Ὅταν ἀκούγεται τό καθοριστικό «κλίκ»

Ὅσα (πρωτοφανῆ παγκοσμίως) συμβαίνουν αὐτόν τόν καιρό στόν ΣΥΡΙΖΑ, τά ἔχουμε πεῖ καί τά ἔχουμε προβλέψει.

Δέν μποροῦσε, δέν ἦταν δυνατόν νά σταθεῖ στήν κορυφή ἑνός κόμματος πού ἀπό τήν ἵδρυσή του μοιάζει μέ πολιτικό χυλό, ἕνας ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος ἐπιζητοῦσε, ἐπιθυμοῦσε νά παίζει συνεχῶς τό ὄνομά του στήν πρώτη γραμμή τῆς ἐπικαιρότητας.

Στήν Ἑλλάδα, οἱ ἀρχηγοί τῶν κομμάτων ἔχουν μάθει τούς ὀπαδούς τους στό νά μήν ἐκτίθενται πολύ οὔτε νά βγάζουν στά φόρα τά οἰκογενειακά τους. Κανείς δέν γνώριζε τί ἔκανε στήν καθημερινότητά του ὁ Κωνσταντῖνος Καραμανλῆς, ὁ Ἀνδρέας Παπανδρέου ἔχασε τήν ἐξουσία ὅταν ἀποκαλύφθηκε ὁ ἐξωγαμιαῖος ἐρωτικός του δεσμός (μέχρι τότε ἀκούγονταν πολλά καί διάφορα, ἀλλά δέν ὑπῆρχε εἰκόνα) καί χρειάστηκε νά περιμένει ἀρκετά μέχρι νά ἐπανέλθει. Ὁ Κων. Μητσοτάκης εἶχε μιά ἥσυχη οἰκογενειακή ζωή, ὁ Κ. Σημίτης δέν εἶχε ἐμφανίσει ποτέ τίς θυγατέρες του, ὁ Κώστας Καραμανλῆς τηροῦσε «σεμνό καί ταπεινό» προφίλ. Ὁ Γιῶργος Παπανδρέου ἄρχισε τίς ἐμφανίσεις μέ τά κολάν καί τά ποδήλατα, καί δέν φτούρησε. Ὁ Ἀντώνης Σαμαρᾶς ξημεροβραδυαζόταν στό Μαξίμου καί ὁ Ἀλέξης Τσίπρας ἦταν ἐπίσης προσεκτικός. Ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης ἦταν ὁ πρῶτος πού ἔπαιξε μέ τά σόσιαλ μήντια, ἀλλά στίς εὐρωεκλογές φάνηκε ὅτι τά τίκ-τόκ περάσματα δέν ἔκαναν καί τόσο μεγάλη δουλειά.

Ὁ Στέφανος Κασσελάκης πίστεψε ὅτι ἡ χώρα πού ἄφησε στά δεκατέσσερα, γιά λόγους ἀνεξαρτήτους τῆς θελήσεώς του, θά γινόταν κάτι σάν «τό Ἀμέρικα», ἀλλά δέν ἦταν ἔτσι.

Ἡ ἑλληνική ἀριστερά, οἱ ἀριστεροί πολῖτες, γενικώτερα, δέν εἶναι ἀπό ἐκείνους πού ἐκτιμοῦν τήν ὑπερπροβολή τῶν ἡγετῶν τους. Θυμᾶται κανείς τήν ἰδιωτική ζωή τοῦ Χαρίλαου Φλωράκη, τοῦ Λεωνίδα Κύρκου, τῆς Ἀλέκας Παπαρρήγα, τοῦ Γρηγόρη Γιάνναρου, τοῦ Γιάννη Μπάνια, τοῦ Γρηγόρη Φαράκου, τοῦ Μπάμπη Δρακόπουλου, τοῦ Μιχάλη Παπαγιαννάκη, τοῦ Ἀλέκου Ἀλαβάνου;

Ὑπῆρξαν καί ὑπάρχουν εὔποροι ἄνθρωποι πού ἀνήκουν ἰδεολογικῶς στήν ἀνανεωτική ἀριστερά. Τούς εἴδαμε ποτέ νά ἐπιδεικνύουν πλούτη, νά κάνουν πάρτυ λαμπερά ἤ νά καλοῦν τόν κόσμο στό γλέντι τῶν γάμων τους καί νά τούς καλοῦν νά ἀσημώσουν σέ δολλάρια;

Φυσικά, ὅλα αὐτά, ὁ γάμος μεταξύ ὁμοφύλων, τό πάρτυ ἑνός τέτοιου γάμου, οἱ προσκλήσεις, ἡ ἐπιθυμία νά εἶναι τό ἀσήμωμα σέ δολλάρια, ἀκόμη καί ἕνα καλό σπίτι στίς Σπέτσες μέ μιά (ἔστω καί ὀλίγον παράνομη) πισίνα, δέν σοκάρουν ἕναν προοδευτικό ἀριστερό. Ὅταν, ὅμως, ὅλα αὐτά γίνονται δημόσια, ὅταν ὁ ἀρχηγός ἀκολουθεῖται ἀπό συνεργεῖα τηλεοπτικά μέχρι καί στό γυμναστήριο, τότε κάπου ἀκούγεται ἕνα κλίκ.

Αὐτό τό κλίκ δέν εἶχε ἀκούσει ὁ ἀποπεμφθείς ἀρχηγός. Οὐδείς γνωρίζει ἄν θά εἶναι ἐκ νέου ὑποψήφιος. Οἱ φίλοι του ἀκόμη ἀποροῦν γιατί ἄφησε μιά τόσο ἐπιτυχημένη καρριέρα ὡς ναυτιλιακός broker στίς ΗΠΑ, καί ἀνακατεύτηκε μέ τήν πολιτική. Ἴσως κόλλησε τό μικρόβιο. Ἄς ἔχει, ὅμως, ὑπ’ ὄψιν του, ὅ,τι καί ἄν ἀποφασίσει, ἐκεῖνο τό καθοριστικό κλίκ δέν τό ἀκοῦς εὔκολα ὅταν ὑπάρχει ἐνθουσιασμός καί σαματᾶδες, ἀλλά εἶναι ἐκκωφαντικό, τό ἄτιμο, ὅταν μένεις μόνος!