Ὅταν φωνάζεις ἀλλά δέν ἔχεις σκύλο!

Παλιότερα, θυμᾶμαι, ὅταν πηγαίναμε νά κόψουμε τζάνερα ἤ τζίτζιφα ἀπό τά δέντρα…

… τῶν ὁποίων τά κλαδιά κρέμονταν ἔξω ἀπό τούς τοίχους τῶν σπιτιῶν τῆς γειτονιᾶς μας, οἱ ἰδιοκτῆτες φώναζαν «Τώρα, θά ἀμολήσω τόν σκύλο!»… Φυσικά, μέ τό πού ἀκούγαμε ἐμεῖς τίς φωνές, τό βάζαμε στά πόδια! Κι ἔμεναν τά φαιόχρυσα τζίτζιφα καί τά καταπράσινα τζάνερα (τά ἄγουρα κορόμηλα) στά κλαδιά. Καί τά περισσότερα –ἄν δέν τά κόβαμε ἐμεῖς– ἔπεφταν στόν δρόμο…

Καί αἰσθανόμασταν ὀργή γιά τούς κακούς γείτονες, πού δέν μᾶς ἄφηναν νά γευτοῦμε τούς «καρπούς τῆς ἁμαρτίας», ἀπειλώντας μας μέ τό ξαμόλημα τοῦ σκύλου…

Ὥσπου, μιά φορά, σέ μιά κουβέντα μέ τά παιδιά τῆς «ἀπάνω γειτονιᾶς», μάθαμε ὅτι ἕνας ἀπό τούς κακούς ἰδιοκτῆτες, τοῦ ὁποίου ἡ αὐλή ἦταν φορτωμένη κορομηλιές, δέν εἶχε ποτέ σκύλο! «Εἶσαι βέβαιος;» ρωτήσαμε μέ μιά φωνή τόν γαβριᾶ, πού δέν εἶχε ἀφήσει λάμπα τῆς ΔΕΗ μέ τήν σφεντόνα, τήν ὁποία εἶχε πάντα στήν πίσω τσέπη τοῦ χιλιομπαλωμένου πανταλονιοῦ του.

«Βέβαιος; Ἀφοῦ ὅταν μᾶς εἶπε «ἀμολάω τόν σκύλο» ἐγώ ἤμουνα ἀνεβασμένος στή μάντρα καί τόν εἶδα νά κάθεται σέ μιά καρέκλα καί νά φωνάζει ἐνῶ σκυλί δέν ὑπῆρχε πουθενά!» μᾶς εἶπε…

«Καί τί κάνατε; Δέν φύγατε, ρέ;» ρωτήσαμε ἔκπληκτοι. «Φύγαμε, γιά νά κάνουμε ὅτι “τσιμπήσαμε” στά λόγια του, ἀλλά τήν ἑπομένη σκαρφαλώσαμε καί οἱ τέσσερεις στή μάντρα καί τά πελεκήσαμε τά τζάνερα! Κι ἐκεῖνος φώναζε “θά ἀμολήσω τό σκυλί” κι ἐμεῖς τοῦ λέγαμε “σιγά μή λυσσάξουμε!”»…

Δέν χρειάζεται νά σᾶς πῶ ὅτι ἄλλαξε ἀμέσως ἡ διάθεσή μας. Καί ὄχι μόνο «πελεκήσαμε» κι ἐμεῖς τά τζάνερα τοῦ συγκεκριμένου, ἀλλά μάθαμε ὅτι τό «κόλπο» τό ἐφάρμοζε κι ἄλλος ἕνας, πού εἶχε στήν αὐλή του δύο τεράστιες τζιτζιφιές! Περιττό νά σᾶς πῶ ὅτι καί ἐκεῖ ἔπεσε «ἀκρίδα»!

«Καί τί μᾶς τά λές αὐτά, Δημητράκη; Ἔλα στό παρασύνθημα» θά μοῦ ἔλεγε ὁ ἀξέχαστος Δημήτρης Γιαννουκάκης. Καί ἔρχομαι ἀμέσως…

Ἐσεῖς, ἄν ἤσασταν στή θέση τῶν λάθρα εἰσερχομένων στήν χώρα μας ἀλλοδαπῶν (μεταξύ τῶν ὁποίων πρέπει νά ὑπάρχουν καί κάποιοι, ἐλάχιστοι, πρόσφυγες ἀπό ἐμπόλεμες περιοχές) καί γνωρίζατε ὅτι στόν τόπο στόν ὁποῖο προσπαθεῖτε νά μεταναστεύσετε μπορεῖ κάποιοι νά φωνάζουν «θά ἀμολήσω τόν σκύλο» ἀλλά χωρίς νά ὑπάρχει σκύλος, τί θά κάνατε; Θά κάνατε πίσω;

Ἐσεῖς, ἄν γνωρίζατε ὅτι παρά τά ὅσα ἀκούγονται, παρά τά ὅσα συζητοῦνται σέ συσκέψεις, παρά τίς ὅποιες ἐξαγγελίες περί «Frontex», περί καλύτερης φυλάξεως τῶν συνόρων, οὐδείς πρόκειται νά σᾶς ἐμποδίσει νά φθάσετε –ἄν φθάσετε– ἀπέναντι, τί θά κάνατε;

Διότι –κακά τά ψέματα, ἀγαπητοί– οὐδέποτε Ἕλληνες θά τολμοῦσαν νά ἀναποδογυρίσουν τίς βάρκες μέ τούς ἐξ ἀνατολῶν εἰσερχομένους! Διότι στήν Δύση (καί ἰδίως στήν Ἑλλάδα), ὁ πολιτισμός καί ἡ θρησκεία μας δέν ἐπιτρέπουν ἄλλη ἀντίδραση ἀπό ἐκείνη τοῦ παλαιοῦ μας γείτονα, πού δέν εἶχε σκύλο.

Καί, δυστυχῶς, σκύλους διαθέτει μόνο ὁ ἀπέναντι σουλτάνος. Καί μάλιστα τόσους πολλούς, πού ἔχουν μάθει καί πολλοί ἀπό τούς γύρω του «ἀξιωματούχους» νά γαυγίζουν κάθε τόσο!