Ἡ μεγάλη χαραμάδα

ΤΡΙΤΗ, 3 Ἰανουαρίου, ὥρα 2.30 μετά μεσημβρίαν, ἀεροδρόμιο «Μακεδονία».

Οἱ ἐπιβάτες τῆς πτήσης Α3117, μέ ὥρα ἀναχώρησης 2.50 μ.μ., τοπική ὥρα, καί προορισμό τήν Ἀθήνα, ἐπιβιβαζόμαστε σιγά-σιγά καί νωχελικά στό λεωφορεῖο πού θά μᾶς μεταφέρει στήν πίστα ὅπου εἶναι σταθμευμένο καί μᾶς περιμένει τό Airbus320neo. Ἕνα ἀπό τά τελευταῖα πού ἀγόρασε ὁ Εὐτύχης Βασιλάκης ἀπό τήν εὐρωπαϊκή ἀεροναυπηγική βιομηχανία λίγο πρίν ξεσπάσει ὁ κορωνοϊός. Παρά τίς ἀφόρητες πιέσεις Τράμπ σέ Τσίπρα καί Μητσοτάκη διαδοχικά νά «ψωνίσει» ἀπό τήν Boeing. Tό λεωφορεῖο εἶναι ὡς ἐπί τό πλεῖστον γεμᾶτο ἀπό νεαρές μητέρες καί πατέρες μέ παιδιά τά ὁποῖα «διασαλεύουν» μέ τίς ἀθῶες φωνές τους τήν γαλήνη καί τήν ἠρεμία τῶν πρεσβυτέρων. Οἱ φωνές σταδιακά αὐξάνονται ὡς πρός τήν ἔντασή τους, καί τό ἐπεισόδιο εἶναι θέμα χρόνου νά ξεσπάσει. Σέ αὐτές τίς περιπτώσεις ἀποφεύγω νά κοιτῶ κατ’ ἀρχάς τούς πρωταγωνιστές, ἐπιλέγω πρῶτα νά ἀκούω.

Κυρία προχωρημένης ἡλικίας, καλοστεκούμενη, ὅπως διαπίστωσα μετά, ἐνοχλεῖται ἀπό τίς φωνές τῶν μπέμπηδων, καθώς τῆς στεροῦν τήν ἀπόλαυση τῆς ἀναγνώσεως τῆς ἐφημερίδας τους. Δέν ἀργεῖ τό μπάμ. Ἡ κυρία κάνει τήν πρώτη παρατήρηση. «Νά δέχεστε καμμιά φορά τίς παρεμβάσεις τῶν τρίτων, κυρία μου! Καί ἐμεῖς μεγαλώσαμε, παιδιά». «Ἐπέμβαση στό παιδί μου μόνο ἐγώ καί ὁ ἄνδρας μου μπορῶ νά κάνω, κανείς ἄλλος» ἀνταπαντᾶ ψύχραιμα ἡ νεαρή μαμά, γιά νά δεχθεῖ νέα προσβολή. Ἐπιχειρεῖ νά μπεῖ ὁ ἄνδρας της στόν διάλογο –πού ἀκόμη δέν ἔχει ἐξελιχθεῖ σέ καβγᾶ, ὅταν ἀκούω αὐτή τήν ὡραία Ἑλληνίδα νά τοῦ λέει ἤρεμα, σχεδόν παρακλητικά: «Σέ παρακαλῶ, μήν τῆς ἀπαντήσεις, δέν ἀξίζει τόν κόπο!». Ἐκεῖνος πειθαρχεῖ ἀμέσως, ἔνδειξη πόσο ἁρμονικό εἶναι τό ζευγάρι, καί ἐπέρχεται εἰρήνη τοῖς πᾶσι.

Ὁ ὁδηγός ἀνάβει τήν μηχανή γιά νά ξεκινήσουμε πρός τό ἀεροπλάνο, καί τότε καί μόνο τότε, γυρίζω καί κοιτῶ τά πρόσωπα τῶν πρωταγωνιστῶν μου. Κοιτάζω καί τό ὑπόλοιπο λεωφορεῖο, στό ὁποῖο ἐπιβαίνουν ἀρκετά νεογνά καί μικρά παιδιά μέ τούς κηδεμόνες τους. Στά δύο λεπτά πού διαρκεῖ ἡ διαδρομή μέχρι τό ἀεροπλάνο σκέφτομαι ἔντρομος μιά εἰκόνα: Πόσοι θά εἶναι οἱ Ἕλληνες καί οἱ Ἑλληνίδες στό ἀντίστοιχο δρομολόγιο αὐτοῦ τοῦ λεωφορείου, λίγο μετά τήν πρωτοχρονιά τοῦ 2063, ἄς ποῦμε; Τοῦ 2093, ἄς ποῦμε; Ποιά θά εἶναι ἡ ἡλικιακή σύνθεση τῶν ἐπιβατῶν αὐτοῦ τοῦ λεωφορείου, ἄν τυχόν ἐπικρατήσει τό αἴτημα γιά ὀλιγώτερες φωνές καί καθολική σιωπή; Ἀνατριχιάζω μέ τήν ἰδέα….

Τό λεωφορεῖο τοῦ μέλλοντος, τό 2063, θά ἔχει τούς μισούς ἐπιβάτες τοῦ 2023. Καί ἴσως τούς μισούς τῶν μισῶν τοῦ 2063, τό 2093. Ἄν δέν θέλουμε φωνές μικρῶν παιδιῶν στά λεωφορεῖα, στίς ταβέρνες, στά ἀεροπλάνα, στά ξενοδοχεῖα, θά ἔρθει ἡ μέρα πού θά ἐπικρατήσει ἡ σιωπή. Ἀλλά, διάβολε, θά πρόκειται γιά τήν σιωπή τοῦ νεκροταφείου! Τήν θέλουμε; Ἀκόμη καί οἱ γέροντες πού δυσφοροῦν σήμερα γιά τά ζιζάνια, ἄν τό καλοσκεφτοῦν, θά ψηφίσουν ὑπέρ τῆς συνέχειάς τους! Θά ψηφίσουν τούς θορυβώδεις μπόμπιρες πού ἀναστατώνουν τό σύμπαν μέ τίς φωνές τους παρά τήν βολή τους. Προχθές μετρηθήκαμε στήν ἀπογραφή, βρεθήκαμε 187.000 λιγώτεροι, καί ἔχουμε τήν πολυτέλεια, νομίζουμε, νά μετρᾶμε τά ντεσιμπέλ τῶν ἀθώων παιδικῶν φωνῶν καί νά καβγαδίζουμε ἀνοήτως; Ἀντί νά δίνουμε συγχαρητήρια στά ζευγάρια πού κάνουν οἰκογένεια καί παιδιά;

Ἔ, ὄχι! Εὐτυχῶς ἡ συνέχεια μέ ἀποζημίωσε. Ἀφοῦ ἀντάλλαξα εὐχές μέ τόν ὁδηγό τοῦ λεωφορείου πού ἀγαπᾶ τίς ἐφημερίδες μας, ἀνέβηκα τελευταῖος τήν σκάλα καί ἐπιβιβάστηκα. Θέσις 27Β, γαλαρία. Λογικό ἀφοῦ κάνω, ἀπό τούς τελευταίους, check in. Λογικό καί τυχερό. Δεξιά μου, σέ ἀπόσταση ἑνός μέτρου, λίγο μπροστά, ἕνας μπόμπιρας ἔχει κολλήσει τό πρόσωπό του στό τζάμι τοῦ παραθύρου καί σχολιάζει τό φόρτωμα τῶν βαλιτσῶν. Μόλις ἀρχίζει τό κῆτος νά σηκώνεται σταθερά καί νά κατευθύνεται πρός τά σύννεφα, ὁ πιτσιρικᾶς πού βιώνει πρώτη φορά τήν ἐμπειρία τῆς πτήσης, σχίζει μέ τήν διαπεραστική φωνή του τήν καμπίνα: «Πετᾶαααμεεεε!». Πανηγυρίζει. Καί ξανά «πετᾶαααααμεεεε!». Γέλια. Οἱ ἐξαιρετικές ἀεροσυνοδοί κοιτοῦν αὐτόν τόν Ἴκαρο πού δέν τοῦ μέλλει νά καεῖ καί τοῦ κλείνουν τό μάτι. Μπροστά μου στό ἀριστερό παράθυρο μιά πανέμορφη ὀκτάχρονη μαζί μέ τόν μικρό ἀδερφό της, τόν μπαμπᾶ της καί τήν μαμά της. Τά ἴδια καί ἐκείνη! Πρώτη φορά πετᾶ. Κοιτᾶ τόν Θερμαϊκό ἀπό ψηλά καί μέ ὕφος ντίβας ἀποφαίνεται μέ ἐκπληκτική ὀρθοφωνία καί ὕφος μεγαλοαστῆς τό ἑξῆς: «Μοῦ ἀρέσει πολύ! Μά πάρα πολύ, σᾶς λέω. Εἶναι τέλεια!». Μοῦ κάνουν ὡραία ἐντύπωση τά ὡραῖα γιά τήν ἡλικία της ἑλληνικά καί ὁ πληθυντικός.

Μένω ἔκπληκτος ἀπό τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο ἀρχίζει νά παίζει τό ipad στά χέρια της. Δέν παίζει μέ… αὐτοκινητάκια, ἀλλά ἔχει κατεβάσει μιά ἐφαρμογή, μιά κούκλα, καί μέ τά ψηφιακά σύνεργα τήν χτενίζει, τήν βάφει, τήν περιποιεῖται. Ζητᾶ ἀμέσως μετά τήν ἀπογείωση ἀπό τήν μαμά νά τῆς ἐπιτρέψει νά «κατεβάσει» τό παράθυρο, γιατί τήν ἐνοχλεῖ ὁ ἥλιος, ἀλλά ἐκείνη τῆς ἀπαντᾶ: « Ὄχι τώρα, Ἠλέκτρα μου, ἀπαγορεύεται ὅσο εἴμαστε σέ ἀνιοῦσα πορεία!». Ἀνιοῦσα πορεία λοιπόν! Ἰδού ἡ αἰτία γιά τά καλά ἑλληνικά τῆς Ἠλέκτρας! Ἡ ὁποία Ἠλέκτρα, ἀπό τό λεγόμενο touch screen τοῦ ipad, τώρα ἀλλάζει «ρεπερτόριο»: Ἀφιερώνεται στό χαρτί, καί ξεφυλλίζει ἐπιδέξια μέ στύλ τό περιοδικό Blue τῆς Aegean.

«Χάνομαι» γιά λίγο. Βυθίζομαι στίς ἀναμνήσεις ἀπό τό ἀεροπορικό ρεπορτάζ, ὅταν τό 1994 ζητοῦσα ἀπό τόν Πρόεδρο τῆς Ἕνωσης Χειριστῶν Πολιτικῆς Ἀεροπορίας (ΕΧΠΑ), νῦν Δήμαρχο Γρηγόρη Κωνσταντέλλο, νά κανονίζει νά πετάω στό κόπκιτ καί στά simulator (προσομοιωτές τῆς ΟΑ) στό παλαιό ἀνατολικό ἀεροδρόμιο. Τήν ὥρα ὅμως πού πέφτουν οἱ τροχοί καί ἀρχίζει ἡ κάθοδός μας γιά τό ἀεροδρόμιο «Ἐλευθέριος Βενιζέλος», οἱ σκέψεις μου ἐπανέρχονται στά παιδιά καί πάλι. «Τί μεγάλο δῶρο ἡ σημερινή πτήση», λέω μέσα μου. Ἄνοιξε μιά μεγάλη χαραμάδα αἰσιοδοξίας γιά τό αὔριο, κόντρα στήν τοξική ἀτμόσφαιρα τῶν σκανδάλων, τῶν ὑποκλοπῶν, τῆς γκρίνιας καί τῆς μιζέριας. Ἔχει ὁ Θεός γιά τήν Ἑλλάδα, λέω. Ἔχει. Λίγο πρίν βγῶ στήν φυσούνα πού «δέσαμε», βλέπω φευγαλέα ὄρθιο τόν κυβερνήτη μέσα στό πιλοτήριο. Σκέπτομαι τό ἑξῆς: Λές ὁ πιτσιρικᾶς πού φώναζε «πετᾶαααμεεεε» στεντορείᾳ τῇ φωνῇ, κατά τήν ἀπογείωση, νά εἶναι ὁ διάδοχός του τό 2063; Μπορεῖ. Ἀγαπητή Ρούλα Σαλούτση, τῶν δημοσίων σχέσεων τῆς Aegean, ἠχογραφεῖστε ἄν μπορεῖτε αὐτά τά παιδιά. Ἀξίζουν. Σέ λίγα χρόνια θά πετᾶνε τήν χώρα!