Ἡ νέα καί ἡ …«πιό νέα» τάξη πραγμάτων

Ἄντε νά δοῦμε τώρα ποιά θά εἶναι «ἡ σωστή πλευρά τῆς ἱστορίας».

Δηλαδή ἄντε νά δοῦμε πόσες φορές τήν ἑβδομάδα θά ἀλλάζει αὐτή ἡ πλευρά, μέχρι «νά κάτσει ἡ μπίλλια» στήν ρουλέττα τοῦ νέου (πού λέει ὁ λόγος) πλανητάρχη. Ἐκτός ἄν κάτσει ἡ βάρκα, ὁπότε θά τρέχουμε καί δέν θά φτάνουμε.

Ποτέ ἄλλοτε ἡ οἰκονομική ὀλιγαρχία δέν εἶχε τόση δύναμη στήν Μέκκα τοῦ καπιταλισμοῦ. Ποτέ ἄλλοτε, ἔπειτα ἀπό τόν δικό της Ἐμφύλιο, ἡ μεγάλη μας σύμμαχος δέν ἦταν τόσο διχασμένη. Καί αὐτό εἶναι καί θά εἶναι γιά πολύ ὡς φαίνεται τό μεγάλο της πρόβλημα, πού θά γίνει καί δικό μας, βέβαια, καθώς ἐμεῖς, ὡς Ἕλληνες καί ὡς ἔθνος, ἔχουμε τό σπέρμα τοῦ διχασμοῦ στό DNA μας.

Ἤδη βλέπω καί ἀκούω κάποιες φιγοῦρες ἀλλά καί κάποια φαντάσματα νά δηλώνουν τώρα ὀπαδοί τῆς «πιό νέας τάξης πραγμάτων». Διότι ἀπό τήν «Νέα Τάξη», δέν γυρίζουμε στήν παλιά, τήν κλασσική, ἀλλά πᾶμε σέ μιά «πιό νέα» καί ἴσως περισσότερο δυσανάγνωστη ἀπό ἐκείνη πού προσπαθοῦσαν νά μᾶς ἐπιβάλλουν.

Θά μοῦ πεῖτε, καλά, σέ θορύβησε ἕνας χαιρετισμός πού θύμισε ρομπότ; Δέν μέ θορύβησε ὁ χαιρετισμός, ἀλλά μέ φοβίζει τό ὅτι ἐκεῖνος πού χαιρέτησε, ὅπως χαιρέτησε, ἔμοιαζε μέ ρομπότ! Κι ἐπειδή εἶναι καί ὁ ἴδιος κατασκευαστής ρομπότ καί ὀπαδός τῆς ἀπόλυτης κυριαρχίας τῆς τεχνολογίας καί τῶν «σόσιαλ μήντια», ὁ φόβος μου γίνεται μεγαλύτερος.

Ποτέ ἄλλοτε τόσο λίγοι ἄνθρωποι δέν εἶχαν συγκεντρώσει τόσο μεγάλο πλοῦτο. Καί ἐτοῦτοι δέν εἶναι «Ριχάρδοι», πού σήκωσαν ὅλο τό χρυσάφι τοῦ κοσμάκη μέσα σέ μιά μεγάλη κρίση καί τώρα παίζουν μπάλλα.

Ἐτοῦτοι ἔχουν κυριαρχήσει πουλῶντας τό παραμύθι τῆς –δῆθεν– ἐλευθερίας τῆς ἔκφρασης, πού στήν οὐσία εἶναι ἡ παγίδευση τῆς κοινῆς γνώμης καί σκέψης στά ἐλάχιστα τετραγωνικά ἑκατοστά μιᾶς ὀθόνης. Τό παραμύθι ἦταν ὄμορφο, ἀλλά οἱ δράκοι ἔρχονται τώρα.

«Καλά, τά λές ἐσύ αὐτά, πού ἔπαιζες μπουνιές στά ἀμφιθέατρα ὑπέρ τοῦ δυτικοῦ μοντέλου;» θά πεῖτε. Ναί, ἀλλά ἄλλο ἦταν τό μοντέλο τό δυτικό, τό ὁποῖο εἶχαν στό μυαλό τους ὁ Κωνσταντῖνος Καραμανλῆς καί ὁ Ἀνδρέας Παπαμνδρέου, κι ἄλλο ἐτοῦτο τό πρᾶμα πού βλέπουμε σήμερα.

Δέν λέω, κάτι ἔπρεπε καί πρέπει νά ἀλλάξει. Ἀλλά δέν εἶναι μόνο τά «δύο φῦλα». Εἶναι καί πολλά ἄλλα, ἀπό τά ὁποῖα θά πάψουν νά πλουτίζουν οἱ λίγοι καί θά ἀρχίσουν νά ἀνασαίνουν οἱ πολλοί.

Πῆγα χθές τό πρωί καί πῆρα ἀπό ἕνα καφέ ἕνα πράσινο τσάι κι ἕνα κρουασάν, γιατί ἔφυγα ἀπό τό σπίτι πρωί. Ἔδωσα τέσσερα εὐρώ. Δηλαδή ἑξακόσιες σαράντα δραχμές καί ὀγδόντα λεπτά! Πόσο κοστίζει στό καφέ ἕνα φακελάκι πράσινο τσάι σέ ἕνα πλαστικό ποτηράκι μέ ζεστό νερό κι ἕνα κρουασάν ὀλίγων ἑκατοστῶν (τσουρούτικο θά τό ἔλεγε ἡ γιαγιά μου);

Καί πάλι θά μοῦ πεῖτε, καλά, τώρα τό κατάλαβες ὅτι ἡ ἀκρίβεια δέν παίζεται;. Ζητῶ συγγνώμη, ἀλλά εἶχα καιρό νά ἀγοράσω τσάι καί κρουασάν. Καί νομίζω ὅτι δέν θά τό ξανακάνω. Αὐτά, ὅμως, εἶναι τά προβλήματα τῆς σημερινῆς κοινωνίας. Κι ἄν περιμένουμε νά μᾶς τά λύσουν οἱ δισεκατομμυριοῦχοι πού χαιρετοῦν σάν ρομπότ, …ζῆσε Μάη μου…