Ὁ Νέστορας τῆς ΑΕΚ καί τῆς νιότης μας

Εὐτυχής πού πρόλαβα τόν Κώστα Νεστορίδη στά γήπεδα! Τότε, πού τό ποδόσφαιρο παιζόταν γιά τήν φανέλλα, τότε πού στά χωμάτινα καί λασπωμένα τερραίν ἔβλεπες μάγους τῆς μπάλλας, σάν τόν Νεστορίδη, τόν Δομάζο, τόν Σιδέρη, τόν Παπαϊωάννου, τόν Μανταλόζη.

Εὐτυχής πού εἶχα θείους φιλάθλους –καί ὀπαδούς διαφορετικῶν ὁμάδων– κι ἔτσι ἔβλεπα τήν ΑΕΚ, τόν Παναθηναϊκό, τόν Ὀλυμπιακό καί, φυσικά, τόν Ἐθνικό Πειραιῶς. Σάν χθές θυμᾶμαι τόν Νεστορίδη νά ἐκτελεῖ πέναλτυ καί τόν Μιχάλη Βουτσαρᾶ νά πέφτει πρός τήν ἀντίθετη γωνία! Δέν τό εἶχα ξαναδεῖ αὐτό τό κόλπο καί ἡ εἰκόνα ἔμεινε γιά πάντα χαραγμένη στήν μνήμη μου. Θά ἤμουν ὀκτώ-ἐννέα ἐτῶν!

Νά σημειώσω ἐπίσης ὅτι τόν Μιχάλη Βουτσαρᾶ, ὁ ὁποῖος προχθές εἶχε τά γενέθλιά του (νά τά χιλιάσεις, Μιχάλη), τόν παρεχώρησε στόν Παναθηναϊκό ἡ Δόξα Πειραιῶς, στήν ὁποία, τότε, πρόεδρος ἦταν ὁ πατέρας μου. Τήν ἀδελφή τοῦ Μιχάλη, Τατιανή, εἶχε παντρευτεῖ ὁ ἀντιπρόεδρος τῆς Δόξας, Νῖνος Μολδοβανίδης, ἐπιφανής δερματέμπορος. Θυμᾶμαι, πού ὁ ἐξαιρετικός αὐτός τερματοφύλακας εἶχε παραχωρηθεῖ στόν Παναθηναϊκό ἔναντι κάποιων ἐμφανίσεων (στολές) τῆς ὁμάδας καί κάποιας ποσότητος ἀναψυκτικῶν!

Τέτοιο ποδόσφαιρο βλέπαμε. Γιά τήν φανέλλα, γιά τήν πορτοκαλάδα καί –στίς μεγάλες ὁμάδες– γιά τόν διορισμό σέ κάποια θέση στό δημόσιο. Στήν ΔΕΗ, τά Τρία Ταῦ, στήν Οὖλεν.

Αὐτό τό ποδόσφαιρο ὑπηρέτησε ὁ Κώστας Νεστορίδης, ἕνας ἀπό τούς σπουδαιότερους Ἕλληνες ποδοσφαιριστές ὅλων τῶν ἐποχῶν. Θυμᾶμαι, ἀρχές τοῦ ’60, πού ὁ Ἐθνικός ἔπαιζε μέ τόν Παναθηναϊκό στό γήπεδο Καραϊσκάκη. Ἄν κέρδιζε ὁ Ἐθνικός καί ἄν ἡ ΑΕΚ κέρδιζε τό δικό της παιγνίδι, οἱ κίτρινοι ἰσοβαθμοῦσαν μέ τούς πράσινους καί θά ἔπαιζαν μεταξύ τους τελικό γιά τό πρωτάθλημα, τό ὁποῖο ἡ ΑΕΚ θά κατακτοῦσε καί μέ ἰσοπαλία!

Ὁ Ἐθνικός, ἡ ὁμάδα μου, κέρδισε τόν Παναθηναϊκό μέ 4-2 καί ἡ ΑΕΚ, στόν τελικό, ἦλθε ἰσόπαλη μέ τόν Παναθηναϊκό καί κατέκτησε τό πρωτάθλημα! Ὁ Νεστορίδης ἦταν ὁ κορυφαῖος τῆς ΑΕΚ!

Μέ εἶχε πάρει μαζί του στό γήπεδο ὁ θεῖος μου, πού ἦταν μέν ὀπαδός τοῦ Ὀλυμπιακοῦ, ἀλλά δέν ἔχανε μεγάλο παιγνίδι, ἀνεξαρτήτως τοῦ ποιοί ἦταν οἱ ἀντίπαλοι. Θυμᾶμαι ὅτι ὁ Παναθηναϊκός ἰσοφάρισε σέ 3-3 καί, στά τελευταῖα λεπτά, ὁ Νεστορίδης κρατοῦσε τήν μπάλλα στά πόδια του καί κανείς δέν μποροῦσε νά τοῦ τήν ἀποσπάσει χωρίς νά ὑποπέσει σέ φάουλ!

Ἡ γειτονιά μας, στήν Νίκαια, ἦταν γεμάτη Ἀεκτσῆδες. Πολλοί φίλοι μου, μέ καταγωγή ἀπό τήν Πόλη, τήν Μικρά Ἀσία καί τόν Πόντο, λάτρευαν τήν ὁμάδα τοῦ Νεστορίδη. Μεταξύ τους καί ὁ Δημήτρης Μελισσανίδης, γείτονας, φίλος καί ἀθλητής τῆς ΧΑΝ Νικαίας (ἐγώ πήγαινα στήν ΧΑΝ ἀλλά γιά νά μάθω μουσική μέ τόν μαέστρο Καλκάνη). Φανατικός Ἀεκτσῆς ἀπό παιδί, κατόρθωσε, μέ ἐπιμονή καί κόπο, νά ἀναστήσει τήν ΑΕΚ, νά ὁλοκληρώσει τό ὄνειρο τοῦ νέου, σύγχρονου γηπέδου καί νά τοποθετήσει τό τεράστιο πορτραῖτο τοῦ Νέστορα σέ ἕναν ἀπό τούς πυλῶνες τοῦ γηπέδου! Καί στά ἐγκαίνα τῆς Ἁγίας Σοφίας, ὁ Κώστας Νεστορίδης ἦταν ἐκεῖ, ἀποθεώθηκε, ἔκλαψε μέ ἀναφιλητά καί ἔφυγε εὐτυχισμένος. Δακρύζει σήμερα ὅλη ἡ ΑΕΚ καί ἡ προσφυγιά. Κι ἐμεῖς, πού ἀγαπᾶμε τό ποδόσφαιρο, ἀποχαιρετοῦμε ἕνα ἀπό τά ἰνδάλματα τῆς νιότης μας. Στό καλό!