μέ ποιόν τρόπο τήν ἀπέκτησε!

Κι ἐσεῖς, κυρία Τσαλίκογλου, ψάχνετε νά δεῖτε τί θά ἀπογίνουν τά παιδιά; Σέ παλαιότερες ἐποχές, ὅταν ὑπῆρχε δηλαδή δημοσιογραφία, οἱ δημοσιογράφοι τηροῦσαν τούς δικούς τους, ἄγραφους, κανόνες. Τώρα, παραβιάζουν ἀνερυθρίαστοι καί τούς γραπτούς! Πόσῳ μᾶλλον οἱ «δικαστές του πληκτρολογίου».Κι ἐσεῖς νοιάζεστε «γιά δυό κορίτσια δεκαέξι ἐτῶν»;