Πόσες φορές τό ἔχουμε ἀκούσει αὐτό; «Ὁ ἑπόμενος παγκόσμιος πόλεμος θά γίνει γιά τό νερό»!
Εἶναι ἕνα ἀπό τά δημοφιλέστερα τσιτάτα τῶν πολιτικῶν, οἱ ὁποῖοι τό χρησιμοποιοῦν συχνά. Μόνο πού αὐτή τήν φορά, τοὐλάχιστον σέ ὅ,τι μᾶς ἀφορᾶ, ἡ λειψυδρία προβάλλει ἀπειλητική! Ἤδη χτύπησαν τά πρῶτα «καμπανάκια», καί ὁ ἁρμόδιος ὑπουργός ἄφησε ἀνοιχτό τό θέμα τῆς ἀλλαγῆς στά τιμολόγια τῆς ΕΥΔΑΠ.
Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες ἔχουμε πολύ καλή σχέση μέ τό νερό. Χρησιμοποιοῦμε συχνά τήν ἔκφραση «θά πεῖς τό νερό-νεράκι», λέμε ὅτι «ἔμαθα τό μάθημα νεράκι», χρησιμοποιοῦμε τήν φράση «ἔλα παιδί μου μέ τά νερά μου», λέμε συχνά ὅτι «ἐκεῖνος-η κάνει νερά», λέμε ὅτι «ἡ δουλειά πάει σάν τό νερό στ’ αὐλάκι» καί ἄλλες, καθημερινῆς χρήσεως φράσεις, πού μιλοῦν γιά τό νερό.
Φυσικά, ὅλοι γνωρίζουμε ὅτι χωρίς νερό δέν ὑπάρχει ζωή καί ἔχουμε διδαχθεῖ ὅτι πρίν σχηματισθεῖ ἡ ξηρά, ὑπῆρχε μόνο νερό στήν ἐπιφάνεια τῆς γῆς. Γνωρίζουμε ἐπίσης ὅτι παλαιότερα τό νερό τῆς βρύσης τό λέγαμε Νερό τῆς Οὖλεν, καθ’ ὅτι ἡ ἐν λόγῳ ξένη ἑταιρεία διαχειριζόταν τούς ὑδάτινους πόρους καί σ’ αὐτήν πληρώναμε τό νερό πού ἔφθανε στίς βρύσες μας.
Δηλαδή ὄχι σέ ὅλες, διότι πολλά σπίτια δέν εἶχαν συνδεθεῖ ἀκόμη μέ τό δίκτυο καί προμηθεύονταν νερό ἀπό τόν νερουλᾶ, μέ τόν τενεκέ. Ὁ δέ τενεκές ἦταν τσίγκινος, χρώματος μολυβί καί μέ αὐτόν γέμιζαν οἱ νοικοκυραῖοι τά βρυσάκια πού εἶχαν κρεμασμένα στίς αὐλές τους, γιά νά πλένουν τό πρόσωπό τους καί νά ξυρίζονται. Πολλά σπίτια στήν Ἀθήνα, μέχρι καί τίς ἀρχές τοῦ ’70 δέν εἶχαν τρεχούμενο νερό καί ἔπλεναν (καί ἔκαναν τό μπάνιο τους) στίς σκάφες.
Αὐτά, φυσικά, δέν τά ἔζησαν οἱ σημερινοί πολιτικοί, ἀλλά ἔτσι μεγάλωσαν γενιές καί γενιές. Καί πάντα τό νερό ἦταν τό φθηνότερο ἀγαθό. Νά, ὅμως, πού φαίνεται ὅτι θά γίνει πλέον εἶδος πρός ἐξαφάνιση, ἄν συνεχισθεῖ αὐτή ἡ λειψυδρία. Καί ἴσως πάψουμε νά κογιονάρουμε κάποιους Εὐρωπαίους, οἱ ὁποῖοι ἔχουν καθιερώσει τό πλύσιμο τῶν τριῶν σημείων καί περηφανεύονται πού κάνουν οἰκονομία στό νερό.
Διαβάσαμε ὅτι ὑπάρχει σκέψη προκειμένου νά πληρώνουμε τό νερό ἀναλόγως τοῦ πόσο καταναλώνουμε. Δηλαδή, ἀπ’ ὅ,τι καταλαβαίνω, αὐτά τά «κάνω ἕνα ντουζάκι καί κατεβαίνω» ἤ τά «κάθε μία ὥρα θέλω κι ἕνα ντούς μ’ αὐτό τόν καύσωνα», νά τά ξεχάσετε!
Θά θυμηθοῦμε κάτι Ἀγγλίδες σπιτονοικοκυρές, πού νοίκιαζαν δωμάτια σέ Ἕλληνες φοιτητές καί τούς ἔλεγαν «μά μήν ἀδειάσουν τήν μπανιέρα ὅταν τελειώσουν τό μπάνιο τους», γιά νά πλυθεῖ καί κάποιος ἄλλος μέ τό ἴδιο νερό!
Φαίνεται ἐπίσης ὅτι θά ξαναζήσουμε ἐποχές «Οὖλεν», ἀφοῦ συζητεῖται –μαθαίνουμε– ἡ εἰσβολή τῶν ἰδιωτῶν καί στόν χῶρο τῆς διαχειρίσεως τῶν ὑδατίνων πόρων. Δηλαδή θά ἔχουμε καί στό νερό «παρόχους», ὅπως καί στό ρεῦμα. Καί θ’ ἀρχίσουν οἱ διαφημίσεις στά κανάλια. Καί δέν ἀποκλείεται νά ἀκούσουμε πάλι τό «Ἕνα νερό, κυρά Βαγγελιώ, ἕνα νερό, καλό νερό» καί νά βγαίνει ἡ κυρά Βαγγελιώ στό γυαλί καί νά μᾶς λέει: «Τό δικό μας νερό εἶναι χωρίς φίλτρο»! Ἔ, ρέ γλέντια!
Μ.Η.Τ. 232122