Ὅλα ἐδῶ πληρώνονται, ἀλλά ἀπό ὅλους…

«Ὅλα ἐδῶ πληρώνονται» λέει ὁ λαός. Τό κακό εἶναι ὅτι δέν «τά πληρώνουν» μόνον ἐκεῖνοι πού εἶναι ὑπεύθυνοι, ἀλλά ὑπάρχουν καί οἱ «παράπλευρες ἀπώλειες».

Ὅταν ὁ Σαρκοζύ ἀποφάσισε νά ξεκάνει τόν Καντάφυ, συνεπικουρούμενος, φυσικά, καί ἀπό συμμάχους του, δέν ὑπελόγισε τίς συνέπειες, τίς ὁποῖες πληρώνει σήμερα ἡ ὑπόλοιπη Εὐρώπη, ἡ ὁποία κινδυνεύει νά γίνει μουσουλμανική ἀποικία «ἀ-λά-γαλλικά»…

Ὅταν ὁ Ὀμπάμα ὀνειρευόταν «Ἀραβική Ἄνοιξη», προφανῶς, τήν συνέχεε μέ τήν «ἀραβική πίττα», μέσα στήν ὁποία τύλιξε καί τήν Εὐρώπη, οὐδόλως τόν ἐνδιέφεραν οἱ συνέπειες, ἀφοῦ ἡ δική του πατρίδα δέν ἔχει οὔτε κἄν θαλάσσια σύνορα μέ τήν Μέση Ἀνατολή. Ὅταν ἡ οἰκογένεια Μπούς, πατρός και υἱοῦ, βομβάρδιζε τό Ἰράκ, ἀγνοοῦσε κάθε ἔννοια νομιμότητας καί παρεβίαζε ἀνενδοιάστως τό διεθνές δίκαιο, κατά τό ὁποῖο «χωρίς τήν ἄδεια τοῦ Συμβουλίου Ἀσφαλείας κανένα κράτος δέν μπορεῖ νά χρησιμοποιήσει βία ἐναντίον ἄλλου κράτους, ἐκτός λόγῳ νομίμου ἀμύνης σέ περίπτωση ἐνόπλου ἐπιθέσεως.»

Χωρίς νά ὑπολογίζουν τό διεθνές δίκαιο, λοιπόν, τό ὁποῖο συνήθως ἐπικαλοῦνται καί οἱ ἴδιοι, Ἀμερικανοί, Ρῶσσοι, Ἄγγλοι, Γάλλοι, Τοῦρκοι καί λοιποί «δημοκρατικοί ἡγέτες», διέλυσαν τήν Γιουγκοσλαβία, διέλυσαν τήν Συρία, διέλυσαν τήν Λιβύη καί παρ’ ὀλίγον νά εἶχαν διαλύσει καί τήν Αἴγυπτο!

Καταδιώκοντας ἀπό τήν μία τούς Τζιχαντιστές καί κυνηγῶντας, ὀρθῶς, ἀπό τήν ἄλλη τόν Ὀσάμα Μπίν Λάντεν «στοῦ βοδιοῦ τό κέρατο», μέ τίς ἄφρονες (ἀσφαλῶς κατόπιν ἐντολῶν τῆς διεθνοῦς μαφίας τοῦ χρήματος), ἄνοιγαν τόν δρόμο στούς «ἀρρωστημένους» ἰσλαμιστές τοῦ Ἀφγανιστάν (Ταλιμπάν) καί τώρα στούς κάθε καρυδιᾶς καρύδι «ἐπαναστάτες», πού ἔχουν καταλάβει τά «πόστα» στήν διαλυμένη πλέον Συρία.

Ἄχ, ποῦ εἶναι ἐκείνη ἡ καλή ἐποχή πού «τά εἴχαμε καλά» μέ τόν Ἀραφάτ, μέ τόν Χουσεΐν, μέ τόν Ἄσσαντ καί τόν Σαντάτ, πού οἱ Ἄραβες εἶχαν τήν Ἑλλάδα «φίλη καί ἀδελφή» κι ἔρχονταν γιά διακοπές στήν Κρήτη καί τήν Μύκονο. Μέχρι καί τό «πράσινο βιβλίο» τοῦ Καντάφι εἶχε μοιράσει, ἕνα φεγγάρι, τό ΠΑΣΟΚ στά μέλη καί τούς φίλους του. Ἀνάθεμα, δηλαδή, ἄν καταλάβαινες κάτι, ἀλλά ὁ Μουαμάρ ἔστελνε τεχνογνωσία, ἴσως καί κάποιου ἄλλου εἴδους βοήθεια, καί ὅλα δούλευαν μιά χαρά.

Νά, ὅμως, πού «ἔχει ὁ καιρός γυρίσματα» καί τώρα «γίνεται παιγνίδι χοντρό» στήν Μέση Ἀνατολή, ἀλλά ἐμεῖς δέν ἔχουμε «ἐνεργό συμμετοχή», ὅπως εἴχαμε παλαιότερα, ὅταν οἱ «ἀδελφοί Ἄραβες» ἔπιναν καφέ στήν Ἐλούντα γιά νά ρυθμίζουν «τά θέματά τους»…

Εἰλικρινῶς, δέν μπόρεσα ποτέ μου νά ἀντιληφθῶ γιατί ἡ «Εὐρωπαϊκή Ἕνωση» (μήν γελᾶτε) ἔπρεπε νά διαλύσει τήν Λιβύη τοῦ Καντάφι, ὁ ὁποῖος εἶχε κατορθώσει νά συμμαζέψει τίς φυλές καί τούς φυλάρχους καί εἶχε φτιάξει μιά χώρα πού προχωροῦσε μέ ἀργά, ἀλλά σταθερά βήματα.

Ἐν τάξει, δέν ἦταν καί τόσο «δημοκρατική» ἡ «Τζαμαχιρία» του, ἀλλά μήπως εἶναι καλύτερη ἡ σημερινή διαλυμένη Λιβύη τοῦ κάθε «Χαφτάρ»; Μήπως θά ἔχει λιγώτερα προβλήματα ἡ ΕΕ τώρα πού διαλύεται καί ἡ Συρία καί ὁ «δημοκράτης» Ταγίπ χορεύει τόν καρσιλαμᾶ στό ἀνάκτορό του;

Μακάρι νά πᾶνε καλά τά πράγματα στήν «γειτονιά» μας, ἀγαπητοί. Ἀλλά, πρός τό παρόν, ἄς μένουμε ξάγρυπνοι καί ἕτοιμοι.