Ὅταν θά σκάσει ἡ «φούσκα» τοῦ ποδοσφαίρου

Ὅταν, κάποια στιγμή, θά γίνει ἀπολογισμός γιά τά πεπραγμένα τοῦ ποδοσφαίρου μετά τήν «Ὑπόθεση Μποσμάν», ἴσως ἀντιληφθοῦμε τήν ζημιά πού προκλήθηκε στό δημοφιλέστερο καί λαϊκώτερο σπόρ.

Ὅταν θά σκάσει ἡ «φούσκα» τοῦ κατασκευάσματος πού ἀποκαλεῖται σύγχρονο ποδόσφαιρο, ἀπό τό ὁποῖο ἔχει χαθεῖ ἡ μαγεία, ὁ αὐτοσχεδιασμός καί ἡ φαντασία. Ὅταν πιά οἱ ἄσχετοι σεΐχηδες καί οἱ ἄμπαλοι Ἀμερικανοί θά βαρεθοῦν καί θά ἐπενδύσουν σέ «κάτι ἄλλο» πού «θά μαζεύει κόσμο καί λεφτά», τότε θά δοῦμε «πόσα ἀπίδια πιάνει τό τέρμα.»

Ὅταν οἱ ἐθνικές ποδοσφαιρικές ὁμοσπονδίες θά δοῦν ὅτι δέν θά ἔχουν Ἐθνικές ὁμάδες μέ ποδοσφαιριστές οἱ ὁποῖοι θά γνωρίζουν νά ψιθυρίζουν –ἔστω– τόν ἐθνικό ὕμνο τῆς πατρίδας τους καί δέν θά κοιτάζουν ἀμήχανα τό κενό κατά τήν ἀνάκρουσή του.

Ὅταν οἱ ἐπιχειρηματίες θά βροῦν ἄλλους τρόπους γιά νά ἐπιβάλλονται στίς κυβερνήσεις καί ὄχι μέ κανάλια καί μπάλλα. Ὅταν θά καταλάβουν ὅτι οἱ εἰδικοί τοῦ ἐπαγγελματικοῦ ποδοσφαίρου δέν δίνουν δεκάρα γιά τό μέλλον καί ἐπενδύουν στό σήμερα, γιά νά πάρουν τό «κατιτίς» τους ἀπό τίς μετεγγραφές.

Ὅταν οἱ καλοί ποδοσφαιριστές θά πάψουν νά χαρίζουν τό ταλέντο τους σέ χῶρες οἱ ὁποῖες στραγγαλίζουν τά ἀνθρώπινα δικαιώματα, ἔχουν ἄλλη θρησκεία καί ἄλλες συνήθειες.

Ὅταν θά σταματήσει αὐτός ὁ καταιγισμός πληροφοριῶν γύρω ἀπό τό δημοφιλές σπόρ καί θά γυρίσουμε στά φυσιολογικά μεγέθη, κάτι πού, ὁπωσδήποτε, θά συμβεῖ, ἀφοῦ ἔχει τελείως ἐκλείψει τό στοιχεῖο πού τροφοδοτεῖ τό ποδόσφαιρο, τό «μεράκι».

Ὄχι, δέν εἴμαστε ρομαντικοί, ὀπισθοδρομικοί ἤ καθυστερημένοι. Ἀλλά δέν μποροῦμε μά δεχθοῦμε ὅτι ἦταν ἀναχρονισμός ἤ ἄλλη ἐποχή τό νά βλέπεις τόν Πελέ, τόν Κρόιφ, τόν Μπόμπι Μούρ, τόν Γκόρντον Μπάνκς, τόν Σιρέα, τόν Ντί Μπάτζιο, τόν Μπεκενμπάουερ, τόν Πλατινί, τόν Ζιντάν, τόν Δομάζο, νά δημιουργοῦν, νά ἐκτελοῦν, νά ἀποκρούουν. Ὅταν δέν θά ἀποθεώνεται ἡ δύναμη, ἀλλά θά ἐπιστρέψει ἡ τεχνική καί ἡ μαεστρία, ὅταν θά ἐπανέλθουν στά γήπεδα τά δεκάρια, πού σήμερα ἀπουσιάζουν, ὅταν θά ξαναγυρίσουν στά γήπεδα οἱ φίλαθλοι καί δέν θά ἔχουν ἀποκλειστικά στήν κατοχή τους τήν κερκίδα οἱ ὀπαδοί.

Διαβάζουμε ἐσχάτως τρανταχτά ὀνόματα ποδοσφαιριστῶν, πού ἔρχονται νά ἀγωνισθοῦν στήν Ἑλλάδα. Συνήθως πρόκειται γιά ἀθλητές σέ ὥριμη (ποδοσφαιρικῶς) ἡλικία, κάποιοι, μάλιστα, πλησιάζουν τά σαράντα! Πολλά εἶναι τά παραδείγματα λαμπερῶν ὀνομάτων, πού πέρασαν ἀπό τά ἑλληνικά γήπεδα, ἀλλά δέν ἄφησαν στίγμα ἄξιο ἀναφορᾶς καί μνήμης. Ἔρχονται, παίζουν καί ἀποχωροῦν, κατά μερικά ἑκατομμύρια πλουσιώτεροι. Ἀπό τούς σύγχρονους μεγάλους ποδοσφαιριστές, μόνο τόν ἀρχηγό τῆς Ρόμα, τόν Φραντσέσκο Τότι θυμᾶμαι νά ἔχει παραμείνει γιά ὅλη του τήν καρριέρα στήν ἴδια ὁμάδα. Πῶς μπορεῖ ἕνας ποδοσφαιριστής νά ἀγαπήσει τήν ὁμάδα στήν ὁποία ἀγωνίζεται δανεικός γιά ἕνα-δύο χρόνια; Κι ὅμως, διαβάζουμε πανηγυρισμούς ἐπειδή ἔρχονται στήν Ἑλλάδα ποδοσφαιριστές μέ μονοετῆ συμβόλαια!

Καί ἀπό τήν ἄλλη πλευρά Ἕλληνες, πολύ καλοί, ποδοσφαιριστές, φεύγουν γιά τό ἐξωτερικό, ὅπου εἰσπράττουν πολύ μεγαλύτερα ποσά ἀπό ὅσα τούς προσφέρουν οἱ ἑλληνικές ὁμάδες, οἱ ὁποῖες πληρώνουν πολύ περισσότερα γιά ἀμφιβόλου ἀξίας ἀλλοδαπούς.

Τό ποδόσφαιρο, πού ἀγάπησαν σπουδαῖοι ἄνθρωποι τῶν Γραμμάτων καί τῶν Τεχνῶν, ἔγινε βιομηχανία, μέ ὅρους ἀδυσώπητους καί δυσβάστακτους. Πῶς νά ἀγαπήσεις ἕνα σπόρ, στό ὁποῖο ἕνα ὑπέροχο γκόλ ἀκυρώνεται ἐπειδή τό παπούτσι τοῦ σκόρερ ἐξεῖχε κατά δέκα χιλιοστά ἀπό τήν γραμμή τοῦ «ἐκτός παιδιᾶς»; Ἔλεος!