Ὁ ἐπιτήδειος Ἀλέξης Τσίπρας

Βασική παραδοχή τῆς ἀριστερᾶς πολιτικῆς θεωρίας εἶναι ὅτι τίς ἐξελίξεις τίς διαμορφώνουν «οἱ μᾶζες», οἱ ὁποῖες ποδηγετοῦν καί τούς ἡγέτες πού μπορεῖ νά ἀναδεικνύουν

Πρέπει βεβαίως νά εἶναι κάποιος καί λίγο διατεταραγμένος γιά νά τό πιστεύει αὐτό.

Ἕνας λογικός ἄνθρωπος μέ στοιχειώδη ἀντίληψη περί κόσμου καί ἐλαχίστη γνώμη Ἱστορίας ἀντιλαμβάνεται ὅτι αὐτό δέν μπορεῖ νά ἰσχύει. Οἱ «μᾶζες», ὅταν κινοῦνται χωρίς τήν καθοδήγηση ἑνός ἡγέτου, μόνον καταστροφικά μπορεῖ νά δράσουν.

• Tοῦ Εὐθ. Π. Πέτρου

Παράδειγμα, ἡ Γαλλική Ἐπανάστασις. Οἱ «μᾶζες» ἐπέδραμαν καί διέλυσαν τήν Ἐθνοσυνέλευση, ἡ ὁποία μόλις εἶχε καταλήξει σέ συμφωνία ἐγκρίσεως Συντάγματος πού θά ἐξασφάλιζε στήν χώρα ὁμαλή μετάβαση σέ μιά δημοκρατική διακυβέρνηση, ὅπως περίπου εἶχε γίνει καί στήν Βρεταννία.

Ἐκεῖ λοιπόν πού οἱ στόχοι τῆς Ἐπαναστάσεως εἶχαν ἐπιτευχθεῖ, οἱ «μᾶζες» ἔφεραν τήν ἀνατροπή καί ὁδήγησαν στήν ἐξουσία ἕναν ἐγκληματικῆς φύσεως ἄνθρωπο ὀνόματι Μαξιμιλιανό Ροβεσπιέρο, ὁ ὁποῖος ἐπέβαλε καθεστώς τρομοκρατίας καί ἐν τέλει ἡ Γαλλία ὁδηγήθηκε στήν ναπολεόντεια ἀπολυταρχία, χρειάσθηκαν δέ δεκαετίες γιά νά ἰσορροπήσει καί νά ξαναβρεῖ τά βήματά της πρός μιά δημοκρατική διακυβέρνηση καί τόν σύγχρονο κόσμο.

Αὐτά βεβαίως εἶναι «ψιλά γράμματα» γιά τούς ἀνά τόν κόσμο ἀριστερούς, πού βλέπουν τήν Ἱστορία μόνον μέσα ἀπό τόν παραμορφωτικό φακό πού ἔχουν ἐπιβάλει οἱ ἡγεσίες τους. Καί ἐδῶ ἐρχόμαστε στήν οὐσία τοῦ σημειώματός μας. Οἱ ἡγεσίες καί ὄχι οἱ «μᾶζες» ἔχουν διαμορφώσει ἀκόμη καί τήν σημερινή Ἀριστερά, ἡ ὁποία συστηματικῶς παραγνωρίζει τόν ρόλο τους.

Εἰδικῶς στήν Ἑλλάδα, ἡ Ἀριστερά, βεβαρημένη ἀπό τά ἐγκλήματα τῶν προπατόρων της (γιά τά ὁποῖα ὄχι ἁπλῶς δέν ἐζήτησαν ποτέ συγγνώμη, ἐπαίρονται κιόλας), δέν μπόρεσε ποτέ ξεφύγει ἀπό τά πολύ μικρά ποσοστά καί νά ἐκφράσει τίς «μᾶζες», παρ’ ὅτι μέ ἐπιμονή καί θράσος αὐτό ἰσχυρίζεται. Πρό δεκαετίας ὁ ἀριστερός ΣΥΡΙΖΑ κατόρθωσε νά ἀνελιχθεῖ στήν Κυβέρνηση μέ τήν συνεργασία τοῦ δεξιοῦ Πάνου Καμμένου, ἐξ αἰτίας τῶν συγκυριῶν τῆς οἰκονομικῆς κρίσεως καί τῶν Μνημονίων, ἀλλά κυρίως διότι μπόρεσε νά ἐκμεταλλευθεῖ τήν κατάσταση ὁ τότε ἐπί κεφαλῆς του Ἀλέξης Τσίπρας.

Ἐχρειάσθη δηλαδή νά ὑπάρξει ὁ ἡγέτης, ὁ ὁποῖος ἀνεδείχθη χωρίς νά τόν ἀναζητήσουν ἤ νά τόν ποδηγετήσουν οἱ «μᾶζες». Δέν εἶναι «μᾶζες» τό 3% πού ἐξέλεξε ἀρχηγό τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, ὅπως δέν ἦσαν ἀριστεροί οἱ πλεῖστοι τοῦ 35% πού τόν ἐψήφισε. Ἔχουμε ἐδῶ τήν πρώτη ἀντίφαση ὡς πρός τήν πολιτική θεωρία τῆς Ἀριστερᾶς.

Μέ τήν ἀριστερή διακυβέρνηση ἐν ἐξελίξει, ὁ Ἀλέξης Τσίπρας, ἐπιτηδείως πολιτευόμενος, προέβαλλε τό κόμμα του σάν τό νέο ΠΑΣΟΚ προκειμένου νά προσελκύσει τά λαϊκίστικα στοιχεῖα πού εἶχαν ἀναδείξει τόν Ἀνδρέα Παπανδρέου στήν ἐξουσία, κατά τήν δεκαετία τοῦ ’80. Ὁ λοιπός ΣΥΡΙΖΑ οὐδέν ἀντελήφθη καί συνέχιζε νά ἀπεραντολογεῖ σέ Κεντρικές Ἐπιτροπές καί συνέδρια, στά ὁποῖα ὁ κάθε ἕνας ἔλεγε «τό μακρύ του καί τό κοντό του» νομίζοντας ὅτι ἐκπροσωπεῖ τήν «μᾶζα» πού ποδηγετεῖ τόν ἡγέτη! Περίπου ὅπως ἀπεραντολογοῦν καί σήμερα στόν ΣΥΡΙΖΑ χωρίς νά ἀντιλαμβάνονται ὅτι ὁ ΣΥΡΙΖΑ χωρίς τόν Ἀλέξη Τσίπρα, ἁπλῶς δέν ὑπάρχει. Ἡ πολιτική πρᾶξις ἔχει καταρρίψει πανηγυρικῶς τήν θεωρία τῆς Ἀριστερᾶς περί «μαζῶν».

Ἁπλῶς οἱ ἐναπομείναντες στόν ΣΥΡΙΖΑ ἀδυνατοῦν νά τό ἀντιληφθοῦν. Οἱ ψηφοφόροι πού τούς ἐψήφισαν τό 2015 εἴτε ἀκολουθοῦν τόν Ἀλέξη Τσίπρα, εἴτε ἔχουν ἐπιστρέψει στό «ὀρθόδοξο» ΠΑΣΟΚ, εἴτε ἔχουν στραφεῖ πρός τό «νέο ΠΑΣΟΚ» πού εἶναι ἡ ΝΔ τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη.

Εἰς πεῖσμα λοιπόν τῶν θεωριῶν τῆς Ἀριστερᾶς, τίς πολιτικές ἐξελίξεις τίς καθορίζουν οἱ ἡγετικές φυσιογνωμίες, ὄχι οἱ «μᾶζες». Τό ἐρώτημα εἶναι ἄν καί κατά πόσον ἕνας ἡγέτης πού μπορεῖ νά εἶναι ἱκανότατος κομματάρχης μπορεῖ ταυτοχρόνως νά καταστεῖ καί ἄξιος κυβερνήτης ἐπ’ ὠφελείᾳ τῆς χώρας. Ἐκ πείρας θά ποῦμε ὅτι ἀμφιβάλλουμε πολύ σοβαρά. Ὑπῆρξαν ἡγέτες πού ἀνεδείχθησαν ἀπό κόμματα καί ἄφησαν στήν χώρα θετικό ἀπολογισμό διακυβερνήσεως καί ἄλλοι πού ὑπῆρξαν «λαοπλάνοι», «λαϊκιστές» καί ἀποτυχημένοι.

Οἱ ἀριστεροί πού μπορεῖ νά εἶναι χαρισματικοί σχεδόν πάντα ἀνήκουν σέ αὐτήν τήν δεύτερη κατηγορία. Σέ αὐτήν τοποθετοῦμε καί τόν Ἀλέξη Τσίπρα, ἡ ρητορική τοῦ ὁποίου διαψεύδει τόν ἰσχυρισμό του ὅτι «τώρα ἔμαθε» καί δέν θά ἐπαναλάβει τά λάθη τῆς περιόδου 2015-2019. Γιά τούς λοιπούς πρώην «συντρόφους» του στόν ΣΥΡΙΖΑ δέν ἔχουμε νά ποῦμε τίποτε. Ὅπως φαίνεται, σέ λίγο δέν θά τούς ἔχει μείνει καί τίποτε, πέρα ἀπό τήν ἀριστερά ἰδεοληψία πού ἀποδεικνύεται ἀνίατος.